Pikërisht në atë çast, telefoni mbi tavolinë u drodh lehtë. Një mesazh nga Erion Nushi.
“Babi do të vijë rreth orës nëntë. Mos guxo të bësh skena.”
Fjalët e shkurtra i ranë si gur në stomak. Ornela e vendosi filxhanin ngadalë mbi parvaz. Pra, as që e kishte ndër mend të diskutonte me të. Vendimi ishte marrë, dhe asaj po i komunikohej thjesht si njoftim.
Në orën nëntë fikse, zilja e derës ushtoi gjatë dhe me këmbëngulje. Ornela hodhi një sy nga vrima e derës. Përballë qëndronte Bardha Toplana, e mbështjellë me pallto të trashë, me dy çanta të mëdha në duar. Pas saj, në korridor, dallohej Besnik Imeri, ndërsa më tutje një karrocë fëmijësh.
— Ornela! — thirri vjehrra me zë të lartë. — Çfarë pret? Hape derën!
Ajo hoqi zinxhirin e sigurisë, por e çeli derën vetëm sa për një hapësirë të ngushtë.
— Bardha Toplana, ku po shkoni kështu?
— Si ku? Po vijmë të jetojmë këtu, — tha ajo me një gjallëri të tepruar, sikur bëhej fjalë për një vizitë të zakonshme. — Erioni më tha se gjithçka është në rregull. Do t’i ndajmë dhomat, do t’u bëjmë fëmijëve një cep të ngrohtë.
— Ai e tha? — përsëriti Ornela, duke e mbajtur shikimin të ngrirë. — Unë po them jo.
Bardha shtrëngoi buzët.
— Moj bijë, je e lodhur, — foli me ton përçmues. — S’kam ndërmend të grindem në prag. Na ndihmo të fusim gjërat brenda, pastaj flasim qetë.
— Jo, — u përgjigj Ornela, me zë të ulët por të prerë. — Askush nuk hyn.
— Si “nuk hyn”? — shpërtheu vjehrra. — Këtu jeton djali im! Gjak i imi! Kush je ti të vendosësh?
Gishtat e Ornelës nisën t’i dridheshin. Nga shkallët u dëgjua zhurmë; Besniku po ngjitej me nxitim, pas tij Elsa Prifti me fëmijët. Njëri qante me dënesë, tjetri ankohej se kishte uri. Tingujt u përzien në një rrëmujë të bezdisshme, si një provë e zymtë e jetës që do ta priste nëse dorëzohej.
— Teto Ornela, a keni filma vizatimorë? — pyeti me entuziazëm Alban Qosja, duke u afruar te dera. — Mami tha që keni televizor të madh!
Ornela mbylli sytë për një çast, duke kërkuar qetësi brenda vetes. Kur i hapi, zëri i saj ishte i qartë.
— Largohuni.
— Si të largohemi? — u habit Elsa. — I kemi mbledhur të gjitha! Gjysma e makinës është plot me valixhe!
— Kthehuni mbrapsht, — tha Ornela. — Kjo është shtëpia ime.
Bardha mori frymë thellë dhe pastaj, që ta dëgjonte i gjithë pallati, bërtiti:
— Pa pikë turpi! Nxjerr fëmijët në rrugë! Erioni nuk do ta falë këtë!
Dyer u hapën njëra pas tjetrës. Fqinjët nxorën kokat, si spektatorë të një drame të improvizuar. Faqet e Ornelës u përskuqën, por ajo nuk lëvizi.
Në atë moment u duk Erioni, që u ngjit me qetësi sikur të kishte pritur që turma të mblidhej.
— Ç’është kjo komedi? — mërmëriti. — Ornela, lëri të hyjnë.
— Të hyjnë kush? — ia ktheu ajo. — Të afërmit e tu që vendosin të transferohen pa më pyetur?
Ai shtrembëroi fytyrën.
— Mos fillo tani. Janë të lodhur. Do flasim më vonë.
— Jo më vonë. Tani.
Në zërin e saj kishte diçka të re, një fortësi që lind kur njeriu ndihet i rrethuar.
Ornela doli në korridor, e mbylli derën pas vetes dhe e rrotulloi çelësin. Nën sytë e habitur të Bardhës, ajo kapi valixhet dhe i shtyu drejt ashensorit.
— Çfarë po bën?! — klithi vjehrra. — Janë sendet tona!
— Pikërisht, — tha Ornela. — Merrini dhe çojini atje ku e kishit menduar.
Erioni u afrua dhe tentoi t’i kapte dorën.
— Mjaft, Ornela. S’e ka lezet.
— Kjo nuk është shfaqje, — u përgjigj ajo. — Është shtëpia ime. Dhe unë vendos kush jeton këtu.
— Ke humbur arsyen, — shfryu ai. — Jemi familje!
— Familje janë ata që dinë të respektojnë.
Ra heshtje. Pastaj ashensori tingëlloi dhe dyert u mbyllën, duke zbritur poshtë Bardhën, Besnikun, Elsën dhe fëmijët.
Ornela mbeti në këmbë, duke marrë frymë me vështirësi. Fqinjët u shpërndanë duke pëshpëritur. Erioni e shikonte si të ishte e panjohur.
— Do hyj brenda, — tha më në fund.
— Hyr vetëm kur të dish në cilën anë je, — ia ktheu ajo.
Dhe u fut në apartament, duke e lënë atë në korridor.
Mbrëmjen e asaj dite, pasi Ina u shtri për të fjetur, Ornela qëndroi në kuzhinë pa ndezur dritën. Në xham pikonte një shi i hollë, dritat e rrugës dridheshin të zbehta. Telefoni ishte i heshtur — as telefonata, as mesazhe. Vetëm një njoftim i shkurtër nga banka: “Tërheqje parash. Erion N.”
Ajo e mbajti ekranin ndezur për disa sekonda dhe mendoi se ndoshta gjithçka kishte marrë fund vërtet, ndoshta ajo vijë që kishte kaluar atë mëngjes nuk do të fshihej më kurrë.