Erion Imeri u zbeh për një çast, pastaj u ngrit vrullshëm në këmbë, duke shtyrë karrigen që përplasi këmbët mbi parket.
— Ta kam shpjeguar njëqind herë: nuk mund të pranoj çfarëdo pune! Më duhet një pozicion që i përshtatet nivelit tim. Ti… ti po mendon vetëm për veten!
Dera e zyrës u mbyll me zhurmë të fortë. Elira mbeti vetëm në sallon — në atë hapësirë që e kishte rimenduar deri në detaj, duke i rikthyer shtëpisë hijeshinë e dikurshme. Çdo element mbante firmën e saj: nga nuanca e mureve deri te çelësat vintage të dritave. Dhe tani, për dy javë me radhë, ai vend do të shndërrohej në një arenë tensioni me Teuta Toplanën.
Në mbrëmje, Elira futi në një çantë të madhe laptopin, vizatimet teknike dhe dosjet e projektit. Kur Erioni e pa duke u bërë gati, buzëqeshi me një ironi të lehtë.
— Do të punosh nga ndonjë kafene? Mos e tepro me dramat. Mami vjen vetëm nesër në darkë.
— Do të qëndroj disa ditë te Klea Beqiri. Duhet të përqendrohem për prezantimin.
Klea nuk ishte thjesht kolege. Pesë vite punë krah për krah në studio i kishin kthyer në mike të ngushta. Ishte pikërisht ajo që e kishte mbështetur Elirën kur vendosi të hapte studion e saj.
— Te Klea? — Erioni ngrysi vetullat. — Te ajo feministja që të fryn mendjen gjithë kohën?…
— Ajo është një arkitekte e suksesshme që e kupton sa e rëndësishme është puna ime.
— Pra, unë nuk e kuptoj?
Elira e mbylli zinxhirin e çantës me një lëvizje të lodhur.
— Ftuat prindërit e tu për dy javë në shtëpinë time pa më pyetur, ndërkohë që e dije shumë mirë se po përgatitem për prezantimin më të rëndësishëm të vitit. Për çfarë mirëkuptimi po flet?
Në apartamentin e vogël të Kleas mbizotëronte aroma e kafesë së freskët dhe e ëmbëlsirave të sapopjekura. Ajo e përqafoi Elirën pa bërë pyetje dhe e uli në tavolinën e mbuluar me revista arkitekture.
— Fol, — tha thjesht.
Dhe Elira foli. Jo vetëm për shpërthimin e fundit të Erionit, por për gjithë mllefin e grumbulluar prej muajsh. Për thumbimet sa herë fitonte një projekt të ri: “Po bëhesh shumë e rëndësishme për ne të zakonshmit.” Për skenën që ai bëri kur një vilë e projektuar prej saj u botua në një revistë prestigjioze: “Mund të më kishe lajmëruar për fotosesionin. Të paktën do të kisha hekurosur këmishën.” Për faktin që asnjëherë nuk e mbrojti kur Teuta Toplana deklaroi para miqve: “Një grua e vërtetë nuk duhet të fitojë më shumë se burri — kjo e poshtëron atë.”
— E di çfarë më dhemb më shumë? — sytë e Elirës ranë mbi skicat e qendrës kulturore. — Gjithmonë kam qenë krenare për pavarësinë time, për aftësinë për të arritur synimet e mia. Por në shtëpi ndihem në faj për çdo sukses.
Të nesërmen, ndërsa po rishikonte detajet e fundit të prezantimit në studio, dera u hap me forcë. Erioni hyri pa trokitur, fytyra i ishte skuqur nga zemërimi.
— Duhet të kthehesh në shtëpi menjëherë! — tha pa përshëndetje. — Mami është ofenduar që ike. Ku e ke respektin për të moshuarit?
Elira ngriti kokën nga planet e shtrira mbi tavolinë. Dy punonjës të tjerë punonin në heshtje, duke bërë sikur nuk dëgjonin asgjë.
— Erion, hajde të flasim në sallën e mbledhjeve, — propozoi ajo me zë të qetë.
— Jo! Do të mbledhësh gjërat dhe do të vish në shtëpi për t’i kërkuar falje nënës sime!
— Jam në punë. Pasnesër prezantoj projektin prej dyzet milionë lekësh.
— Nuk më intereson projekti yt! — goditi tryezën me grusht; lapsat u shpërndanë në dysheme. — Je gruaja ime dhe e ke për detyrë të jesh në shtëpi kur prindërit e mi mbërrijnë!