Në sytë e tij u përhap një hije paniku. U përpoq të afrohej, si për të më kapur nga krahu, por unë bëra një hap pas, duke ruajtur distancën.
– Prit… mund ta sqaroj… – belbëzoi.
– S’ka asgjë për t’u sqaruar, – ia ktheva prerë. – Të gjitha provat ndodhen tashmë në polici. Avokati im ka dorëzuar çdo dokument. Brenda pak orësh do të jenë këtu për ty.
Tiparet iu shformuan. Vetëbesimi i rremë që mbante si maskë u zhduk. Në vend të tij mbeti vetëm frika e zhveshur.
– Nuk mund të ma bësh këtë… – pëshpëriti me zë të tharë.
– E kam bërë tashmë.
Mora valixhen, hapa derën dhe ndjeva ajrin e korridorit të më ftohte fytyrën. Para se të dilja, u ktheva edhe një herë.
– Shpresoj t’ia ketë vlejtur, – i thashë. – Sepse pjesën tjetër të jetës do ta kalosh duke paguar për atë që i bëre babait tim.
Dhe u largova pa e kthyer më kokën.
Fundi që e priste
Arben Leka u arrestua tri orë më vonë. Provat ishin të pakundërshtueshme. Hetuesi privat kishte bërë një punë të jashtëzakonshme: regjistrime, kontrata të fshehura, dëshmi që përputheshin në çdo detaj.
Gjyqi zgjati gjashtë muaj. Ishte i hapur për publikun. I dhimbshëm për mua, por i domosdoshëm. Çdo seancë më rikthente plagët, por edhe më forconte.
Vendimi përfundimtar: njëzet e pesë vite burg për vrasje të paramenduar dhe mashtrim financiar.
Edhe gruaja me fustanin e kuq u vu në pranga. Ishte bashkëpunëtore. E dinte planin nga fillimi dhe kishte ndihmuar në organizimin e tij.
Sa për mua, rimora gjithçka që më takonte: trashëgiminë e babait, pronat, kompaninë. Por mbi të gjitha, rifitova diçka shumë më të çmuar—
dinjitetin tim.
Atë natë martese, kur rrija e ngrirë në karrige dhe më detyronin të shihja poshtërimin tim, besoja se gjithçka kishte marrë fund. Mendoja se nuk do të ngrihesha më kurrë. Se ai kishte fituar.
Por gabohesha.
Babai im, edhe pse nuk ishte më pranë meje, më kishte lënë mësimin më të madh:
Mos e nënvlerëso kurrë një grua që ka prekur fundin. Sepse kur nuk i mbetet asgjë për të humbur, ajo bëhet e pathyeshme.
Sot, tre vite më pas, unë drejtoj biznesin e tij. Hetuesin privat që më ndihmoi ta zbardh të vërtetën e kam bërë pjesë të ekipit tim.
Së bashku kemi themeluar një fondacion që mbështet gratë viktima të dhunës dhe mashtrimeve romantike.
Dhe sa herë dikush më pyet si ishte nata ime e martesës, buzëqesh lehtë.
Sepse atë natë, në atë dhomë hoteli, me fustanin e bardhë të lagur nga lotët, u martova me një përbindësh.
Dhe po atë natë, nisa rrugën drejt lirisë sime.