Praktikanti i ri, Bledar Elezi, u ngrit vrullshëm nga karrigia, por Elira e ndali me një gjest të lehtë të dorës. Ajo u drejtua ngadalë, mblodhi lapsat e shpërndarë mbi dysheme dhe, pa e ngritur zërin, tha:
— Dil nga studioja ime, Erion. Në mbrëmje flasim në shtëpi.
— Po ti guxon të më japësh urdhra mua? — shpërtheu ai.
— Kjo është zyra ime. Largohu tani, përndryshe do të detyrohem të thërras rojen.
Erion Imeri e shikoi me përçmim, u kthye me nervozizëm dhe e përplasi derën me forcë pas vetes. Në studio ra një heshtje e rëndë, si para stuhisë.
— Zonja Elira… ndoshta do të ishte mirë të merrnit një ditë pushim, — sugjeroi me kujdes Bledari.
— Jo, — u ul sërish përballë projekteve, edhe pse duart i dridheshin lehtë. — Nuk kemi luksin e kohës.
Megjithatë, në mbrëmje vendosi të kalonte nga shtëpia për të marrë disa rroba më të trasha; dhjetori kishte ardhur me acar të pazakontë. Shpresonte të hynte e të dilte pa u vënë re, por teksa ngjitej nëpër shkallë, dëgjoi zëra nga salloni. Dera ishte gjysmë e hapur dhe fjalët e Teuta Toplanës depërtuan qartë në korridor.
— Ta kam thënë njëqind herë: një grua si ajo nuk të sjell lumturi. Është tepër e pavarur, tepër ambicioze. Shiko si të flet! Duhet t’ia tregosh vendin sa nuk është vonë.
— Mami, ajo është e stresuar nga puna…
— Puna! — përqeshi Teuta. — Një grua e mençur nuk e vendos karrierën mbi familjen. Babai yt e dinte që në shtëpi e priste darka gati, rregull e qetësi. Po ty çfarë të pret? Një shtëpi bosh dhe një bashkëshorte që mendon se është e barabartë me burrin!
— Kohët kanë ndryshuar, mami.
— Kohët mund të ndryshojnë, por burrat mbeten burra! Ti nuk je i lumtur, bir. E shoh në sy. Sukseset e saj të shtypin, të bëjnë të ndihesh më i vogël. Kjo s’është normale!
Elira qëndroi e ngrirë në shkallë, duke pritur që Erioni ta kundërshtonte, ta mbronte, të thoshte qoftë edhe një fjalë në anën e saj. Por nga brenda erdhi vetëm heshtje. Një heshtje e gjatë, e rëndë, që fliste më shumë se çdo fjali.
— Ndoshta ke të drejtë, mami, — tha më në fund ai. — Dikur ishte ndryshe. Tani… biznesi i saj, projektet pa fund. Ka ndryshuar.
— S’ka ndryshuar, thjesht po tregon fytyrën e vërtetë! Ndaju, bir. Sa nuk ka fëmijë mes jush, ndaju. Do të gjesh një vajzë të mirë, që e di vendin e vet.
Pa bërë zë, Elira zbriti shkallët dhe doli jashtë. Ajri i ftohtë i dogji mushkëritë, por ia qetësoi lotët që po i ngjiteshin në fyt. U ul në makinë dhe qëndroi gjatë duke vështruar dritaret e shtëpisë — asaj shtëpie që e kishte rindërtuar nga gërmadhat me mundin e saj.
Çdo dyshim i fundit u shua në çastin kur Erioni heshti. Nuk e mbrojti. Nuk e kundërshtoi nënën. Zgjodhi të pajtohej me të. Ishte një tradhti e heshtur, por e plotë.
Dy ditë më pas, pas një prezantimi të suksesshëm, Elira u kthye në shtëpi. Teuta Toplana bëri sikur nuk e pa fare, ndërsa Erioni e priti në korridor.
— Më në fund! Duhet të flasim.
Hynë në dhomën e punës — aty ku Elira kishte kaluar net të tëra mbi skica dhe plane. Erioni u ul në karrigen e saj. Një gjest i vogël, që dikur do t’i kishte shpëtuar, por tani i dukej i qëllimshëm.
— Shpresoj të jesh kthjelluar dhe të jesh gati t’i kërkosh falje nënës sime.
Elira u ul përballë tij dhe e pa drejt në sy. Çuditërisht, nuk ndiente zemërim. Vetëm lodhje dhe një qartësi të ftohtë, të prerë.
— Erion, më thuaj sinqerisht: a je gëzuar ndonjëherë për arritjet e mia? Apo i ke parë gjithmonë si kërcënim?
— Çfarë pyetjeje pa kuptim është kjo?
— Më përgjigju. Kur mora çmimin për restaurimin e godinës historike,