— Sara, pushimet e tua u anuluan, – njoftoi Arlind Dervishi gjatë darkës, duke u mbështetur pas karriges me një buzëqeshje të vetëkënaqur. Ishte e qartë që po e shijonte skenën. – I bleva mamit një paketë pushimi. Gjithë jetën ka ëndërruar detin, e di ti. Tani le të shkojë ajo në vendin tënd, të çlodhet më në fund. E meriton.
Sara Imeri ngriti ngadalë sytë nga pjata. Vështroi burrin gjatë, me një qetësi depërtuese. Nuk foli. Në vend të fjalëve, në buzë i erdhi një buzëqeshje e lehtë – jo ironike, jo thumbuese, por e habitshme në qetësinë e saj.
Pikërisht ajo qetësi e trazoi Arlindin. Ai ishte përgatitur për debat, për britma, ndoshta edhe për ndonjë pjatë të fluturuar drejt tij. Por përballë kishte vetëm heshtje. Dhe atë buzëqeshje të padeshifrueshme.
— Pra… nuk u mërzite? – pyeti sërish, kësaj here me më pak siguri në zë. – Vërtet?
— Aspak, zemër, – u përgjigj Sara butë, duke vazhduar të hante sikur gjithçka ishte krejt normale. – Nëse mamaja jote ka dashur detin, atëherë le t’i plotësohet dëshira. Pse jo?
Arlindi u hutua. Nga vinte ky ton engjëllor? Mos vallë gjithçka kaloi kaq lehtë? “Ja pra, – mendoi i lehtësuar, – Sara ime është grua e arsyeshme.”
Tre ditë më vonë, Teuta Toplana u nis për udhëtim. Turqi, rroba banje e re, valixhe e mbushur plot dhe një fytyrë që shkëlqente nga gëzimi. Fliste pa pushim:
— Shiko, Sarushka, sa bukur më rri kjo kapelë! Ia mora Inës nga pallati përballë dhe s’kam ndërmend t’ia kthej – le të plasë nga zilia. Arlind, biri im, faleminderit pafund! Je burrë i vërtetë. Dhe ti, Sarë, mos u trishto shumë. Edhe pse… – qeshi me nënkuptim – ndoshta do të të brejë pak ndërgjegjja që unë do të shëtis buzë detit, ndërsa ti do të rrish në këtë vapë përvëluese.
Humori i vjehrrës ishte gjithmonë i veçantë, por Sara vetëm tundte kokën dhe buzëqeshte me mirësjellje.
Atë mbrëmje, Arlindi u shtri rehat përpara televizorit, me një birrë në dorë, duke ndjekur ndeshjen e futbollit. Ndihej si hero: kishte bërë të lumtur të ëmën dhe kishte shmangur konfliktin në shtëpi. “Kështu duhet të jetë jeta familjare, – mendoi me krenari. – E qetë, e pjekur, gjithçka nën kontroll.”
Por pikërisht atëherë gjithçka nisi të lëkundej.
Të nesërmen në mbrëmje, Sara nuk u kthye në shtëpi. Telefoni i saj binte pa përgjigje. Arlindi nuk u shqetësua menjëherë; vetëm afër mesnatës filloi ta kapte ankthi. Hyri në banjë dhe vuri re se furça e dhëmbëve e saj mungonte. Zemra iu drodh. Vrapoi te dollapi – gjysma e rrobave të saj nuk ishte më aty…