— Je e detyruar të na hapësh derën, Ornela! Jemi familje! — bërtiti Erion Nushi që nga pragu, aq fort sa u drodhën xhamat.
Ornela Shala mbeti e ngrirë në kuzhinë, me garuzhden pezull mbi tenxhere, pa e kuptuar menjëherë çfarë po dëgjonte. Supa ziente qetë mbi sobë, ndërsa nga dhoma tjetër vinte zëri i Inës — vajza murmuriste një këngë të vogël teksa mblidhte lodrat pas mësimeve. Çdo gjë ishte e zakonshme, e qetë, e ngrohtë. Derisa ai shpërthim e çau ajrin.
— Si the “e detyruar”? — pyeti ajo ngadalë, duke ndier një të ftohtë që i përhapej në bark.
— Mami tha që s’kanë ku të shkojnë, — u përgjigj Erioni, duke hequr këpucët në mes të korridorit pa u kujdesur t’i vendoste në tapet. — E kanë liruar banesën. Do të jetojnë këtu, me ne.
— Me ne? — përsëriti Ornela, duke e ndier si po rrëshqiste toka nën këmbë. — Në shtëpinë time?
— Në shtëpinë tonë, — e korrigjoi ai, pa ia hedhur sytë. — Pas martesës, çdo gjë është e përbashkët.
Goja iu tha. Qëndronte përballë tij dhe, sekondë pas sekonde, ndiente sikur diçka brenda saj po çahej, si një mobilje e vjetër që nuk e mban më peshën e valixheve të shumta.
— Erion, — tha ajo me zë të ulët, por të prerë. — Kjo nuk diskutohet. Askush nuk shpërngulet këtu.
— Kështu paske vendosur ti? — ia ktheu me përbuzje. — Unë kam vendosur ndryshe. Besnik Imeri me Elsa Priftin dhe fëmijët, edhe mami — të gjithë do të vijnë. Apo të dhemb hapësira?
Ornela e pa me një shikim të çuditur, sikur po e njihte për herë të parë. Vetëm një javë më parë ai i sillte lule pa arsye dhe e quante “yll”. Tani qëndronte përballë saj, i fryrë nga inati, duke kërkuar të fuste një karvan të tërë njerëzish në shtëpinë e saj.
— Hapësira? — tha ajo me ironi të hidhur. — Po, më dhemb. Më dhemb qetësia. Më dhemb vajza ime. Më dhemb vetja.
Ai bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Po e ekzagjeron. Ngushtë, por me zemër të gjerë. Mami do të të ndihmojë me punët, Elsa me fëmijët nuk janë barrë. Përkundrazi, do të ketë gjallëri.
Ornela lëshoi një buzëqeshje të thatë. Gjallëri? Kur para tualetit të rreshtohen tetë veta? Kur kuzhina të mbushet me tenxhere e zëra fëmijësh? Kur vjehrra të mësojë Inën “si duhet të sillet një vajzë”?
— Erion, — tha ajo duke u mbështetur në tavolinë. — Ti punon. Edhe vëllai yt punon. Nëse doni t’i ndihmoni, merruni me qira një shtëpi.
— Me çfarë lekësh? — shpërtheu ai. — Nuk jam milioner.
— Atëherë Besniku le t’i zgjidhë vetë hallët e veta. Unë s’i kam borxh askujt asgjë.
— Je egoiste, — ia ktheu ai ftohtë. — Një grua duhet të jetë më e butë, të kuptojë familjen e burrit.
— Një grua duhet të ketë dinjitet, — u përgjigj Ornela pa u lëkundur. — Jo ta kthejë shtëpinë e saj në han pa derë.
Ra heshtje. Vetëm ora në mur vazhdonte tik-takun e saj të rregullt. Pastaj ai shpërtheu:
— Ti thjesht nuk do të jetosh me nënën time! Ajo të pengon, apo jo? Kaq është e gjithë puna!
— E ty nuk të pengon që nëna jote ndërhyn në jetën tonë? — pyeti ajo qetësisht. — Të duket normale që ajo vendos ku do të jetojmë dhe kush është zot shtëpie këtu?
— Nëna ime ka gjithmonë të drejtë, — tha Erioni me kokëfortësi, si një djalosh që përsërit një fjali të mësuar përmendësh.
Atë çast, Ornela e kuptoi se debatet nuk kishin më kuptim. Dikush ia kishte ngulitur thellë ato bindje, dhe ai nuk po lëvizte asnjë milimetër.
Mbrëmja kaloi në të njëjtën frymë tensioni. Ai u kthye vonë, i nervozuar, me erë duhani në rroba, ndonëse e kishte lënë cigaren prej dy vitesh. U ul në divan, ndezi lajmet dhe, pa e parë, tha:
— Të shtunën vijnë.
— Si “vijnë”? — zëri i saj dridhej nga zemërimi që po i ngjitej në fyt.
— Siç po ta them. Mami i ka bërë gati valixhet. Edhe Besniku me Elsën.
Ornela u ul pranë tij dhe e vështroi në profil.
— Pra vendose për mua? Pa më pyetur fare?
— Është vetëm për pak kohë, — tha ai me indiferencë. — Derisa të gjejnë diçka.
— Për pak kohë? — përsëriti ajo. — A ke parë ndonjëherë që familja jote të bëjë diçka “për pak”?
Ai nuk foli. Vetëm rriti volumin e televizorit.
Të nesërmen, në orën shtatë të mëngjesit, Ornela qëndronte pranë dritares me një filxhan kafeje në dorë. Oborri dukej gri dhe i lagësht. Gjethet e rëna përplaseshin nën rrotat e makinave, ajri mbante erë lagështie e benzine. Nëntori ishte nga ata muaj që të lodhin shpirtin.
Ina flinte ende, e strukur pas arushit të saj prej pelushi. Ornela e soditi gjatë të bijën dhe mendoi me ankth se në çfarë vorbulle po përfshihej jeta e tyre, nëse ajo nuk do të vendoste tani një kufi të qartë.