Megjithatë, dhimbja në kraharor nuk iu shua.
Të nesërmen në mëngjes, gjëja e parë që bëri ishte të thërriste një bravandreqës. Ndërroi të gjitha bravat. Kur mjeshtri mbylli derën pas vetes dhe zbriti shkallët, Ornela Shala e rrotulloi çelësin nga brenda dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu një qetësi të plotë. Një heshtje që nuk e trembte.
Rreth orës nëntë e gjysmë telefoni i ra. Ajo po thante me kujdes lavamanin — një zakon i vjetër, i krijuar ndër vite: asnjë pikë uji, asnjë njollë e mbetur. Në ekran u shfaq emri: Erion Nushi.
E vështroi gjatë para se të përgjigjej.
— Çfarë do? — tha ftohtë.
— Ornela… pse po sillesh sikur s’më njeh, — zëri i tij përpiqej të tingëllonte i qetë. — Dua vetëm të flasim.
— Fol.
— Jo në telefon. Vij sonte. Vetëm. Pa askënd tjetër.
Ajo heshti për disa sekonda.
— Eja. Por mos prit të më bindësh për gjë.
— S’po vij për të të bindur, — qeshi ai me nervozizëm. — Thjesht për të sqaruar.
Mbërriti afër orës tetë. Me një çantë të vogël në dorë, i parruar, sytë e skuqur nga mungesa e gjumit. Me siguri kishte fjetur te e ëma. Hyri brenda, hoqi xhaketën dhe qëndroi në korridor, i pasigurt.
— Do çaj? — e pyeti ajo pa asnjë ngjyrim në zë.
— Po, faleminderit.
U ulën në kuzhinë. Heshtja rëndonte. Dëgjohej vetëm fishkëllima e çajnikut dhe frymëmarrja e lehtë e Inës nga dhoma tjetër. Vajza kishte rënë në gjumë.
— E teprova, — tha më në fund Erioni. — Nuk duhej ta nisja ashtu, me vrull.
— Jo, s’duhej, — ia ktheu ajo. — Por ti nuk u mjaftove me fjalë. Fillove të veprosh pas shpinës sime.
Ai psherëtiu, fërkoi ballin me dorë.
— Mami po më shtrëngon. Besnik Imeri me Elsën vërtet s’kanë hapësirë. Janë me dy fëmijë…
— Erion, ndihma nuk do të thotë t’i sjellim të gjithë në shtëpinë tonë.
— Do ishte për pak kohë.
— “Për pak” te Bardha Toplana kthehet gjithmonë në përgjithmonë, — tha Ornela qetë. — E di shumë mirë.
Ai uli sytë. Nxori një cigare, e rrotulloi mes gishtave dhe e futi sërish në xhep.
— Mendoja se do më kuptoje. Ke zemër.
— Pikërisht sepse kam zemër, nuk lejoj askënd ta shkelë.
Një sharje e mbytur i doli nga buzët. U ngrit.
— Në rregull. Do përpiqem t’u gjej diçka me qira, diku lirë. Ndoshta përmes ndonjë të njohuri.
Ornela e pa me habi. Për herë të parë pas ditësh, fjalët e tij dukeshin të arsyeshme.
— Kjo do ishte zgjidhja e duhur, — tha ajo. — Përndryshe, gjithçka do shembet.
Ai iu afrua dritares, hodhi sytë nga oborri.
— Po sikur të qëndroja unë këtu? Pa ta.
Ajo mori frymë thellë.
— Nuk e di, Erion. Ajo që bëre nuk është thjesht gabim. Është tradhti.
Ai u kthye me sy të lagësht nga mllefi.
— Nuk të kam tradhtuar!
— Tradhtia nuk është vetëm pabesia, — tha ajo butë. — Ndonjëherë mjafton të mos jesh pranë kur duhet.
Fjalët mbetën pezull mes tyre.
— Do të thotë që më përzë përgjithmonë? — pyeti ai pas pak.
Ornela nuk iu përgjigj. I mbushi vetes filxhanin, pa e ngritur kokën.
Dy ditë më vonë, ai u largua vetë. Pa britma, pa skena. Mblodhi rrobat, mori çantën dhe doli. Nuk tha ku po shkonte. Ajo as nuk e pyeti.
Ina e përjetoi rëndë.
— Mami, babi nuk na do më? — e pyeti një mbrëmje, para se të mbyllte sytë.
— Na do, — u përgjigj Ornela, duke i ledhatuar flokët. — Thjesht ndonjëherë të rriturit bëjnë budallallëqe.
— Do kthehet?
— Nëse ndryshon… ndoshta, — tha ajo, edhe pse vetë nuk e besonte.
Kaloi një javë. Pastaj edhe një tjetër. Heshtje e plotë. Asnjë telefonatë, asnjë mesazh. Dhe siç ndodh shpesh, kur nuk pret më asgjë, gjithçka shpërthen menjëherë.
E telefonoi fqinja e Bardha Toplanës, ajo që banonte mur më mur me të.
— Ornela, s’dua të përzihem, por po ta them për të mirën tënde. Erioni me Besnikun po bëjnë diçka te shtëpia e verës. I pashë duke nxjerrë mobiliet që kishe lënë atje verën e kaluar.
— Të miat? — përsëriti ajo me zë të ngrirë. — Nga shtëpia që është në emrin tim?
— Po. Thanë që ti ua kishe lejuar.
Ornela u ul në dysheme. Në kokë i gumëzhinte. Iu kujtua si, pas martesës, kishin shkuar bashkë atje: një divan i vjetër, dy kolltukë, lavatriçja e vjetër, disa kuti me enë. Por dokumentet e tokës ishin vetëm në emrin e saj. Dhuratë nga prindërit, shumë përpara se të njihte Erionin.
Brenda një ore, ishte në timon, me shiun që shtohej mbi xham, duke u nisur drejt shtëpisë së verës.