— Klea Zylyftari, kam një propozim për ju…
Bujar Hasani e zgjati zarfin me një lloj krenarie të përmbajtur. Brenda ndodhej një ofertë zyrtare: televizioni rajonal po përgatiste një cikël dokumentarësh mbi historinë e trevës dhe kërkonte një konsulente shkencore, njëkohësisht edhe autore të skenarit.
Klea e hapi me kujdes dokumentin. Shuma e honorarit ishte trefishi i pagës së saj mujore.
— Ju duan posaçërisht ju, — shtoi drejtori me theks të dukshëm entuziazmi. — Mënyra si i ktheni dosjet e pluhurosura në rrëfime të gjalla ka lënë mbresa te producentët. Kontrata është njëvjeçare, me mundësi vazhdimi.
— Është vërtet joshëse, — pranoi Klea, duke e rilexuar edhe një herë faqen e parë. — Më duhet pak kohë ta mendoj.
— Klea, kjo nuk është vetëm për ju. Është një shans për arkivin tonë. Historia e këtij rajoni do të dalë nga raftet dhe do të arrijë tek publiku i gjerë. Njerëzit do të kuptojnë çfarë thesari fshihet mes këtyre mureve.
Ajo ngriti sytë dhe buzëqeshi lehtë.
— Keni të drejtë. Është mundësi për të treguar vlerën e punës sonë.
— Dhe për t’i dhënë fund paragjykimit se historia është e mërzitshme. Në duart tuaja, ajo merr frymë.
Në mbrëmje, Klea e hapi bisedën në shtëpi me një qetësi të kujdesshme, sikur po përgatitej për stuhi. Reagimi i Arlind Hasanit ishte i pritshëm, por më i ashpër sesa e kishte imagjinuar.
— A ke humbur mendjen?! — u ngrit ai vrullshëm nga divani, fytyra i ishte skuqur nga zemërimi. — Do të dalësh para gjithë qarkut? Ç’do të mendojnë njerëzit? Që unë s’jam në gjendje të mbaj gruan time? Që ime shoqe endet nëpër televizione?
— Kjo është puna ime, Arlind. Dhe është një projekt prestigjioz, nëse ka rëndësi për ty.
— Punë? Gërmon nëpër letra për disa lekë qesharakë! Tani do të dalësh në ekran, duke folur për të vdekur, e do të më turpërosh?
— Të të turpëroj? — ajo e pa e habitur. — Do të flas për trashëgiminë tonë kulturore. Ku qëndron turpi këtu?
Ai shtrëngoi kokën me duar.
— Koleget e mi do të qeshin! “Shiko, gruaja e Arlindit bën intelektualen!” Nuk e kupton?
— E kuptoj që mendimi i tyre të shqetëson më shumë se arritjet e mia, — u përgjigj ajo me një qetësi që e acaronte edhe më tepër.
— Ta ndaloj! Nuk do ta bësh! Nuk do ta vësh familjen tonë në lojë!
Pa e ngritur zërin, Klea mori telefonin dhe formoi numrin e producentit.
— E pranoj ofertën, — tha ajo, duke e mbajtur vështrimin drejt Arlindit.
Ai i kapi dorën me forcë.
— Do t’i telefonosh prapë dhe do ta anulosh! Po të them, e ndaloj! E dëgjon?
— Jo.
Fjala doli e butë, por e prerë. Arlindi u step.
— Çfarë the? Përsërite!
— Nuk heq dorë. Dhe lëshoje dorën time.
Sytë e tij u ngushtuan.
— Pra kështu? Atëherë zgjidh: ose ajo televizion i marrë, ose familja jote! Ose dokumentet e tua të pluhurosura, ose burri yt i gjallë!
Klea e vështroi gjatë. Një menaxher i suksesshëm, i kuruar në pamje, që prej katër vitesh përpiqej ta bindte se ajo vlente pak. Por në sytë e tij tani nuk lexonte siguri — lexonte frikë. Frikë nga pavarësia e saj.
— E di çfarë është ironike? — tha ajo me mendim. — Ti e quan punën time “të vdekur”, ndërsa trembesh nga një grua e gjallë.
— Çfarë marrëzish janë këto?
— Zgjedh lirinë, Arlind. Dhe rezulton se zgjedhja është më e lehtë nga sa mendoja.
Brenda gjysmë ore, Klea mblodhi sendet e saj. Çuditërisht, ishin pak. Çdo blerje e saj ishte quajtur shpenzim i panevojshëm, librat “rrëmujë”, dëshirat “kapriço”.
— Do të pendohesh! — bërtiti ai pas saj. — Pa mua nuk je askush! Do të kthehesh duke u lutur brenda një muaji!
Ajo hapi derën.
— Do ta shohim, — tha pa u kthyer. — Unë kam një kontratë me televizionin. Po ti, çfarë ke?
Dera u mbyll me një krismë të thatë. Në vend të frikës, ajo ndjeu një lehtësim të thellë, si të kishte hequr një rrobë tepër të ngushtë pas një dite të gjatë.
Mimoza Frashëri, veterania e arkivit, e priti me mirëkuptim dhe një filxhan çaj të nxehtë.
— Rri sa të kesh nevojë, zemër, — i tha ajo me butësi. — Edhe unë u ndava në moshën tënde. E di ç’do të thotë të nisësh nga e para.
— Ju falënderoj, zonja Mimoza. Do të gjej shpejt një apartament dhe do të vendosem më vete, por për momentin kam nevojë për pak qetësi që të marr frymë lirshëm.