— Mos u nxito për asgjë, — i kishte thënë Mimoza Frashëri me një buzëqeshje të qetë. — Vetmia pas një ferri familjar është luks. Mëso ta shijosh.
Të nesërmen në mëngjes, Klea Zylyftari mori një telefonatë nga gazetarja Hana Elezi.
— Zonja Zylyftari, kam një propozim që mund t’ju interesojë. Në qendrën e qarkut po hapet një institucion i ri kulture. Kërkohet drejtues për sektorin e historisë. Pagesa është e mirë, ofrohet banesë shërbimi dhe ka hapësirë për rritje profesionale.
Klea u drejtua në karrige.
— Duket sfiduese. Do të doja të dija më shumë.
— Shumë mirë! Studimet tuaja mbi historinë e krahinës kanë lënë mbresa te komisioni. Sidomos artikulli për dinastitë tregtare. Kur mund të vini për intervistë?
— Që nesër. Tashmë nuk kam asnjë pengesë.
Një javë më vonë, Arlind Hasani u shfaq në derë me një tufë lulesh dhe sy të përlotur — skena tipike e pendimit të vonuar.
— Më fal, Klea, — u ul në gjunjë në korridor. — I kuptova gabimet. Do të të mbështes në çdo hap të karrierës. Edhe me projektin televiziv, nëse duhet!
— Çohu, — tha ajo pa ngritur zërin. — Nuk kemi më çfarë të diskutojmë.
— Por e pranova që gabova! Mund të punosh ku të duash!
— Jo, Arlind. Ti kuptove që humbe kontrollin. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
— Po ç’të ka ndodhur? U dashuruam! Katër vjet bashkë!
— Ti nuk më deshe mua. Deshe një kukull të bindur. Unë për katër vjet luajta rolin që më caktove. Shfaqja mbaroi.
— Po çmendesh? Për një vend pune po shkatërron familjen!
Klea qeshi lehtë.
— Nuk po largohem për shkak të punës. Po largohem prej teje. Këtë nuk e kuptove kurrë.
Në qendrën e qarkut, ajo nisi një kapitull krejt të ri. Institucioni kulturor i hapi horizonte që s’i kishte imagjinuar: organizoi ekspozita tematike, simpoziume shkencore, krijoi ura bashkëpunimi me partnerë ndërkombëtarë. Dalëngadalë zbuloi aftësi drejtuese që nuk e dinte se i zotëronte.
Pavarësia financiare i dha mundësi të merrte një apartament të rehatshëm, të udhëtonte dhe të njihte njerëz frymëzues. Miqtë e vjetër, nga të cilët Arlindi e kishte shkëputur, u rikthyen me gëzim në jetën e saj.
— Po shkëlqen, — i tha Nora Tahiri gjatë një darke. — S’të kam parë prej vitesh kaq plot jetë.
— Mesa duket nuk paskam qenë “mi i vogël gri”, — buzëqeshi Klea. — Thjesht kisha jetuar në një botë pa ngjyra.
— Si po ecën projekti në televizion?
— Mrekullisht. Episodet e para morën reagime të jashtëzakonshme. Shikuesit shkruajnë letra falënderimi. Doli që njerëzit duan ta njohin historinë e vendit, mjafton t’ua tregosh me gjuhë të gjallë.
— Dhe askush nuk tallet më me “gërmimet në letra”?
— Përkundrazi. Më ftojnë në konferenca e konsultime. Muajin e kaluar mbajta leksion në universitet — studentët më dëgjonin pa lëvizur.
Ndërkohë, Arlindi, besnik i skemave të vjetra, pas gjashtë muajsh nisi një lidhje me Ina Rexhën, një historiane e re arti në muze. Si gjithmonë, në fillim u mahnit nga kultura dhe zgjuarsia e saj, sikur të provonte një maskë të re për teatrin e tij me një aktor të vetëm.
Gjatë një konference në qendrën e qarkut, Klea u përball rastësisht me Inën. Vajza dukej e lodhur, megjithëse mundohej të ruante një qëndrim të sigurt.
— Ju jeni Klea Zylyftari? — iu afrua gjatë pushimit, me një hezitim të lehtë në zë. — Arlindi më ka folur për ju. Thotë se thjesht nuk përputheshit, se e shihnit jetën ndryshe.
— E kuptoj, — u përgjigj Klea me një buzëqeshje të zbehtë ironike. — Si po shkon lidhja juaj? Ende aq romantike sa në fillim?
Ina uli zërin dhe hodhi sytë rreth e rrotull.
— Të jem e sinqertë? Ka nisur ta quajë punën time të kotë. Thotë se historia e artit është luks për njerëzit që i tremben jetës reale. Madje më akuzon se jetoj në botën e iluzioneve.
— Po admirimi për kulturën tënde? — pyeti Klea me një nënqeshje të lehtë.
— Tani e quan shfaqje. Sipas tij, flas me terma të ndërlikuar vetëm për t’u dukur më superiore…