— Dhe edhe diçka tjetër, — shtova, duke vështruar njollën e bojës së syve që kishte rënë mbi lavamanin e bardhë si porcelan. — Kam një pagesë automatike për qiranë e banesës së Bardha Mullisit, e planifikuar për nesër. Anulojeni. Përfundimisht.
E mbylla telefonin dhe e lashë mbi banakun prej mermeri.
Më mbeteshin shtatë minuta. Vetëm shtatë. Pas kaq kohe, administratori i loft-it do t’i afrohej Bardhës me faturën për diferencën e pijeve dhe me llogarinë përfundimtare, sepse “karta nuk u pranua”.
Dhe pikërisht atëherë më shkoi ndërmend diçka tjetër: dokumentacioni i atij loft-i, që vjehrra e quante me krenari “shtëpia ime e dytë”, ishte regjistruar në emrin e kompanisë sime si event korporativ.
U ktheva në sallë duke fshirë fytyrën me letër të thatë. Te dera më priste Arben Xhafa.
— Eriola, po ç’po bën kështu… — nisi ai, duke tentuar të më kapte nga dora. — Mami e teproi pak. Kthehu, kërko falje dhe e mbyllim me kaq. Është grua e moshuar…
I hodha një sy orës së tij. 18:49.
— Arben, — buzëqesha lehtë, aq sa ai u tërhoq instinktivisht pas. — Mosha nuk është arsye për shpërdorim. Përkundrazi, është arsye për kursim.
Nga mesi i sallës u dëgjua zëri i mprehtë i menaxherit të ambientit:
— Më falni, kemi një problem të vogël teknik me pagesën… Zoti Arben, a mund të vini pak? Kartat tuaja rezultojnë të bllokuara.
Kalova pranë bashkëshortit pa u ndalur dhe u drejtova te tavolina, ku Bardha Mullisi po ngrinte gotën për një dolli tjetër. Sapo më pa, fytyra iu shtrembërua dhe hapi gojën për të lëshuar një tjetër thumbim.
Por e parapriva.
Në sallë ra ajo heshtja e pakëndshme kur të gjithë dëgjojnë gjithçka, por bëjnë sikur janë të zënë me modelin e tapetit. Menaxheri, një djalë i ri me jelek të ngushtë, lëvizte në siklet pranë Arbenit. Në dorë mbante terminalin që sapo kishte lëshuar një sinjal të shkurtër, ironik.
— Provoni një kartë tjetër, ju lutem, — tha ai me zë të ulët. — Shfaqet “fond i pamjaftueshëm” ose “transaksion i refuzuar nga banka”.
Arbeni po kërkonte me nervozizëm në portofol. Nxori një kartë krediti, e afroi. I njëjti sinjal. Djersë e hollë i doli në ballë. Hodhi sytë nga e ëma, e cila kishte ngrirë me pirunin në ajër, ku qëndronte një copë mishi me xhelatinë.
— Arbënush, çfarë po ndodh? — pyeti ajo me zë të lartë, duke tentuar të ruante tonin mbretëror. — Prapë këto bankat tuaja bëjnë lojëra? Thuaju që kemi mysafirë seriozë, s’kemi kohë për pritje.
U ula qetësisht në vendin tim, përballë saj. Bluza ende e lagësht më ngjitej pas shpine, por nuk u shqetësova ta rregulloja. Mora një pecetë të pastër dhe fshiva duart me ngadalë.
— Nuk është defekt sistemi, Bardha Mullisi, — thashë duke e parë drejt në sy. — Banka ndaloi një veprim të dyshimtë. 142 mijë e treqind lekë nuk janë pak, apo jo? Sidomos kur tërhiqen nga llogaria e dikujt tjetër.
Arbeni u kthye vrullshëm nga unë. Në sytë e tij lexohej përzierje paniku dhe kuptimi.
— Eriola, ç’po bën? Pse tani? Të gjithë po na shohin! Flasim më vonë, zhbllokoje shpejt. Është turp.
— Turp? — e anova kokën lehtë. — Turp është të rrish me flokë të lagur para miqve të tu sepse dikush vendosi të bëjë bujari me paratë e mia. Kjo quhet disiplinë financiare. Vetë ti, javën e kaluar, kur kërkova kurs shtesë anglishteje për Luan Dushkun, the: “Duhet të shtrëngojmë rripin, është kohë e vështirë.” Ja pra, e shtrëngova. Me 142 mijë e treqind lekë menjëherë.
Menaxheri kolliti lehtë.
— Më vjen keq, por nëse pagesa nuk kryhet brenda pesë minutash, do të detyrohem t’ju kërkoj të lironi ambientin. Pas jush kemi pastrim dhe një event nate. Edhe pijet… për to ka faturë më vete, janë shtuar edhe 28 mijë lekë të tjera.
Bardha Mullisi vendosi ngadalë pirunin mbi pjatë. Fytyra që pak më parë shkëlqente nga vetëkënaqësia, tani u zbeh me njolla të kuqe. E kuptoi. Djali “i suksesshëm” nuk kishte paguar asgjë nga xhepi i vet — thjesht kishte përdorur kartën e lidhur me pagën time.
— Ti… ti je e pashpirt, — pëshpëriti ajo me helm, duke u përkulur mbi tavolinë drejt meje. — Ma prish festën? Para të gjithëve? Djali im të nxori nga varfëria, të futi në shtëpinë e tij…
— Së pari, ajo shtëpi është në bashkëpronësi. E blemë me kredi dhe kësti i parë erdhi nga shitja e dhomës së gjyshes sime në Peqin, — fola qetë, por në heshtjen e sallës zëri im dukej i mprehtë si brisk. — Së dyti, për banesën tuaj. Arben, harrova të të them: e anulova pagesën automatike të qirasë për nesër. Afati është nesër, apo jo? 32 400 lekë. Banka më konfirmoi anulimin.
Dhe në atë çast, heshtja në sallë u bë edhe më e rëndë, sikur ajri vetë të priste reagimin e radhës.