Ai vazhdonte të flinte i qetë në shtrat. Sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Sikur vetëm pak orë më parë të mos ma kishin copëtuar zemrën para syve.
Vështrova ekranin e telefonit. Numër i panjohur. Një mesazh.
“Më vjen keq që po e kalon këtë. Por duhet ta shohësh.”
Poshtë tij ishte bashkangjitur një fotografi.
Në fillim nuk arrita ta kuptoja çfarë po shihja. Imazhi ishte i paqartë, i bërë nga larg. Dukej si ambient zyre. Dy persona ishin ulur përballë njëri‑tjetrit, përpara tavolinës së një sekretareje.
E zmadhova foton.
Dhe diçka brenda meje u shemb.
Ishte ai. Burri im. Por fotografia nuk ishte e re. Duhej të ishte bërë rreth dy vite më parë. Ai po firmoste disa dokumente. Përballë tij… ishte ulur babai im.
Babai kishte ndërruar jetë një vit e gjysmë më parë. Infarkt i përsëritur, kështu na thanë. U copëtova nga dhimbja. Ishte gjithçka që kisha. Unë isha vajza e vetme.
Gjithçka kaloi në emrin tim: kompania, pronat, kursimet. Një pasuri e madhe që nuk e kisha kërkuar kurrë — dhe që në fund më shkatërroi.
Por në atë foto babai ishte gjallë. Dhe ishte aty, ulur përballë…
njeriut që natën e dasmës sonë më poshtëroi.
Si ishte e mundur? Çfarë pune kishin bashkë?
Duart më dridheshin aq fort sa për pak më rrëshqiti telefoni. E pashë sërish me kujdes. Dokumentet mbi tavolinë. Cepin e letrës. Datën.
15 mars.
Dy muaj përpara se babai të vdiste.
Një tjetër mesazh mbërriti.
“Atë ditë, babai yt ndryshoi testamentin. Çdo gjë që trashëgove do të bëhej e jotja vetëm nëse martoheshe pas moshës 30‑vjeçare. Përndryshe, pasuria do të kalonte në një fondacion. Burri yt e dinte këtë. Babai yt ia kishte treguar. Dhe ai organizoi gjithçka.”
M’u duk sikur ajri më u zhduk nga mushkëritë.
Kjo nuk mund të ishte e vërtetë.
Por ndërsa rilexoja fjalët, gjithçka nisi të lidhej. Si copëza puzzle që më në fund gjenin vendin. Çdo detaj. Çdo gënjeshtër.
E kisha njohur Arben Lekën pikërisht tetë muaj më parë.
Në një kafene. Ai ishte ulur vetëm, me një filxhan çaji përpara, duke parë bosh, si dikush që e gërryente brenda një zbrazëti e thellë.
Unë qëndroja në tavolinën ngjitur, e mbyllur në heshtjen time që prej vdekjes së babait. Ai më buzëqeshi. Më pyeti nëse mund të ulej pranë meje, sepse lokali ishte plot.
Biseduam për orë të tëra.
Ishte karizmatik. I këndshëm. I vëmendshëm. Më dëgjonte me një përqendrim që nuk e kisha ndjerë prej muajsh. Më bëri të qesh. Më dha ndjesinë se po rikthehesha në jetë.
Dhe më pas ai filloi të bëhej pjesë e përditshmërisë sime, aq natyrshëm sa nuk e kuptova kur gjithçka mori një drejtim krejt tjetër.