Anxhela Nushi nga banka më kishte konfirmuar se shuma ishte rikthyer sërish në llogari.
Bardha Mullisi u kap pas cepit të mbulesës së tavolinës aq fort, sa nyjet e gishtave iu zbardhën. Prej tre vitesh jetonte në një garsoniere komode në qendër, që ne ia paguanim me justifikimin se “nuk duhej të vuante në periferi”. Apartamentin e saj e jepte me qira, ndërsa të ardhurat i përdorte për atë që e quante “jetesë me dinjitet”.
— Arben Xhafa! — bërtiti ajo me zë të mprehtë. — Bëj diçka! Kjo do të na nxjerrë në rrugë!
Arbeni shpërtheu. Më kapi fort nga krahu, duke u përpjekur të më ngrinte nga karrigia.
— Dil jashtë menjëherë! Do flasim në shtëpi. A je në vete, Eriola Imeri? Është nëna ime!
Nuk bëra asnjë lëvizje për t’u çliruar. Thjesht e ula shikimin tek dora e tij që më shtrëngonte.
— Lëshoje dorën. Përndryshe, telefonoj policinë tani dhe kërkoj të regjistrohen shenjat. E di që nuk hezitoj. Dhe atëherë paga jote “e rritur” në “Logistic-Group” do të bëhet hi, sepse askush në siguri nuk mban në punë dikë me precedent për dhunë në familje.
Ai e tërhoqi dorën menjëherë, sikur të ishte djegur. Në sallë filluan pëshpëritjet. Një kushërirë nga Peqini nisi të mbushte me nxitim kuti plastike me meze — shenjë e qartë se festa kishte marrë fund.
— Zoti Arben, — menaxheri i ambientit, Ledion Osmani, nuk mundohej më ta fshihte bezdinë. — Pagesa duhet zgjidhur. Përndryshe, thërrasim shërbimin e sigurisë. Ne nuk kemi nevojë për skena, por për likuidimin e qirasë së sallës dhe kateringut.
U ngrita në këmbë dhe rregullova çantën mbi shpatull.
— Bardha Mullisi, uji ishte i freskët. Faleminderit. Luan, hajde zemër, po ikim në shtëpi.
— Mami, pse po qan gjyshja? — më pyeti Luan Dushku, duke tërhequr çantën e vogël pas vetes.
— Sepse ndonjëherë realiteti dhemb, bir. Sidomos kur ke jetuar gjatë me iluzione.
Ndërsa ecja drejt derës, ndjeja mbi shpinë vështrimin e saj plot mllef. Arbeni po mundohej të justifikohej para menaxherit, duke telefonuar njëri pas tjetrit “miq” për të marrë hua “deri nesër”.
Por unë dija më shumë nga sa mendonte ai. Kur Anxhela Nushi kishte bllokuar kartat, më kishte dërguar në mesazh pamje të kërkesave të fundit për autorizim. Dy orë më parë, Arbeni kishte tentuar të blinte në “Golden Apple” një kupon dhurate prej 50 000 lekësh. Nuk ishte për nënën e tij. Kodi i konfirmimit erdhi në telefonin tim — dhe ai nuk e mori kurrë.
Nuk ishte surprizë për Bardhën. Arbeni kishte dikë tjetër. Dhe pikërisht ato 50 mijë lekë do t’i përdorja unë nesër për të angazhuar një avokat që merret me ndarje të komplikuara pasurie.
Kur dola në ajrin e freskët të rrugës “Radiçev”, telefoni më vibroi. Mesazh nga Arbeni: “Do pendohesh. Nesër dorëzoj kërkesën për divorc dhe do të të nxjerr nga shtëpia pa asgjë.”
Buzëqesha, ndërsa ndihmoja Luanin të hipte në taksi. Ai ende nuk e dinte që apartamenti ishte blerë me përfshirjen e kapitalit familjar dhe se pjesët e fëmijëve ishin të paprekshme. As nuk ishte në dijeni që sapo kisha marrë njoftim nga tatimet për një kontroll mbi të ardhurat e tij të fshehura përmes disa NIPT-esh fantazmë, për të cilat unë, si kryefinanciere, dija çdo detaj.
Kaluan tetë minuta nga çasti kur uji i akullt më rrëshqiti në shpinë, dhe tashmë Bardha Mullisi nuk guxonte të më shikonte në sy. Por kulmi ende nuk kishte ardhur.
Ledion Osmani qëndronte mbi kokën e Arbenit, pa asnjë buzëqeshje.
— Zoti Arben, si do ta zgjidhim këtë? — zëri i tij ishte bërë i thatë. — Statusi thotë “kartë e bllokuar nga pronari i llogarisë”. Ju thatë se ishte buxhet korporate.
Bardha, që pak minuta më parë sillej si mbretëreshë, tani dukej e tkurrur. Gërmonte në çantën e saj me llak, duke nxjerrë kartën e pensionit.
— Prisni… kam diçka këtu… Mimoza Peshkatari, më jep hua deri nesër? E pe vetë, Arbeni do t’i kthejë, është vetëm një keqkuptim…
Mimoza, “mikja e ngushtë” nga drejtoria e arsimit, u përqendrua papritur tek gota e saj.
— Eh, Bardhë, kam limit transferimi. Edhe unë me Bujar Osmanin kemi porositur taksi, duhet të kthehemi në rreth.
E shikoja gjithë atë skenë si të ishte film i përshpejtuar. Ora shënonte 18:50. Fiks tetë minuta pas poshtërimit publik.
Nxora telefonin dhe ia ktheva ekranin nga Bardha Mullisi.
— Shikojeni vetë. Këto 50 000 lekë djali juaj tentoi t’i shpenzonte për parfum dhe kozmetikë. Jo për ju. Për një vajzë me emrin…