Lidhja jonë mori formë pothuajse pa e kuptuar. Gjithçka rrëshqiti me një shpejtësi marramendëse. Sot e kuptoj sa e çmendur ishte ajo vrullësi.
Pas vetëm tri javësh më tha se më dashuronte. Një muaj e gjysmë më vonë më çoi te e ëma, si të isha tashmë pjesë e familjes së tij. Kur kaluan katër muaj, u gjunjëzua dhe më kërkoi të bëhesha gruaja e tij.
Unë isha ende e zhytur në mjegullën e humbjes së babait. Nuk vura në dyshim asgjë. Asnjë pikëpyetje. Asnjë dyshim i vogël. Kërkoja vetëm të ndihesha e përzgjedhur, e dashur, e nevojshme për dikë. Doja të besoja se dikush më donte me të vërtetë.
Dhe ai e dinte këtë.
E dinte sa e brishtë isha. E dinte që kisha nevojë për një shpatull ku të mbështetesha. E dinte gjithashtu se ditëlindja ime e tridhjetë do të vinte katër muaj pas takimit tonë të parë.
Asgjë nuk ishte spontane.
Darkat nën dritat e qirinjve. Mesazhet e ëmbla në mëngjes. Planet për një shtëpi, për fëmijë, për një jetë të gjatë bashkë. Çdo detaj kishte qenë i kuruar me kujdes. Çdo fjalë – pjesë e një skenari.
Dhe unë isha mjaftueshëm naive për ta marrë për të mirëqenë.
U ula në atë dhomë hoteli, ndërsa ai flinte pak hapa larg meje, dhe ndjeva diçka të çahej brenda meje. Nuk ishte më thjesht dhimbje.
Ishte diçka më e errët.
Pastaj mbërriti mesazhi i tretë. Ishte më i gjatë se të tjerët.
Babai yt kishte filluar të dyshonte për burrin tënd. E kishte hetuar në fshehtësi. Zbuloi se ai ishte ende i martuar me një grua tjetër.
Gruaja që pe sonte ishte ajo. Por Arben Leka e kishte bindur babanë tënd se do të divorcohej. E kishte mashtruar.
I kishte thënë se të donte sinqerisht. Babai yt kishte zgjedhur ta besonte, sepse mbi të gjitha donte të të shihte të lumtur. Për këtë arsye ndryshoi testamentin — për të të siguruar, për të mos të lënë të pambrojtur.
E mbulova gojën me pëllëmbë. Lotët më shpërthyen sërish, por këtë herë më digjnin nga zemërimi.
Dy javë para se të ndërronte jetë, babai yt e kuptoi të vërtetën. Kuptoi se Arben Leka nuk kishte ndërmend të ndahej… por të mashtronte të gjithë.
Çdo gjë kishte qenë farsë. Babai yt synonte ta rishkruante sërish testamentin për të të mbrojtur. Por vdekja e mori përpara se ta bënte.
Mesazhi i fundit ishte i shkurtër dhe i ftohtë:
Infarkti nuk ishte natyral. Ka prova. Kam punuar me babanë tënd. E di çfarë ka ndodhur. Dokumentet janë te unë. Nëse do të dish më shumë, telefono këtë numër nesër.
Mendimet më përplaseshin në kokë si çekanë.
Po më thoshte… se babai im ishte vrarë? Se Arben Leka ishte i përfshirë?
Vështrova drejt shtratit. Ai qëndronte i shtrirë, duke marrë frymë thellë, i qetë, sikur bota të ishte e rregullt.
Ndërsa unë, e ulur në karrige me fustanin e rrudhur e të lagur nga lotët, e kuptova më në fund të vërtetën:
Isha martuar me një vrasës.