Kur gjykatësja mbylli seancën dhe lexoi vendimin përfundimtar, Ornela hodhi sytë nga ish-bashkëshorti. Dritan Lika rrinte i përkulur mbi karrige, me nofullat e shtrënguara dhe duart e mbledhura grusht, sikur po përpiqej të përmbante zemërimin.
Sapo dolën në korridor, ai iu afrua me hapa të shpejtë.
“Ma ngrite kurthin,” tha me zë të ulët, por plot helm.
“Nuk të ngrita asnjë kurth,” ia ktheu Ornela qetësisht. “Ti vetë e përgatite këtë fund. Mendove se do të trembesha nga kërcënimet e tua. Se do të qëndroja, do të mbyllja sytë ndaj tradhtive dhe do të pranoja poshtërimet.”
Ai e pa i hutuar. “Nga i nxore gjithë ato dokumente? Si i sigurove provat?”
“I kisha ruajtur me kohë,” u përgjigj ajo. “Mos harro, Dritan, nuk jam naive. E kuptova që po ndryshoje. Dy vitet e fundit u përgatita për çdo eventualitet. Dhe ai moment erdhi.”
“Tridhjetë e pesë milionë e katërqind mijë lekë… nuk i kam tani.”
“Do të shesësh ndonjë nga dyqanet. Apo shtëpinë. Apo makinën. Zgjidh vetë. Afati është gjashtë muaj. Për mua kaq mjafton.”
Ajo u kthye dhe u drejtua nga dalja.
“Ornela!” e thirri ai.
Ajo ndaloi dhe e pa pa asnjë dridhje në sy.
“Mendoja se më doje,” tha ai me zë të thyer.
“Të kam dashur. Pesëmbëdhjetë vite me radhë. Por ti e përdore atë ndjenjë, e shpërfille dhe e shkele. Tani dua veten dhe jetën që po ndërtoj.”
Pas asaj dite, rrugët e tyre nuk u kryqëzuan më.
Për të mbledhur shumën, Dritani shiti tre nga shtatë dyqanet që zotëronte. U detyrua të merrte edhe kredi. Biznesi nisi të lëkundej. Sapo Nora Frashëri mësoi për vështirësitë financiare, gjeti me shpejtësi një tjetër burrë të pasur dhe u zhduk nga jeta e tij.
Ndërkohë, Ornela investoi paratë në një zyrë kontabiliteti. E vogël në fillim, por e organizuar me kujdes. U rikthye në profesionin që e kishte dashur gjithmonë. Punësoi tre specialistë, mori një ambient me qira dhe nisi punën me përkushtim.
Pas një viti, firma e saj kishte rreth njëzet klientë të rregullt dhe të ardhura të qëndrueshme. Ajo bleu një apartament modest me dy dhoma – jo luksoz, por plotësisht i saji. E arretoi sipas shijes së vet, adoptoi një mace dhe nisi kursin e italishtes që e kishte shtyrë prej kohësh.
Jetonte e qetë. E lirë. E përmbushur.
Gerda Tahiri e vizitonte shpesh. Uleshin në ballkon me një gotë verë dhe qeshnin gjatë.
“Të kujtohet si rrinte Dritani në sallën e gjyqit? I bardhë si letër,” thoshte Gerda mes të qeshurash.
“Po. Ishte i bindur se do të dorëzohesha, nga frika se do të mbetesha pa asgjë,” buzëqeshte Ornela.
“E munde me elegancë.”
“Nuk e munda. Thjesht dija çfarë më takonte. Dhe ti më qëndrove pranë. Të falënderoj.”
“Drejtësia më pëlqen kur vihet në vend,” ia kthente Gerda.
Një pasdite, rastësisht, Ornela u përball me Dritanin në një qendër tregtare. Ai dukej i lodhur, më i plakur se më parë.
“Përshëndetje,” tha ai me drojë.
“Tungjatjeta.”
“Si po të shkojnë punët?”
“Shkëlqyeshëm. Po ty?”
“Po mundohem të ringre biznesin. S’është e lehtë… pas gjithë asaj që ndodhi.”
Ajo bëri një pohim të lehtë me kokë.
“Të uroj sukses,” tha dhe vazhdoi rrugën pa u kthyer pas.
Ai mbeti duke e parë teksa largohej – e sigurt, e bukur, me hap të vendosur. Gruaja që humbi për shkak të mendjemadhësisë së vet.
Ndërsa ecte mes vitrinave të ndriçuara, Ornela mendoi se shpesh kërcënimet kthehen si bumerang tek ai që i lëshon. Dritani kishte besuar se me frikë do ta mbante pranë, se do ta detyronte të heshtte e të pranonte gjithçka. Në vend të kësaj, mori një mësim.
Të ashpër. Të kushtueshëm. Por të merituar.
Sepse nuk duhet nënvlerësuar kurrë një grua – sidomos atë që për pesëmbëdhjetë vite ka duruar, ka ndërtuar dhe ka dashur me gjithë shpirt.
Durimi ka kufi. Dhe kur ai shteron, në skenë del drejtësia.