— Ulu dhe mbylle gojën, — tha Bardha Mullisi pa ngritur zërin; fjalët i nxori të ftohta, të holla, duke më ngulur sytë drejt në mes të ballit. — Mos ia prish djalit festën me atë fytyrën tënde të ngrysur.
Rreth tryezës ishin ulur afro njëzet vetë: ish-kolegë të saj nga drejtoria e arsimit, disa kushërinj të largët nga Peqini dhe shokë të Arben Xhafës, të cilët brenda orës së parë të banketit kishin pirë goxha. Lofti në rrugën “Radisheva” ishte bërë mbytës; përzihej aroma e cateringut të shtrenjtë me parfume të rënda. Përvjetori i 64‑të. Pse jo 65? Sepse Bardhës i ishte mbushur mendja që duhej pikërisht tani.
— Arben, — i preka shpatullën, duke e shpërfillur vjehrrën. — Nesër në pesë të mëngjesit je në timon. Mjaft me konjakun. Po të hedh një gotë lëng boronice?
Ai u drodh sikur ta kishin goditur. Sa herë që e ëma ishte pranë, shndërrohej në një djalosh të vogël, me supe të mbledhura, ndonëse në departamentin e shitjeve te “Logistik-Group” hiqej si drejtues i fortë.
— Eriola, mos e nis tani… — mërmëriti ai duke ngulur sytë te sallata “Cezar”. — Është festa e mamit…
— Nuk po nis asgjë. Po të kujtoj fluturimin.
Dhe në atë çast ndodhi. Bardha zgjati dorën ngadalë drejt karafës me ujë. Mendova se do t’i mbushte gotën vetes. Por ajo mori gotën time, gjysmë të mbushur me ujë mineral dhe akull, dhe ma përmbysi mbi kokë.
Uji ishte akull. M’u fut pas qafe, nën bluzën e re prej mëndafshi nga “12 Storeez”, për të cilën kisha dhënë mbi dymbëdhjetë mijë lekë javën e kaluar. Flokët e lagur m’u ngjitën pas fytyre, boja e syve filloi të shpërndahej, dhe një pikë më mbeti pezull në majë të hundës.
Në sallë ra heshtje e plotë. Aq e thellë, sa dëgjohej një pirun që ra në kuzhinë. Njëzet palë sy u drejtuan nga unë. Njëri nga kushërinjtë e Peqinit bëri një lemzë të sikletshme.
— Largohu nga tryeza, — tha Bardha qetë, por prerë. — Derisa të mësosh të respektosh nënën e burrit dhe zonjën e kësaj shtëpie. Dil jashtë, po të them. Arben, mbushma gotën me verë.
E pashë Arbenin. Prisja diçka? Ndoshta nga zakoni. Ai rrinte i skuqur, duke studiuar me zell modelin e pecetës. Dora i shkoi drejt shishes së verës. As kokën nuk e ngriti.
— Mami, s’kishte nevojë… — belbëzoi, por verën ia hodhi.
Nuk bëra skenë. Nuk bërtita “si guxon”. Brenda meje ishte zbrazëti dhe një të ftohtë i thellë — jo për shkak të ujit. U ngrita në heshtje; karrigia gërvishti betonin me një zhurmë të pakëndshme.
— Mami? — Luan Dushku, djali ynë shtatëvjeçar, më shikonte nga cepi ku luante me fëmijët e tjerë në konsolë. Në sytë e tij lexohej frikë e pastër.
— Çdo gjë është në rregull, zemër, — u përpoqa ta mbaja zërin të qëndrueshëm. — Vij menjëherë. Vazhdo lojën.
U ktheva drejt tualeteve. E ndieja shpinën që më digjte nga vështrimet pas. Bardha kishte nisur të tregonte me zë të lartë një histori për shoqen e saj, duke e mbuluar sikletin me të qeshura.
Në kabinë, mbylla derën me shul dhe u mbështeta mbi lavamanin e ftohtë. Në pasqyrë më shikonte një grua me bojë të shpërndarë nën sy dhe balluke të ngjitura.
Nxora telefonin. Falë mbulesës, ishte i thatë. 18:42.
“Zonja e kësaj shtëpie”, apo jo?
Hapa aplikacionin e “Alfa-Bank”. Statusi im ishte “Premium” — jo prej pagës së Arbenit, por sepse përmes llogarive të mia kalonin qarkullimet e kompanisë sonë sa herë duhej të zhvendoseshin shpejt sigurimet logjistike.
Te transaksionet e fundit shfaqej një shumë: 142 300 lekë.
Kodi MCC: 5812 (Restorante).
Statusi: “Në përpunim”.
Fatura e banketit të sotëm. Arbeni me bujë kishte afruar kartën në hyrje kur menaxheri kërkoi parapagimin. Vetëm se ajo kartë ishte e lidhur me llogarinë time. Me fondin “familjar” që e mbushja nga çdo bonus. Ai e dinte shumë mirë. Thjesht kishte vendosur që “mamaja e meritonte”.
Shtypa butonin për t’u lidhur me menaxheren personale. Ora 18:44.
— Alo, Anxhela? Mirëmbrëma. Eriola Imeri jam. Dua të bllokoj transaksionin e orës 18:15, shumën 142 mijë e treqind. Po, dyshim për mashtrim. Dhe të lutem, riemeto kartën me bllokim të plotë të së vjetrës. Menjëherë.
— Zonja Imeri, e shoh pagesën, — u përgjigj ajo me ton të përmbajtur profesional. — Ende nuk është konfirmuar nga banka përfituese. Nëse e deklaroni si mashtrim, e anuloj dhe bllokoj të gjitha kartat e lidhura me llogarinë.
— E konfirmoj, — thashë unë, duke parë veten drejt në pasqyrë, ndërsa pika e fundit e ujit më rrëshqiste nga mjekra.