– …madje edhe atëherë kur të luta për një mbrëmje vetëm për ne të dy, ti prapë ftove nënën tënde në darkë.
Ai hapi gojën për t’u mbrojtur, por fjalët iu shuan në fyt. E dinte që ajo kishte të drejtë.
– E di pse nuk bëra skenë atëherë? – shtoi Sara me një buzëqeshje të hollë, pothuaj ironike. – Ditën kur më the se pushimet e mia anuloheshin?
Arlindi mbylli sytë për një çast. E ndiente se çfarë do të dëgjonte.
– Sepse kuptova diçka të thjeshtë, – vazhdoi ajo qetësisht. – Nëse një burrë nuk arrin të vendosë mes gruas dhe nënës, atëherë gruaja duhet të dijë të largohet vetë. Pa britma, pa skandale. Me dinjitet.
Ajo mori albumin e vjetër me fotografi, e hapi për një sekondë, sikur të përshëndeste një jetë që kishte mbaruar, pastaj e mbylli me kujdes.
– Mirupafshim, Arlind.
Dhe doli.
Ai mbeti në korridor, i palëvizshëm, sikur këmbët t’i ishin ngulur në dysheme.
Në kuzhinë rrinte Teuta Toplana. Nuk kishte guxuar të dilte më herët, me shpresën e fshehtë se gjërat do të rregulloheshin mes tyre.
– Bir… nuk po përgjoja, – tha me zë që i dridhej. – Çfarë ndodhi? U sqaruat?
– Asgjë e jashtëzakonshme. Thjesht u ndamë.
Fjalët i tingëlluan të zbrazëta edhe vetë atij. “E çova nënën në det. Por nuk mendova se do të largohej edhe ajo. Dhe jo për pak kohë.”
Teuta mbuloi fytyrën me duar.
– Ah, Zot… Sikur të mos kisha shkuar kurrë në atë pushim të mallkuar…
Kaluan gjashtë muaj. Arlindi ndryshoi. U bë më i heshtur, më i mbyllur në vetvete. E la alkoolin, sepse e kuptoi se asnjë gotë nuk mund të zëvendësonte njeriun që kishte humbur me kokëfortësinë e tij. Jeta e tij prej beqari, nën të njëjtën çati me të ëmën, u kthye në rutinë: punë gjatë ditës, mbrëmje të gjata pranë dritares duke parë diellin që fundosej.
Ndërkohë, larg prej andej, Sara kishte nisur një kapitull të ri. Me Erion Sinanin udhëtonin në male e buzë detit, provonin gatime të huaja, morën mësime tangoje dhe madje po mendonin të adoptonin një qen.
– Të ka mbetur ndonjë peng? – e pyeti një mbrëmje Erioni, teksa shëtisnin.
– Jo, – u përgjigj ajo pa hezitim. – Për herë të parë në jetën time u ndjeva e dashur siç duhet. Jo nga detyrimi, jo nga kompromisi… por thjesht sepse e meritoja.
Ecnin përgjatë shëtitores, duart e tyre të ndërthurura. Deti pëshpërinte butë dhe përqafonte bregun. Ajri ishte i ngrohtë dhe gjithçka dukej e lehtë.
I kujtohej dita kur ajo biletë pushimi, që dikur solli përplasje, e shtyu të pranonte një ftesë të vjetër – atë që Erioni ia kishte bërë vite më parë, në heshtje, duke e dashur pa zhurmë. Ajo ftesë kishte qëndruar gjatë në zemrën e saj, duke pritur momentin e duhur për të thënë “po” një jete tjetër.
Dhe ai moment erdhi vetë.