“…një mijë e dyqind. Të dalin për të paguar një dhomë me qira për gjashtë muaj,” përfundoi ai me ftohtësi.
Ornela Elezi shtrëngoi grushtet derisa thonjtë iu ngulën në pëllëmbë.
“E ke seriozisht?” zëri i saj dridhej mes zemërimit dhe mosbesimit.
“Plotësisht serioz,” ia ktheu Dritan Lika pa u lëkundur. “Prandaj mendoje mirë. Ndoshta s’ka pse të ndahemi. Mund të vazhdojmë kështu siç jemi. Unë nuk të pengoj ty, ti nuk më pengon mua.”
“Pra, do që unë të mbyll sytë para tradhtive të tua, para ftohtësisë sate, dhe të bëj sikur s’po ndodh asgjë?”
“Çfarë tradhtish?” ngriti ai supet me një buzëqeshje ironike. “Po të kap paranoja.”
Megjithatë, tallja që i shkëlqeu në sy e tradhtoi. Nuk po mundohej as ta mohonte bindshëm.
“Mendoje,” tha ai duke u ngritur. “Ke një javë kohë. Nëse vendos për divorc, mos thuaj pastaj se s’të paralajmërova. Do të mbetesh në rrugë.”
U mbyll në dhomën e tij, ndërsa Ornela mbeti e ulur në sallon, e mpirë. Mendimet i vërtiteshin pa pushim. A ishte e mundur që të mbetej vërtet pa asgjë? Pesëmbëdhjetë vite martesë, netët pa gjumë kur ai ngrinte biznesin, orët e pafundme që ajo kishte kaluar duke e ndihmuar – mos vallë nuk kishin asnjë vlerë?
Të nesërmen, mori në telefon shoqen e saj të gjimnazit, Gerda Tahiri. Gerda punonte si juriste në një kompani të madhe dhe merrej kryesisht me çështje familjare.
“Gerda, kam nevojë për ty. Sa më shpejt të jetë e mundur,” tha Ornela.
U takuan në një kafene të qetë. Ornela rrëfeu gjithçka: kërcënimet e Dritanit, bindjen e tij se ajo do të dilte duarbosh nga martesa.
Gerda e dëgjoi me vëmendje, duke shënuar herë pas here në bllokun e saj.
“Po luan blof. Të paktën pjesërisht,” tha ajo më në fund.
“Si domethënë pjesërisht?”
“Po, pasuritë janë regjistruar në emrin e tij. Por ju jeni të martuar prej pesëmbëdhjetë vitesh. Sipas ligjit, gjithçka e krijuar gjatë martesës ndahet përgjysmë. Apartamenti, shtëpia, makinat, madje edhe biznesi.”
“Ai thotë se avokati i tij do të provojë që çdo investim ka qenë vetëm i tij.”
“Vështirë ta provojë,” ia ktheu Gerda me qetësi. “Ti ke punuar në fillim, e ke ndihmuar me administrimin, me llogaritë. A ke ndonjë provë?”
Ornela u mendua thellë.
“Nuk jam e sigurt… ndoshta dokumente të vjetra, email-e, ndonjë kontratë.”
“Gjej gjithçka që mundesh,” insistoi Gerda. “Fatura, kontrata, transferta bankare, çdo gjë që tregon se ke kontribuar në ngritjen e këtij biznesi.”
“Dhe pastaj?”
Një buzëqeshje e hollë iu vizatua në fytyrë.
“Pastaj do ta befasojmë bashkëshortin tënd. Ai pret që ti të frikësohesh dhe të tërhiqesh. Në vend të kësaj, do të pranosh divorcin. Qetë, pa drama. Dhe do të kërkosh zyrtarisht ndarjen e pasurisë, me dokumentacion të plotë.”
“Çfarë përfiton ai nga kjo?”
“Sipas ligjit – gjysmën. Por ekzistojnë hollësi të tjera. Nëse arrijmë të vërtetojmë se ti ke sakrifikuar karrierën për familjen dhe për biznesin e tij, gjykata mund të të japë edhe gjashtëdhjetë për qind.”
Diçka u ndez brenda Ornelës. Jo hakmarrje, por vendosmëri.
“Le ta provojmë,” tha ajo me vendosmëri.
Java që pasoi u kthye në një kërkim të ethshëm. Ajo hapi kuti të vjetra, kontrolloi dosje të harruara, disqe të vjetër dhe arkiva elektronike. Dhe gjeti më shumë nga sa priste.
Kopje kontratash me furnitorët e parë – me firmën e saj në fund. Korrespondencë me klientët e viteve të para, që ajo vetë e kishte menaxhuar. Ekstrakte bankare nga llogaria e saj e dikurshme, që tregonin se për pesë vite me radhë i kishte transferuar Dritanit të gjithë pagën për zgjerimin e dyqaneve.
Por zbuloi edhe diçka tjetër. Në pasqyrat e kartave të kreditit të Dritanit shfaqeshin shpenzime të çuditshme: restorante luksoze, hotele, dhurata të shtrenjta – shuma që qartazi nuk ishin shpenzuar për bashkëshorten e tij, dhe këto të dhëna filluan të merrnin një kuptim krejt tjetër në mendjen e saj.