– Ku ishe ti kur ajo po bënte valixhet? – vazhdoi Teuta me zë të ashpër.
– Po pija, – u përgjigj Arlindi shkurt.
– Sigurisht që po pije! Ç’pyetje bëra unë… Natyrisht që po mbyteshe në gotë. Ndërkohë ajo mori arratinë drejt vendeve me diell, me të dashurin përkrah. Asgjë s’ka të shenjtë për të. Kurse ti rrije këtu si i mpirë, pa bërë asgjë. Turp të të vijë! Çohu, vrapo pas saj, mos rri si i dorëzuar!
Arlindi buzëqeshi shtrembër.
– Për çfarë, mama? – tha me lodhje. – Ma shkroi qartë: “Lamtumirë.” S’ka asnjë dyshim. Dhe tani… i ka të gjitha. Para, pasaportë, ndoshta edhe atë që e quan lumturi.
– O Arlind, Arlind… sa i marrë që je! – psherëtiu Teuta Toplana dhe u ul rëndë në karrige, me sytë ngulur në dysheme. – Unë jam fajtore. Duhej t’ia blinit ju biletën Sarës, jo mua. Unë prisha gjithçka.
Kaloi një muaj. Sara Imeri nuk u kthye.
Nga fotografitë që postonte në rrjetet sociale, Teuta mësoi se ajo s’ishte fare në Turqi, siç kishte lënë të kuptohej, por në Qipro. Më pas në Romë. Pastaj në Paris. Në çdo imazh shfaqej e qeshur, plot dritë, duke pozuar para Kullës Eiffel me një fustan ngjyrë salmoni dhe flokët që i valëviteshin lehtë. Burri me mjekër quhej Erion Sinani – i divorcuar, biznesmen, me jetë të ndërtuar në Europë.
Nën njërën prej fotove, Sara kishte shkruar: “Kur një grua pushon së prituri mrekulli nga burri i saj, ajo e gjen vetë mrekullinë.”
Nuk vonuan dhe erdhën dokumentet e divorcit. Arlindi as nuk u ndal t’i lexonte me kujdes; firmosi mekanikisht dhe i çoi sërish në postë, si të ishte një procedurë pa shpirt.
Në kuzhinë, Teuta, tashmë e thinjur brenda pak javësh, pëshpëriste me zë të mekur:
– Desha vetëm që djali im të ishte i lumtur… Dhe ja ku mbeti fillikat. Donte detin, pushimet… dhe tani ka vetëm vetminë dhe turpin…
Dy javë më pas, zilja e derës ra papritur.
Arlindi hapi me hezitim. Përballë tij qëndronte Sara – e kuruar, elegante, me një bluzë moderne dhe një nuancë të lehtë nxirjeje mesdhetare në lëkurë. Dukej sikur nuk kishte kaluar asnjë ditë.
– Përshëndetje, Arlind, – tha ajo lehtë dhe hyri brenda si zonjë shtëpie. – Duhet të marr disa gjëra: disa fotografi të vjetra, disa dokumente. S’të prish punë, apo jo?
Ai vetëm tundi kokën. Pas pak, mblodhi guximin:
– A je… e lumtur me Erionin?
– Po. Madje shumë. Por mbi të gjitha, ai më respekton. Diçka që ti s’ma dhe kurrë.
– Sepse i bleva biletën mamit dhe jo ty?
– Jo, Arlind. Sepse gjithmonë zgjodhe nënën tënde para meje. Gjithmonë. Për makinën, për pushimet, madje edhe kur të kërkova të kalonim një mbrëmje vetëm, larg të gjithëve…