— …për t’u dukur më e zgjuar se të tjerët.
Klea Zylyftari ndjeu një therje të njohur në kraharor. Fjalët e Inës i sollën ndër mend bisedën e saj të dikurshme me Elvana Ismailin, si edhe vitet e lodhshme që kishte kaluar vetë në një marrëdhënie të ngjashme, ku admirimi ishte shndërruar ngadalë në përçmim.
Ajo mori frymë thellë.
— Ina, dua të të them diçka thelbësore. Diçka që mund të të kursejë vite zhgënjimi.
— Po të dëgjoj, — tha Ina Rexha me tension në zë.
— Gjëja më e rrezikshme në mënyrën e tij të veprimit është kjo: fillimisht adhuron pikërisht atë që më vonë do ta godasë pa mëshirë. Në fillim je grua e kulturuar dhe delikate; më pas, sipas tij, bëhesh mendjemadhe që kërkon vëmendje. Sot puna jote është pasion fisnik, nesër e quan humbje kohe pa vlerë.
Ina heshti për një çast.
— Por ai këmbëngul se do të më ndihmojë të përmirësohem… se do të më bëjë versionin më të mirë të vetes.
Klea tundi kokën lehtë.
— Një burrë që dashuron me të vërtetë nuk përpiqet ta modelojë partneren sipas shijes së vet. Ai e pranon ashtu siç është dhe e mbështet të rritet. Nuk e shuan dritën e saj për ta bërë më të rehatshëm veten.
Tri ditë më vonë, telefoni i Kleas ra. Ishte Ina.
— Klea… faleminderit me gjithë zemër. I dhashë fund gjithçkaje me Arlind Hasanin. Pas bisedës sonë, çdo gjë u qartësua. Si një enigmë që papritur merr formë.
— Si reagoi? — pyeti Klea me kujdes. — E di që nuk ka qenë e lehtë.
— Fillimisht më kërcënoi. Tha se do ta vuaja deri në fund të jetës. Pastaj kaloi në lutje, premtoi se do të ndryshonte, se unë e kisha keqkuptuar. Në fund më quajti mosmirënjohëse, budallaqe që po flak një “burrë të vërtetë” për ide feministe pa kuptim.
— Dhe ti qëndrove në vendimin tënd?
— Po. Dhe, çuditërisht, ishte më e lehtë nga sa mendoja. Kur e sheh panoramën e plotë, manipulimi duket pothuaj fëminor.
Klea buzëqeshi lehtë.
— Ke bërë zgjedhjen e duhur. Jeta është tepër e shkurtër për ta ndarë me dikë që të zhvlerëson.
— Klea… si e përballove ti ndjenjën e fajit? Ai fliste aq bindshëm, sa më bëri të mendoja se po shkatërroja lumturinë tonë.
— E vetmja gjë që prishje, — u përgjigj ajo me qetësi, — ishte plani i tij për të të kthyer në një kukull të bindur. Dhe kjo meriton duartrokitje, jo lot.
Pasi humbi mundësinë për të kontrolluar edhe gruan e tretë, Arlind Hasani mbeti pa mbështetjen e zakonshme. Filloi të ndërronte punë shpesh, u përplas me kolegët dhe një nga një iu larguan miqtë. Skema që e kishte ndihmuar deri atëherë dështoi rëndë — gratë e arsimuara nuk binin më pre e taktikave të tij të sofistikuara.
Një muaj më pas, ai tentoi të lidhej me Klea Zylyftarin, duke i lënë disa mesazhe zanore.
— Klea, jam Arlindi. E kuptoj që mes nesh ka mbaruar, por pse po i vë gratë kundër meje? — zëri i tij tingëllonte i irrituar. — Ina më tha që keni folur. Çfarë është kjo, lojë fëmijësh? Jemi njerëz të rritur.
Klea nuk reagoi.
Një javë më vonë erdhi mesazhi i dytë.
— Ndoshta kam gabuar diku… Ndoshta duhet të takohemi e të flasim. Më mungojnë diskutimet tona, mendja jote. E di që nuk ka tjetër si ty.
Edhe ky mbeti pa përgjigje.
Mesazhi i tretë ishte i mbushur me mllef.
— Në fakt, mirë që mbaroi! Je bërë feministe e hidhur që s’di të rregullojë jetën e vet dhe përpiqet të prishë të tjerët! Ina ishte naive që të dëgjoi. Do ta kuptojë çfarë gabimi bëri!
Herën e fundit, Klea e pa rastësisht në një supermarket, rreth gjashtë muaj pas ndarjes. Dukej më i plakur, i shpërqendruar; në sy i lexohej një lloj humbjeje e pashpjegueshme. Sapo e vuri re, u përpoq t’i afrohej. Ajo vazhdoi rrugën pa e ngadalësuar hapin.
— Klea, prit! — thirri ai pas saj. — S’mund të flasim si njerëz të qytetëruar?
Ajo u kthye ngadalë dhe e pa drejt në sy.
— Arlind, nuk kemi asgjë për të diskutuar. Të uroj të gjesh veten dhe të ndalosh së fajësuari të tjerët për dështimet e tua.
Ai uli kokën.
— Je bërë e ashpër…
— Jo, — tha ajo qetësisht. — Jam bërë e sinqertë. Dhe kjo është krejt tjetër gjë.
Loja shkatërruese mori fund përgjithmonë.