Ajo vazhdoi ta rrotullonte unazën në gisht, e menduar. – Do të doja diçka që të zgjasë në kohë. Bizhuteritë janë të bukura, por shpesh harrohen shpejt.
Ditët që pasuan e gjetën Fjollën të zhytur në mendime. Një udhëtim? Jo, Majlinda Basha sapo ishte kthyer nga pushimet. Ndoshta një pajisje shtëpiake? Por shtëpia e saj ishte e pajisur me gjithçka të nevojshme. Duhej patjetër diçka ndryshe, një dhuratë që të mbante peshë dhe kujtim.
Gjatë pushimit të drekës, ajo telefonoi të atin.
– Babi, ç’mendon për një shtëpizë pushimi? – e pyeti me hezitim.
– Çfarë ke ndër mend saktësisht? – ai la sanduiçin mënjanë, i habitur.
– T’ia dhurojmë Majlindës për ditëlindje. Një truall i vogël me një shtëpi të thjeshtë. Ajo gjithmonë ka ëndërruar një kopsht të sajin, – shpjegoi Fjolla, duke i dërguar edhe planimetrinë që kishte gjetur.
Ai e dëgjoi me vëmendje.
– Ide shumë e goditur, – tha më në fund. – Shiko për diçka jo shumë të madhe, por të ngrohtë dhe praktike.
Për disa ditë me radhë, Fjolla kontrolloi njoftimet dhe u takua me agjentë imobiliarë. Shumë prona i dolën përpara, por asnjë nuk e bindi plotësisht: disa ishin tepër të mëdha, të tjera shumë larg qytetit, e disa kërkonin investime të konsiderueshme.
Më në fund, një ofertë i tërhoqi vëmendjen.
– Kjo duket premtuese, – i tha agjenti. – Ndodhet në periferi, rreth njëzet minuta me makinë. Trualli është gjashtë arë, ka disa pemë frutore dhe një shtëpi të vogël, por solide.
– Sa është çmimi? – pyeti ajo, duke shqyrtuar fotografitë.
– Dy milionë e gjysmë lekë. Ka vend për negocim, sepse pronarët po shpërngulen në një qytet tjetër.
Fjolla shënoi adresën me kujdes. Ishte pikërisht ajo që kishte imagjinuar: e përmbajtur, e rregullt, me mundësi për t’u përmirësuar. Ishte e bindur se Majlinda do ta çmonte një gjë të tillë.
Mbrëmjen e asaj dite, e diskutoi sërish me të atin.
– Zgjedhje shumë e mirë, – e mbështeti ai. – Vjehrra jote është grua praktike. Një vend ku të mbjellë perime e të kujdeset për pemët do ta bëjë vërtet të lumtur. Dhe çmimi është i arsyeshëm për mundësitë e tua.
E qetësuar, Fjolla e mbylli telefonatën dhe menjëherë thirri Krenar Jakupin. Zemra i rrihte më shpejt nga emocioni; ishte e sigurt se do ta përkrahte.
– Krenar, përshëndetje! – zëri i saj tingëllonte plot gjallëri. – Kam një ide për dhuratën e mamit tënd.
– Të dëgjoj, zemra ime, – u përgjigj ai me kureshtje. – Çfarë ke menduar?
– Po sikur t’i blejmë një shtëpizë pushimi? Kam gjetur një truall shumë të bukur në periferi. Gjashtë arë tokë, një shtëpi të vogël dhe disa pemë frutore.
– Vërtet? – entuziazmi i tij u ndje menjëherë. – Mami do të gëzohet pa masë! Gjithmonë ka folur për dëshirën për të pasur domate nga kopshti i saj.
Fjolla buzëqeshi, duke dëgjuar gëzimin në zërin e tij. Ai e mbështeste gjithmonë kur bëhej fjalë për familjen.
– Çmimi është dy milionë e gjysmë lekë, – shtoi ajo. – Por mendoj se ia vlen. E imagjinon sa e lumtur do të jetë?
– Është dhurata më e bukur që mund të mendohej! – tha Krenari pa e fshehur emocionin. – Do ta kujtojë gjithë jetën. Je e jashtëzakonshme, Fjolla.
Ngrohtësia e fjalëve të tij e mbushi me kënaqësi. Ajo përfytyroi se si do ta organizonin festën, të tre bashkë, mes planeve dhe surprizave.
– Duhet të mbyll tani, – tha ai me butësi. – Flasim në mbrëmje. Do ta diskutojmë gjithçka me qetësi gjatë darkës.
Fjolla ishte gati ta përfundonte telefonatën, me një buzëqeshje që nuk i hiqej nga fytyra.