Nga komodina e dhomës ishin zhdukur edhe shishet e parfumeve, kremrat e përditshëm, madje edhe rroba e re e banjës që kishte blerë me aq entuziazëm për pushimet e verës.
Sikur Sara të mos kishte jetuar kurrë në atë apartament.
Të nesërmen në mëngjes, në telefonin e Arlindit mbërriti një mesazh.
“Mirupafshim, Arlind. Nëse ti s’munde të më ofrosh detin, unë – si grua që di ç’vlen – do ta gjej vetë. Mos u mërzit dhe përpiqu të mos dehesh shumë, edhe esëll s’je ndonjë mrekulli. – Sara.”
Poshtë tekstit ishte bashkangjitur një fotografi. Sara pozonte përpara një deti ngjyrë turkezi, me një kapele të madhe kashte, me një fustan të shkurtër e dekolte të theksuar. Në dorë mbante një koktej shumëngjyrësh. Pranë saj qëndronte një burrë i gjatë, mjekrosh, me këmishë të bardhë që i rrinte lirshëm mbi trup. Të dy buzëqeshnin me atë lloj buzëqeshjeje që nuk lë vend për dyshime – të lumtur, të afërt, pothuajse të dashuruar.
Arlindi mbeti me sytë ngulur në ekran. Mendja nuk e pranonte dot atë që shihte. Ç’kuptim kishte kjo? Kishte ikur me një tjetër? Po shtëpia? Po ajo që ai e quante “vatër familjare”? Po firma në certifikatën e martesës, premtimet, vitet bashkë?
Tre ditë rresht nuk doli nga banesa. Në fillim hapi disa birra. Më pas kaloi te rakia. Në fund pinte diçka të errët nga një shishe plastike, pa e ditur as vetë çfarë kishte blerë. Televizori rrinte ndezur pa zë, vetëm për të mbushur boshllëkun. Heshtjen e rëndë e çante herë pas here miaullima e maces së uritur, e cila ushqehej me ç’të gjente mbi tavolinë, ndërsa i zoti rrinte i shtrirë, i mpirë nga alkooli.
Sara ishte zhdukur pa gjurmë, si të ishte tretur në ajër.
Në ditën e shtatë, dera u hap me vrull. Teuta Toplana u kthye nga pushimet – e nxirë nga dielli, e freskët, me syze të mëdha dhe me një magnet frigoriferi në formë deveje në dorë.
– Bir, erdha! – thirri me hare. – S’e merr me mend sa bukur ishte! Deti kristal, ushqimi si në restorant luksoz. Hëngra ca rrush pa hesap dhe një ditë e kalova në dhomë, por ç’dhomë! Pamja nga pishina të linte pa frymë. Po Sara ku është?
Arlindi rrinte i kërrusur në kolltuk. Mjekra i ishte rritur, fytyra e fryrë, veshur vetëm me një fanellë të zgjatur dhe mbathje. Përpara tij, një shishe bosh dhe një pjatë me makarona të ftohta.
– Sara… është te deti, – murmuriti me zë të ngjirur. – Ka ikur me një dashnor. Një ditë pasi u nise ti. Më la mesazh. Tha se u largua sepse s’i sigurova detin. Pastaj më dërgoi foto… përqafon një mjekrosh, me koktej në dorë.
Teuta mbeti si e ngrirë. Për disa çaste nuk foli. Pastaj shpërtheu:
– Çfarë marrëzie është kjo?! Si ka mundësi?! Dhe ti, more djalë, e le gruan të të ikë kështu? Burrë je apo jo? Kush është ai mjekërziu? Si mund ta pranosh një poshtërim të tillë pa bërë asgjë?