…në pallat! Këtu kemi koncertin tonë nga radioja, por jemi edhe ne njerëz të gjallë! — ua tha Dashamir Gjeloshi me ton të qetë, pa ashpërsi, por me një vendosmëri burrërore që nuk linte vend për debat. Çuditërisht, zhurma u fashit menjëherë; të rinjtë e dëgjuan.
Më pas ai u kthye nga Melihate Prendi me një buzëqeshje lozonjare.
— Melihate, po sikur të vije disa ditë tek unë në fshat? Kam hyrë në atë moshë kur nuk më intereson më ç’thonë të tjerët. Mund t’ia lejoj vetes ta ftoj një zonjë si ty, pa u menduar gjatë.
Ajo qeshi me habi. Vetëm pak kohë më parë e kishte kapluar dëshpërimi, madje mendonte se fundi po i afrohej. Ndërsa tani kishte një burrë përballë, në shtëpinë e saj, dhe asnjë dhimbje nuk e mundonte. Buzëqeshja e tij e ngrohtë e bënte të ndihej e gjallë.
Sikur t’ia kishte lexuar mendimet, Dashamiri vazhdoi:
— Ta marrësh me mend, para ca ditësh mendoja se koha ime kishte mbaruar. Prandaj ndoshta shkova edhe te djali; më shtrëngohej zemra, por s’e kuptoja pse. Tani që jam këtu, pranë teje, më është kthyer dëshira për të jetuar. Si mund të largohem nesër nga një grua si ti?
Tri ditë më vonë, Bora Leka telefonoi.
— Mami, më fal që s’të kam marrë. Kam qenë e mbytur me halle: herë Krenar Hasani me problemet në universitet, herë puna ime. Tani duket se gjithçka është qetësuar. Por më dukej sikur ishe e mërzitur atë ditë. Kam gjetur një vend pune të mirë dhe shpejt do të të marrim pranë nesh. Vetëm mos u lëndo!
— Mos ki merak për mua, bijë, — u përgjigj Melihate, e habitur sa e re i tingëllonte zëri. — Jam shumë mirë. Madje më kanë ftuar për disa ditë në fshat. Ç’mendon, ta pranoj?
— Mami, kush të ka ftuar? — pyeti Bora me shqetësim.
Në atë çast, Dashamiri i kërkoi telefonin.
— Tungjatjeta, bijë. Mos u tremb, s’jam as mashtrues, as njeri i lig. Shkruaj adresën dhe numrin tim. Quhem Dashamir Gjeloshi. Jam i vetëm, si nëna jote. Dhe menduam se, ndoshta, po të jetojmë bashkë, do ta kemi më të lehtë.
Kështu, pa e pritur, në moshën shtatëdhjetë e dy vjeç, Melihate Prendi veshi fustanin e nusërisë dhe e la pas fjalën “pleqëri”.
Sepse për moshën ka një ilaç të thjeshtë: ngrohtësia e një dore që të shtrëngon, mirësia që buron nga zemra dhe një vështrim që të do. Ndjenjat nuk njohin vite.