E zënë në befasi nga pyetjet e mjekut, Melihate Prendi u hutua për një çast, pastaj, pa menduar gjatë, hipi edhe ajo në ambulancë.
Në spital, pasi i bënë kontrollet e nevojshme, mjeku iu afrua me një ton të qetë:
— I shpëtoi për mrekulli. Edhe pak minuta vonesë dhe do ta kishim humbur. Tani është jashtë rrezikut.
Nuk kaloi shumë dhe e njoftuan se mund ta merrte me vete.
— Mund ta çoni në shtëpi. Repartet i kemi plot, ndërsa ai është kthjelluar krejtësisht — shtoi mjeku.
Burri tundte kokën me mirënjohje.
— Më falni… më ra të fikët, më mori mendja për një çast. Ju jam shumë mirënjohës! — përsëriste ai, duke parë rreth e rrotull.
Doli pas Melihates dhe, sikur t’i kishte ardhur turp që s’ishte prezantuar më herët, tha:
— As emrin s’jua pyeta shpëtimtares sime.
— Melihate Prendi.
— Melihate… pra Melihate! Unë jam Dashamir Gjeloshi. Plot shtatëdhjetë e pesë vjeç, që ta dini — buzëqeshi me një lloj krenarie të thjeshtë.
Për herë të parë atë ditë, buzët e Melihates u hapën në buzëqeshje. S’e mbante mend kur e kishin thirrur me aq ngrohtësi. Pastaj e pyeti me kujdes:
— Si ndiheni tani? Po ju shoqëroj deri diku?
— S’kam ku të shkoj, ja ku është halli! — qeshi ai lehtë. — Erdhi puna kështu: erdha te djali për vizitë, por ai u grind me nusen e re dhe s’po qetësohej. Unë u mërzita, dola të marr ajër… u ula në një stol dhe mesa duket më pushtoi tensioni. Njerëzit me siguri më morën për të pirë! Nesër do kthehem në fshat. Gabim që erdha.
— Po sonte ku do ta kaloni natën?
— Ah, ndonjë stol prapë, ç’rëndësi ka? — tha ai me një buzëqeshje të shtirur.
— Jo, kjo s’bëhet! Ejani tek unë. Kam vetëm një dhomë të vogël, por është më mirë se jashtë. Po ju ndodhi gjë sërish?
— Mos u shqetësoni, Melihate, jam ende burrë i fortë, — u skuq pak ai, ndonëse vërehej qartë sa e prekte përkujdesja.
Dhoma e saj ishte e ngrohtë dhe mikpritëse. Edhe vetë u habit sa këndshëm ndihej hapësira e saj kur kishte mysafir. Vuri ujin për çaj, preu disa feta buke me gjalpë e djathë, nxori edhe pak biskota. Dashamiri pinte ngadalë, me delikatesë, por me oreks të shëndetshëm. Në kraharorin e Melihates u përhap një ndjesi e butë; për herë të parë ajo shtëpi priste dikë.
— Janë fqinjët që bëjnë këtë zhurmë? — pyeti ai pasi mbaroi çajin, me një ton të mirë. Doli në korridor dhe, duke ngritur pak zërin, u drejtua nga dera ngjitur me fjalë të qarta se edhe të rinjtë duhet të kujtohen se nuk jetojnë vetëm në pallat.