Një burri që kishte zhdukur babanë tim për të vënë dorë mbi pasurinë time.
Një burri që ligjërisht as nuk ishte i imi — sepse në letra vazhdonte të ishte i martuar me një tjetër.
Atë natë nuk mbylla sy.
Qëndrova zgjuar deri në agim. Mendova me kthjelltësi. Ndërtoja çdo hap në mendje.
Sapo ora shënoi shtatë, telefonova numrin që më ishte dhënë. U përgjigj një zë i moshuar, i qetë. U prezantua si avokati personal i babait tim. Më foli gjatë, me hollësi të frikshme.
Babai kishte angazhuar një hetues privat. Dyshonte prej kohësh. Kishte mbledhur prova që Arben Leka ishte i martuar: korrespondencë elektronike, mesazhe, lëvizje bankare që tregonin pagesa të fshehta.
Por pjesa më tronditëse ishte tjetër.
Ekzistonte dokumentacion që vërtetonte se Arbeni kishte paguar dikë për një substancë — një preparat që mund të shkaktonte infarkt dhe të mos linte gjurmë të dukshme.
– Babai yt ka lënë udhëzime të qarta, – tha avokati me zë të rëndë. – Nëse do t’i ndodhte gjë para se të ndryshonte testamentin, unë duhej të të kontaktoja vetëm pasi të ishe martuar. Ai ishte i bindur se Arbeni do të të shtynte drejt martesës për shkak të trashëgimisë. Dhe kishte menduar një kurth për të.
Një drithërimë e akullt më përshkoi trupin.
Edhe nga varri, babai kishte gjetur mënyrën të më mbronte.
Avokati shtoi se në testament ishte përfshirë një klauzolë e fshehtë.
Nëse martesa rezultonte mashtrim, ose nëse provohej që bashkëshorti im kishte kryer vepër penale kundër familjes sime, dokumenti shpallej i pavlefshëm automatikisht. E gjithë pasuria do të rikthehej në emrin tim.
– Provat tashmë i janë dorëzuar policisë, – theksoi ai. – Presim vetëm deklaratën tënde.
E mbylla telefonin dhe mbusha mushkëritë me ajër, sikur po dilja nga thellësia e ujit.
Në atë çast, Arben Leka u zgjua.
Më vështroi nga krevati me atë buzëqeshjen e vetëkënaqur, të njëjtën me të cilën më kishte joshur dikur.
Por tani, pas saj, unë shihja vetëm errësirë.
– Flete mirë? – pyeti me një ton tallës.
U ngrita pa nxituar. Hoqa fustanin e nusërisë dhe vesha xhinset e bluzën që kisha në valixhe.
– Çfarë po bën? – më tha, i hutuar.
– Po largohem, – u përgjigja ftohtë, pa e parë në sy.
– Nuk mundesh. Jemi të martuar.
U ktheva ngadalë dhe e ngula shikimin drejt e në sytë e tij.
– Jo. Nuk jemi. Ti je ende burrë i një gruaje tjetër. Kjo martesë nuk ka asnjë vlerë. Dhe ti e di shumë mirë këtë.
Fytyra iu ndez nga zemërimi.
– Si e more vesh…?
– Di gjithçka, – i thashë me një qetësi të ngrirë. – E di që ti e vrave babanë tim. E di që çdo hap e kishe planifikuar. E di që më more për grua vetëm për paratë e mia.
Ai u hodh në këmbë.