…me emrin Klea Tahiri, të cilën në telefon e ka të regjistruar si “Anton – Goma”. Pagesa u bllokua rreth gjysmë ore më parë, sepse pashë njoftimin në kohë. Kështu që për festën tuaj nuk ka para. As edhe një qindarkë.
Arben Xhafa u zbeh menjëherë. Hapi gojën e mbeti ashtu, si peshk i nxjerrë në breg.
— Marina… si mundesh… përpara mamit… a je në vete?
— Jam më shumë se kurrë, Arben. Thjesht bëra llogaritë. Në tabelat e mia çdo gjë përputhet. Ti shpenzon të ardhurat e mia për “Gomat”, ndërsa unë paguaj ambientin për ditëlindjen e nënës sate. Dhe, meqë ra fjala, ky loft është marrë nga kompania ime “Logistic-Center” si hapësirë prezantimi. Meqenëse prezantim nuk ka, kontrata anulohet tani. Keni dhjetë minuta të merrni kutitë me ushqime dhe të lironi sallën.
— S’ke të drejtë! — bërtiti Bardha Mullisi me zë të mprehtë. — Është jubileu im!
— Kam çdo të drejtë. Unë jam drejtoresha e përgjithshme. Fatura e qirasë mban emrin tim.
U ktheva nga menaxheri.
— Ledion Osmani, konfirmoj anulimin e rezervimit korporativ. Çdo humbje për pijet e hapura kalojeni në emër të Arben Xhafës si person privat. Të dhënat e tij i keni në kontratën e depozitës.
I kapa dorën Luan Dushkut. Pëllëmba e tij ishte e ngrohtë, e imja e ftohtë si akull. U nisëm drejt daljes. Pas shpine shpërtheu kaosi: Bardha bërtiste për “gjarprin në gji”, Arbeni tentonte të kapte Ledionin për xhakete, ndërsa të ftuarit, si të zënë në faj, rrëshqisnin drejt garderobës pa e parë “të festuarën” në sy.
Jashtë, në rrugën kryesore, binte një shi i imët. Lushnja në mars është gri, me baltë e erë që të hyn në kockë. Thirra një taksi ekonomike nga aplikacioni. Tashmë çdo lek duhej numëruar — avokati për ndarjen e pasurisë në qendër kërkonte shtatë mijë lekë vetëm për konsultën e parë.
— Mami, s’do shkojmë më te gjyshja? — pyeti Luan Dushku me zë të ulët sapo u ulëm në “Renon” që mbante erë aromatizuesi të lirë.
— Te ajo gjyshe jo, zemër. Nesër shkojmë në kinema, në qendrën tregtare. Dakord?
Shtëpia na priti në heshtje. Në kuzhinë vura ujin për çaj. Bluza ime prej mëndafshi ishte shkatërruar; njollat e çuditshme nuk do të dilnin më. E hoqa dhe e hodha në koshin poshtë lavamanit. Pas saj shkoi edhe fotografia familjare që rrinte mbi frigorifer.
Pas afro një ore, dera u hap ngadalë. Arbeni hyri pa zhurmë, si qen i rrahur.
— Marina, çfarë bëre kështu? Mamin desh e çuan në spital. Tensioni i shkoi 180. E kupton sa na turpërove?
Pija çajin duke parë dritat e qytetit përtej xhamit.
— Thjesht nxora faturën, Arben. Për ujin. Me tarifën më të lartë.
— Nesër largohem te nëna, — hodhi çelësat mbi tavolinë. — Rri këtu vetëm dhe bëj kërkesë për divorc. Kur të përpiqesh të mbash Luan Dushkun me alimentacion, do ta shohim si do këndosh.
— Alimentacioni do llogaritet mbi pagën tënde reale. I kam shkarkuar të gjitha raportet për skemat e shpërblimeve që kalonit përmes biznesit të shokut tënd. Tatimet do tregojnë interes. Dhe apartamenti është blerë me kapital familjar; nesër nis procedurën për ndarjen e pjesëve për fëmijët. Pjesa jote këtu është rreth pesë metra katrorë pranë tualetit. Rri po deshe, shite po deshe. Por më parë më kthen gjysmën e shumës për certifikatën “e artë” që i bleve Klea Tahirit muajin e kaluar. Çdo gjë figuron në ekstrakte, i dashur.
Qëndroi në korridor me xhaketën e shtrenjtë mbi supe dhe, papritur, dukej i zbehtë e i lodhur. I gjithë shkëlqimi iu zhduk; mbeti vetëm një burrë rreth të dyzetave, me borxhe dhe horizonte të paqarta.
— Ke qenë gjithmonë kaq e ftohtë në llogari? — murmuriti me zë të ngjirur.
— Jo. Vetëm këto tetë minutat e fundit.
Ai përplasi derën dhe iku. Nuk qava. S’pata as nyjë në fyt, as zbrazëti në kraharor. Ndjeva vetëm lehtësim, si kur mbyll një bilanc që për tre vite nuk përputhej.
Mbarova çajin. Nesër duhej të kaloja në market për qumësht e bukë. Dhe të rezervoja një manikyr. Ajo gotë ujë nuk më lau vetëm grimin, por edhe mbetjet e fundit të durimit tim absurd.
U afrova te dritarja. Në parvaz qëndronte kaktusi im i vjetër në një vazo të çarë. E kisha harruar pa ujë prej një jave, megjithatë kishte nxjerrë një syth të vogël me gjemba.
Telefoni ndriçoi: “Autopagesa u anulua.”
Fika dritën dhe u shtriva. Për herë të parë pas shumë kohësh, dhoma e gjumit ishte e freskët dhe thellësisht e qetë.