Pas shpine ai mbante të fshehur një tigan të nxirë nga djegia, ku disa gjysmë‑produkte ishin ngjitur si dëshmi e një beteje të humbur me sobën.
— Po Hana? Dhe ku është dreka festive? — pyeti ftohtë Teuta Mëhilli, duke hedhur sytë rreth e rrotull në sallonin bosh.
— Ajo… iku, — belbëzoi Marsel Kalemi, pa guxuar ta shikonte askënd në sy.
Një murmurimë mosmiratimi përshkoi të afërmit. Një nga hallat ngriti vetullat me ironi:
— Marsel, në telefon the se do ta organizoje vetë gjithçka! U mburre se ishe zot shtëpie. Ne erdhëm me bindjen se na prisje me sofër të shtruar, e ti s’paskësh prerë as bukën!
Pas afro një ore pritjeje të sikletshme, në derë trokiti një korrier nga një lokal 24-orësh aty pranë. Në tryezë u vendosën tri kuti të shtypura me pica të vakëta dhe dy enë plastike me role që dukeshin të lodhura nga rruga. Për këtë “banket” të dyshimtë, Marseli shpenzoi gjysmën e kursimeve që mbante mënjanë.
Të ftuarit u ulën me fytyra të ngrysura, duke shpuar me pirunj plastikë copat e ftohta dhe, pa pikë droje, nisën ta qortonin “organizatorin”. Teuta ishte bërë flakë nga turpi; hyrja e saj triumfale përpara motrave ishte shndërruar në një dështim publik të paharrueshëm. Këtë herë, ajo nuk e përmendi fare emrin tim. E gjithë barra e fajit ra mbi të birin.
— S’kam parë ndonjëherë një turp të tillë, — shpalli me zë të lartë një tjetër hallë, duke u ngritur nga tavolina. — Hajdeni, po ikim. Këtu qenka e qartë që s’na ka pritur kush.
Nga mbrëmja, apartamenti u boshatis. Marseli rrinte i kërrusur në divan, me kokën ndër duar. Rei Dushku iu afrua dhe iu fërkua këmbës, si për ta ngushëlluar.
Unë u ktheva të dielën në darkë, e çlodhur dhe me humor të mirë. Shtëpia ishte e qetë. Marseli heshtte. Nuk pati më ligjërata për “detyrimet e gruas”, as ankesa të fshehura. Teuta nuk më telefonoi as atë ditë, as në javët që pasuan. Kufijtë u vendosën një herë e përgjithmonë — hapur dhe pa kthim.
Të dashura gra, mos mbani mbi shpatulla premtimet e të tjerëve. Lërini njerëzit e rritur të përballen vetë me fjalët e tyre pompoze. Sapo pushoni së qeni ingranazhi i përshtatshëm në makinën e ambicieve të huaja, ajo makinë nis të çalojë, dhe krijuesi i saj detyrohet të respektojë kohën dhe hapësirën tuaj. Mjafton të dini të thoni “jo” në momentin e duhur dhe të vazhdoni rrugën tuaj me qetësi.