Ornela Elezi kishte pesëmbëdhjetë vjet martesë me Dritan Likën. Ishin lidhur shumë të rinj: ajo sapo kishte mbushur njëzet e dy, ai njëzet e pesë. Në fillim gjithçka dukej si një ëndërr – dashuri e zjarrtë, shëtitje të gjata, plane për të ardhmen dhe premtime për një familje të madhe.
Vitet e para rridhnin qetë. Dritani punonte si menaxher në një kompani tregtare, ndërsa Ornela merrej me financat në një zyrë të vogël private. Të ardhurat nuk ishin të mëdha, por harmonia mes tyre e bënte jetën të lehtë. Kursenin çdo qindarkë me synimin për të blerë një apartament dhe flisnin shpesh për fëmijët që do të kishin.
Pas tre vitesh, Dritani vendosi të hapte biznesin e tij – një dyqan të vogël me pjesë këmbimi makinash. Ornela u bë krahu i tij i djathtë: mbante llogaritë pa pagesë, dhe pasi mbaronte orarin në punën e saj, rrinte deri natën vonë mbi fatura e dokumente. Çdo kursim dhe çdo energji e investuan në atë sipërmarrje.
Me kalimin e kohës, puna nisi të lulëzonte. Një dyqan u kthye në dy, pastaj në tre. Pesë vite më vonë, Dritani zotëronte shtatë pika shitjeje në qytet. Fitimet u shtuan ndjeshëm dhe jeta e tyre ndryshoi rrënjësisht.
Blenë një apartament me tre dhoma në një zonë të lakmuar. Më pas ndërtuan edhe një shtëpi jashtë qytetit. Në garazh qëndronin dy makina luksoze – për të një BMW, për Ornelën një Audi. Pushimet jashtë vendit u bënë traditë, tre herë në vit.
Në atë periudhë, Ornela la punën. Ishte vetë Dritani që këmbënguli.
“Ç’të duhet ajo zyrë me rrogë qesharake? Qëndro në shtëpi, kujdesu për veten dhe për familjen. Unë fitoj mjaftueshëm për të dy,” i thoshte ai.
Ajo pranoi. U përkushtua ndaj shtëpisë, gatimit, palestres dhe takimeve me shoqet. Nga jashtë, gjithçka dukej e përkryer.
Por dalëngadalë, Ornela nisi të ndiente se diçka po ndryshonte. Dritani vonohej gjithnjë e më shumë në punë. Kthehej i lodhur, nervoz, me përgjigje të shkurtra dhe pa dëshirë për biseda. Telefonin nuk e linte më pa mbikëqyrje; vendosi fjalëkalime në çdo pajisje.
“Dritan, je mirë?” e pyeste ajo me shqetësim.
“Jam në rregull. Kam shumë angazhime. Mos më mundo me pyetje,” ia kthente ai thatë.
Ftohtësia mes tyre u bë e prekshme. Përqafimet dhe puthjet u zhdukën. Filloi të flinte në një dhomë tjetër, me arsyetimin se i duhej gjumë i plotë për takimet e rëndësishme.
Ornela nuk ishte naive. E kuptonte çfarë po ndodhte, por i druheshte ta pranonte me zë të lartë.
Një mbrëmje, Dritani u kthye më herët se zakonisht. U ul përballë saj në sallon, me një shprehje të ngrirë në fytyrë.
“Duhet të flasim,” tha ai.
Zemra e Ornelës rrahu fort.
“Për çfarë?”
“Për martesën tonë. Ose më saktë, për faktin që ajo nuk ekziston më.”
Ajo e pa e tronditur. “Si mund ta thuash këtë?”
Dritani mori frymë thellë. “Le të jemi realistë. Mes nesh s’ka mbetur asgjë. Jetojmë si dy të huaj nën të njëjtën çati. Unë punoj, ti rri në shtëpi. S’kemi më interesa të përbashkëta, as afërsi.”
“Kjo s’është e vërtetë. Unë të dua. Mund të përpiqemi, të flasim, të udhëtojmë diku bashkë…” u përpoq ajo.
“Jo,” e ndërpreu ai prerazi. “Nuk dua të rregulloj asgjë. Jam i lodhur nga kjo martesë dhe nga kjo mënyrë jetese.”
Ornela ndjeu sikur toka po i rrëshqiste nën këmbë.
“Po kërkon divorc?”
“Po. E dua divorcin. Por mos nxito. Mendoje mirë. Nëse ndahesh nga unë, mbetesh pa asgjë. Apartamenti është në emrin tim. Shtëpia po ashtu. Makinat janë të miat. Biznesi më përket mua. Ti nuk ke punë, as të ardhura, as pronë.”
“Jam bashkëshortja jote. Sipas ligjit, më takon gjysma e asaj që kemi ndërtuar bashkë,” kundërshtoi ajo.
Dritani qeshi me përbuzje.
“Gjysma? Je shumë idealiste. Kam një avokat të zotin. Ai do të vërtetojë se investimet në biznes i kam bërë vetëm unë, se pronat janë blerë me paratë e mia. Do të marrësh maksimumi një dëmshpërblim të vogël.”