— Edhe çfarë pastaj? Që shtëpia është e jotja? Do të mbledhësh menjëherë gjërat, do të kthehesh dhe do t’i kërkosh falje nënës sime! — shpërtheu Erion Imeri me ton urdhërues.
Në sallonin e gjerë të vilës së vjetër, që Elira e kishte trashëguar nga gjyshja, ai hodhi me nervozizëm mbi tavolinë biletat elektronike. Drita e zbehtë e dhjetorit depërtonte përmes dritareve të larta dhe ndriçonte stolitë e restauruara të tavanit — fryt i muajve të tërë pune të palodhur nga ana e Elirës.
— Janë nisur tashmë! Prindërit e mi do ta kalojnë Vitin e Ri këtu, ndaj do të na duhet të ngushtohemi pak — tha ai prerë, pa e ngritur kokën nga telefoni.
Elira mbeti e ngrirë për një çast, filxhani i kafesë i nxehtë në duar. Por djegien në gishta as që e ndjeu.
— Prit pak… i ftove të qëndrojnë dy javë në shtëpinë tonë pa më thënë asnjë fjalë?
Erioni bëri një lëvizje shpërfillëse me dorë, si të largonte një bezdi të vogël.
— Çfarë ka për t’u diskutuar? Familja është e shenjtë. Mami prej kohësh donte të shihte si e ke… transformuar gjithë këtë vend.
Fjala e fundit u tha me një nuancë ironie që nuk i shpëtoi Elirës. Një valë zemërimi i ngjiti në kraharor.
Ajo e vendosi filxhanin mbi tavolinë me aq forcë sa kafeja u derdh mbi sipërfaqen prej druri. Erioni shtrembëroi buzët.
— Kujdes! Është mobilie antike!
— Të cilën e kam restauruar me duart e mia — ia ktheu ajo qetë, por ai tashmë ishte zhytur sërish në ekranin e telefonit.
Tre vite më parë, kur gjyshja u nda nga jeta, Elira trashëgoi këtë vilë — dikur madhështore, e ndërtuar në fillim të shekullit të njëzetë, por që me kalimin e kohës ishte shndërruar në një ndërtesë gjysmë të rrënuar. Të gjithë u përpoqën ta bindnin të hiqte dorë nga ideja “e çmendur” e restaurimit. Por ajo, arkitekte e re me sy që i shkëlqenin nga pasioni, në muret e çara shihte një projekt të ardhshëm të jashtëzakonshëm.
Ajo investoi çdo kursim, mori kredi, kaloi fundjava të tëra në kantier përkrah punëtorëve. Erionit atëherë i mjaftonte apartamenti me qira; ai ngrinte supet pa shumë interes. Por sapo shtëpia mori jetë të re, u vendos aty me kënaqësi dhe nisi t’u tregonte miqve sesi “ne” e kishim ringritur folenë familjare.
— Nëna jote do të gjejë sërish çdo cep për të kritikuar — u përpoq Elira ta sillte në tokë. — E mban mend herën e fundit? Një orë të tërë foli për perdet blu në dhomën e gjumit, sikur të ishin krim estetik.
— Ajo thjesht shqetësohet për ne. Do më të mirën.
Teuta Toplana gjithmonë “donte më të mirën”. Ajo ishte e bindur se e dinte më mirë se kushdo se si duhej të ishte gruaja e djalit të saj: e përkushtuar ndaj shtëpisë, e bindur, pa ambicie personale. Në familjen e Erionit kishte sunduar për breza një rregull i pashkruar: burri siguron të ardhurat, gruaja ruan vatren. Fakti që Elira kishte hapur studion e saj të arkitekturës u përjetua nga Teuta si një fyerje e drejtpërdrejtë.
— Pas pesë ditësh prezantoj projektin e qendrës kulturore — tha Elira me përpjekjen e fundit për ta bindur. — Është kontrata më e rëndësishme e studios sime. Kam nevojë për qetësi dhe përqendrim.
Më në fund, Erioni e uli telefonin dhe u kthye nga ajo me një bezdi të fshehur keq.
— Prapë puna jote paska përparësi ndaj familjes? Mami ka të drejtë — je larguar nga vlerat familjare. Dikur gratë dinin t’i bënin të gjitha: shtëpinë, mysafirët…
— Dikur gratë nuk projektonin ndërtesa dhe nuk mbanin mbi supe burra që prej gjashtë muajsh kërkojnë një punë “të denjë” — i shpëtoi Elirës para se ta frenonte veten.
Erion Imeri