Burri harroi ta mbyllte telefonatën. Bashkëshortja dëgjoi bisedën e tij me të ëmën dhe po atë ditë dorëzoi kërkesën për divorc.
Fjolla mbylli dosjen e fundit me raportet financiare dhe u mbështet thellë në karrige. Pozicioni i drejtoreshës financiare në biznesin familjar, që drejtohej nga i ati, kërkonte përqendrim të vazhdueshëm dhe vendime të sakta. Në moshën tridhjetë e dy vjeçare, ajo kishte arritur më shumë nga sa kishte imagjinuar dikur.
– Babi, unë po nisem për në shtëpi – tha ajo duke u dukur në pragun e zyrës. – Për investimet e reja flasim nesër me qetësi.
– Mirë, bijë – u përgjigj ai, duke ngritur kokën nga dokumentet. – Përshëndete Krenarin nga unë. Kur do të shkoni sërish në shtëpinë e fshatit?
– Patjetër në fundjavë – buzëqeshi Fjolla. – Krenar Jakupi premtoi se do të të ndihmojë me serën.
Rruga deri në apartament zgjati rreth tridhjetë minuta. Ajo parkoi makinën e re në oborr dhe u ngjit në katin e dytë. Banesën me tre dhoma e kishte blerë para se të martohej. Hapësira të bollshme, tavane të larta dhe dritare të mëdha – pas katër vitesh martesë, ai vend ishte kthyer në folenë e tyre të përbashkët.
– Krenar, erdha! – thirri ajo, ndërsa hiqte këpucët në korridor.
– Në kuzhinë jam! – ia ktheu ai. – Darka është pothuajse gati.
Krenar Jakupi qëndronte pranë sobës, duke trazuar me kujdes gjellën në tigan. Punonte si menaxher i mesëm; paga e tij nuk ishte e lartë, por për Fjollën kjo s’kishte pasur kurrë rëndësi. Detyrat e shtëpisë i ndanin gjithmonë mes tyre.
– Si shkoi dita? – e përqafoi ajo nga pas.
– E zakonshmja, plot vrap dhe afate – u kthye ai nga ajo. – Po te ju, si po ecën projekti me partnerët e rinj?
– Ende po merren me dokumentacionin – u ul Fjolla në tryezë. – Meqë ra fjala, të telefonoi sot mami yt?
– Po, pas drekës – tha ai duke shpërndarë ushqimin nëpër pjata. – Asgjë e veçantë. Më foli për fqinjët, u ankua për motin… E di që së shpejti ka ditëlindjen.
– Sigurisht që e mbaj mend – tha Fjolla duke marrë pirunin. – Mbush gjashtëdhjetë vjeç. Është një përvjetor i rëndësishëm; duhet të gjejmë diçka vërtet të veçantë.
Fundjavave shkonin shpesh në shtëpinë e vogël në fshat, të cilën Fjolla e kishte trashëguar nga gjyshja. Nuk ishte e madhe, por kishte një ngrohtësi të rrallë dhe ishte vendi ideal për t’u çlodhur. Majlinda Basha fliste gjithmonë me admirim për atë shtëpi.
– E mban mend kur ia rregulluam dhëmbët vitin e kaluar? – tha Krenari, duke u ulur përballë saj. – Që atëherë të përmend vetëm për mirë.
– Familja mbetet familje – tha ajo me thjeshtësi. – Pastaj i dhuruam edhe një udhëtim në Dhërmi dhe e ndihmuam me rinovimin e apartamentit. Majlinda Basha e meriton kujdesin.
Vjehrra e kishte trajtuar gjithmonë Fjollën me dashuri të sinqertë. E quante vajzën e saj, interesohej për punën e saj dhe nuk përzihej kurrë në jetën e tyre private. Për këtë harmoni, Fjolla ndihej vërtet me fat.
– Atëherë, çfarë sugjeron për dhuratën? – pyeti Krenari, ndërsa vendoste pjatat në lavaman. – Ndoshta një bizhuteri?
– E kam menduar – u përgjigj ajo, duke rrotulluar me mendim unazën në gisht. – Por do të doja diçka më domethënëse, diçka që të mos harrohet lehtë dhe të mbetet si kujtim i çmuar për vite me radhë.
Ajo heshti për një çast, e zhytur në mendime, ndërsa në kokë i vërtiteshin mundësi të ndryshme për ta bërë atë ditëlindje të paharrueshme.