Por në çastin kur Fjolla po largohej nga telefoni, diçka e bëri të ngrinte dorën. Linja nuk ishte mbyllur. Nga ana tjetër u dëgjua një zë i njohur, i mprehtë dhe përçmues — Majlinda Basha.
— Krenar, mbarove më në fund me llafet me atë pasanikën e vogël? — tha ajo me nervozizëm të hapur.
Fjollës iu mpi trupi. A po flisnin për të? Gishtat iu drodhën mbi aparat, ndërsa zemra i rrihte fort në kraharor.
— Po, mama, — u dëgjua zëri i Krenarit me një psherëtimë të bezdisur. — Prapë nisi me historinë e dhuratave. Gjithmonë na e tund përpara hundës sa para ka.
— Më ka ardhur në majë të hundës me atë bujarinë e saj, — vazhdoi Majlinda me mllef. — Na ndihmon, po njëkohësisht na bën të ndihemi si të mjerë. Sikur do të na kujtojë çdo herë që është mbi ne.
Fjolla u lëshua në karrige. Gjunjët nuk e mbanin më. Njerëzit që i konsideronte si familjen e saj po e përflisnin me përbuzje.
— Mos u shqetëso, mama. Shumë shpejt gjithçka do të marrë kthesë, — tha Krenari me zë të ulët. — Të kujtohet avokati me të cilin u këshillova? Ka mënyra ligjore për ta bindur që pasuria të kalojë në emrin tim.
— Si do t’ia arrish? — pyeti Majlinda, tashmë kureshtare.
— Do t’i jap për të firmosur disa dokumente, si të ishin letra të zakonshme. Ajo është naive, nuk dyshon për asgjë. Hap pas hapi, çdo gjë do të regjistrohet në emrin tim.
Fjolla mbuloi gojën me dorë për të mos bërtitur. Burri që kishte dashur për katër vite po planifikonte ta mashtronte me gjakftohtësi.
— Dhe pastaj? — insistoi Majlinda, e kënaqur me drejtimin e bisedës.
— Fillimisht do t’i marrim sa më shumë para, me justifikime për nevoja familjare, — vazhdoi ai. — Më pas do të kërkoj divorcin dhe do t’i marr edhe një pjesë të konsiderueshme nga llogaritë personale.
— Djalë i zgjuar që kam, — tha ajo me krenari. — Madje mund të shtiremi sikur jam rëndë e sëmurë. Të kërkojmë para për një kurë jashtë shtetit.
— Ide e shkëlqyer, — ra dakord Krenari. — Pas divorcit do jetojmë pa asnjë shqetësim, ndërsa Fjolla do të mbetet me duar bosh.
Në heshtje, Fjolla e ndërpreu thirrjen. Një mpirje e ftohtë e përshkoi, por lotët që i rridhnin pa pushim nuk e zbehën vendosmërinë që po forcohej brenda saj. Dy njerëzit më të afërt po përgatisnin grabitjen e saj morale dhe financiare. Ajo, që i kishte besuar pa kushte, për ta ishte veç një burim parash.
Fshiu faqet me pëllëmbë dhe mori frymë thellë. Mjaft më. Nuk do të ishte më viktimë.
Në mbrëmje, Krenari u kthye në shtëpi i qeshur, duke fishkëllyer një melodi të lehtë teksa hiqte pallton në korridor.
— Fjolla, drita ime, erdha! — thirri me zë të gëzuar. — Shkove ta shihje truallin për mamin?
Pa thënë asnjë fjalë, ajo vendosi mbi tryezën e kuzhinës një dosje me dokumente. Në krye qëndronte kërkesa për divorc.
— Çfarë është kjo? — pyeti ai, duke rrëmbyer letrën dhe duke i hedhur sytë me nxitim. Ngjyra i iku nga fytyra.
— Pikërisht ajo që meritoni ti dhe nëna jote, — u përgjigj Fjolla me një qetësi therëse.
— Çfarë po thua? Je në vete? — u përpoq ai të shtirej i hutuar. — Është ndonjë shaka e keqe?
Fjolla e vështroi drejt në sy, me një ftohtësi që ai nuk e kishte parë kurrë më parë. Ajo ishte gati t’i tregonte se gjithçka kishte marrë fund.