Uji rridhte me një zhurmë të njëtrajtshme, duke u përplasur në fundin e lavamanit metalik. Diella Kovaçi lëvizte sfungjerin me kujdes mbi pjatë, duke parë si shkuma me aromë menteje fshinte gjurmët e darkës.
Prej kohësh, ato pesëmbëdhjetë minuta pranë lavamanit ishin kthyer në strehën e saj të vetme pas një dite të gjatë pune.
Gurgullima e ujit i mbytej mendimeve, i shpërlante lodhjen dhe i krijonte iluzionin e një hapësire që i përkiste vetëm asaj. Kuzhina mbante erë pule të skuqur dhe detergjenti të freskët. Në tryezë, Vjollca Mëhilli rrinte ulur, duke përzier me nge sheqerin në filxhan. Lugëza përplasej lehtë pas porcelanit të hollë — tingull i rregullt, i bezdisshëm, sikur të numëronte sekondat.
— Diella, Arlindi më tha se të premten pritet të marrësh shpërblimin, apo jo? — zëri i Vjollcës doli i butë në sipërfaqe, por me atë ton pronësor që merr dikush kur kontrollon arkën e tjetrit.
Diella u ngrirë për një çast. Sfungjeri mbeti pezull mbi buzën e pjatës. Arlind Kastrati kishte folur sërish. Si gjithmonë. Ajo i kishte kërkuar të mos diskutonte të ardhurat e saj me të ëmën, por për të nuk ekzistonin kufij — nëna duhej të dinte çdo gjë.
Ajo mbylli rubinetin ngadalë. Zhurma pushoi dhe heshtja në kuzhinë u trash, u bë e rëndë. Fshiu duart me peshqirin me kuadrate, e vari në grep dhe vetëm atëherë u kthye nga tryeza. Nuk ndiente zemërim. Vetëm një lodhje të ftohtë, të mpirë, nga ai mbikëqyrje e përhershme.
— Nuk është çështja juaj, zonja Vjollca, — tha qetësisht, duke e parë drejt në sy.
Filxhani u ul me një trokëllimë të lehtë mbi pjatëz. Fytyra e vjehrrës, e qetë deri pak më parë, u tendos nga habia. Ajo nuk ishte mësuar me një përgjigje të tillë. Në botën e saj, nusja duhej të jepte llogari, të zbrapsej dhe të tundte kokën në shenjë dakordësie. Qafa e Vjollcës u mbulua me njolla të kuqe të pabarabarta.
— Si nuk qenka puna ime? — zëri i saj u drodh dhe filloi të ngrihej. — Jemi një familje, apo jo? Arlindit nuk po i dalin lekët për një varkë fryrëse, ma ka çarë kokën me këtë muhabet. Punon pa u kursyer, i shkreti, i duhet pak çlodhje për shpirtin, të dalë ndonjëherë në lumë.