Të gjitha ato dokumente dhe fatura që kishte zbuluar, Ornela i sistemoi me kujdes në një dosje të trashë. Pa humbur kohë, ia dorëzoi Gerdës.
“Shkëlqyeshëm,” tha ajo pasi i hodhi një sy materialeve. “Janë më se të mjaftueshme. Tani kalojmë në veprim.”
Saktësisht një javë më vonë, siç e kishte paralajmëruar, Dritani e hapi sërish bisedën.
“E more një vendim?” e pyeti me një ton të vetëkënaqur.
Ornela rrinte e qetë në divan, me një qetësi që nuk linte të kuptohej asgjë.
“Po. Le të ndahemi.”
Ai u step. Nuk e kishte pritur një përgjigje kaq të drejtpërdrejtë.
“E ke seriozisht?”
“Plotësisht. Dorëzo kërkesën. Unë nuk do ta kundërshtoj.”
“E di që mund të mbetesh pa asgjë?” u përpoq ta trembte ai.
“Do ta shohim,” ia ktheu ajo me një buzëqeshje të lehtë.
Diçka në atë buzëqeshje e bëri Dritanin të ndihej në siklet, por nuk e dha veten.
“Mirë atëherë. Si të duash. Nesër shkoj në gjendje civile.”
Të nesërmen ai paraqiti kërkesën për divorc dhe pas një muaji gjithçka u finalizua zyrtarisht.
Dritani ndihej triumfues. I lirë më në fund. Mund të jetonte hapur me Norën, menaxheren e re të një prej dyqaneve të tij, me të cilën kishte nisur një lidhje prej dy vitesh.
Ndërkohë, Ornela u largua nga apartamenti dhe mori me qira një studio të vogël. Në mendjen e Dritanit, historia kishte marrë fund.
Por vetëm një javë më vonë, atij i mbërriti një njoftim gjyqësor. Ishte padi për ndarje të pasurisë së krijuar gjatë martesës. Paditësja: Ornela Elezi.
Teksa lexonte dokumentin, gjaku iu ftoh.
Ornela kërkonte gjysmën e gjithçkaje: apartamentin – gjashtë milionë lekë; shtëpinë – dhjetë milionë; dy makinat – tre milionë. Dhe mbi të gjitha, gjysmën e biznesit: shtatë dyqane me një vlerë totale prej dyzet milionë lekësh.
Në total: njëzet e nëntë milionë e pesëqind mijë lekë.
“Ajo ka humbur mendjen,” murmuriti ai.
Menjëherë telefonoi avokatin e tij, Qazim Pano.
“Zoti Qazim, ish-gruaja ka ngritur padi për ndarje pasurie. Kërkon pothuaj tridhjetë milionë. Është absurde.”
Avokati shqyrtoi dokumentet me kujdes.
“Dritan, kam frikë se nuk është aspak absurde. Ajo ka paraqitur prova konkrete për kontributin e saj në biznes: kontrata, komunikime, transferta bankare. Gjykata mund të vendosë në favor të saj.”
“Por gjithçka është në emrin tim!” shpërtheu ai.
“E vërtetë, por është fituar gjatë martesës. Sipas ligjit, ndahet. Ju paralajmërova dikur për një kontratë paramartesore, por nuk më dëgjuat.”
I tërbuar, Dritani e mbylli telefonin me forcë.
Seancat gjyqësore nisën. Interesat e Ornelës i përfaqësonte Gerda, me një profesionalizëm të admirueshëm.
Ajo paraqiti çdo dokument. Vërtetoi se Ornela kishte investuar të ardhurat e saj në zgjerimin e biznesit, kishte mbajtur llogaritë, kishte përgatitur kontrata. Se kishte hequr dorë nga karriera me kërkesë të bashkëshortit, për t’iu përkushtuar familjes dhe ndërmarrjes së tij.
Gjithashtu, Gerda dorëzoi prova të tradhtisë së Dritanit: ekstrakte kartash, fotografi nga rrjetet sociale ku ai shfaqej me Norën në restorante dhe hotele luksoze.
“Klientja ime i qëndroi besnike martesës, e mbështeti bashkëshortin dhe kontribuoi në rritjen e pasurisë së përbashkët. Ndërsa ai shpenzonte paratë e familjes për lidhje jashtëmartesore. Kjo duhet të merret parasysh,” deklaroi ajo para trupit gjykues.
Gjykatësja dëgjonte me vëmendje çdo argument.
Dritani rrinte i zbehtë. Avokati i tij përpiqej të kundërshtonte, por provat ishin të pakundërshtueshme.
Pas dy muajsh, gjykata shpalli vendimin.
Ornelës iu njohën gjashtëdhjetë për qind e pasurisë së krijuar gjatë martesës – tridhjetë e pesë milionë e katërqind mijë lekë.
Dritani u detyrua ta paguante këtë shumë brenda gjashtë muajve.