Por gjërat nuk morën drejtimin që kishin parashikuar dhe kjo ishte arsyeja pse Bora ishte gjithmonë në ankth. Banesën që arritën të blinin e gjetën vetëm në periferi të kryeqytetit. Krenari u pranua në universitet, por vetëm në degën me pagesë, ndërsa paga e Borës doli shumë më e ulët nga sa e kishte imagjinuar.
Jeta në kryeqytet doli më e ashpër nga sa dukej nga larg.
Në muajt e parë, Melihate Prendi përpiqej të mos dorëzohej, edhe pse mallin për të bijën dhe nipin e ndiente thellë. Bora e kishte rritur e vetme Krenarin, dhe Melihate i ishte gjendur gjithmonë pranë, duke e ndihmuar me gjithçka.
Me kalimin e kohës, megjithatë, një zbrazëti e ftohtë nisi ta pushtonte.
Sikur të mos mjaftonte kjo, dhoma tjetër e apartamentit iu dha me qira djalit të pronarit. Dukej qartë se ai ua kishte sosur durimin prindërve të vet dhe e kishin larguar nga shtëpia. Ishte djalë i rrëmujshëm; shokët i vinin pareshtur, muzika ushtonte deri natën vonë.
Melihates iu desh madje të fshehte ushqimet nga frigoriferi i përbashkët dhe t’i mbante në dhomën e saj. Të rinjtë merrnin ç’t’u dilte përpara dhe, kur ajo u thoshte gjë, qeshnin duke thënë se qenkan ngatërruar.
Për këtë arsye, këmbët mezi e çonin drejt shtëpisë. Atë mbrëmje ecte ngadalë, e mbështjellë fort me pallton, me mendime të errëta që s’i shqiteshin. Pa e kuptuar, hapat e saj e çuan para godinës së vjetër ku kishte kaluar pjesën më të madhe të jetës. Aty ku kishte rritur Borën dhe ku, vite më vonë, e bija kishte sjellë nga materniteti Krenarin e porsalindur.
U ul në stol pranë hyrjes. Dritaret e apartamentit që dikur kishte qenë i saji ndriçonin; hijet e njerëzve lëviznin pas perdeve.
Për një çast, iu duk sikur Bora u afrua te dritarja, e tërhoqi perden mënjanë dhe hodhi sytë në errësirë, sikur ta kishte ndier praninë e saj.
Melihate u drodh lehtë dhe e shtrëngoi më fort pallton — nata ishte ftohur.
Papritur dëgjoi një rënkim të zbehtë. U kthye me nxitim. Në skajin tjetër të stolit, pothuajse i fshehur në errësirë, rrinte një burrë i moshuar, i mbështetur pas, me kokën të hedhur prapa.
Si nuk e kishte vënë re më parë?
Ndoshta sepse ishte terr dhe ai dukej sikur flinte. Ndoshta kishte pirë, mendoi ajo, dhe u bë gati të largohej.
Por burri rënkoi sërish dhe murmuriti diçka. Melihate u afrua disa hapa dhe dëgjoi qartë:
— Ju lutem… ndihmë… s’marr dot frymë… ju lutem…
Ajo nxori menjëherë telefonin dhe thirri urgjencën.
— Është bashkëshorti juaj? Dokumentet ku i ka? Do të vini me ne apo jo? — pyeti mjeku, ndërsa burrin po e ngrinin me barelë për ta futur në ambulancë.