Shiu binte me rrëmbim, si të derdhej nga kova, dhe fshirëset mezi përballonin ujin që përplasej në xham. Anash rrugës, balta ishte përzier me degë të këputura nga era. E njihte çdo kthesë të asaj rruge, por atë mbrëmje gjithçka i dukej e huaj, si të mos kishte kaluar kurrë andej.
Kur mbërriti pranë portës së shtëpisë së verës, pa një furgon të vjetër që po dilte mbrapsht. Në karroceri dalloi menjëherë divanin e vjetër, lavatriçen dhe disa kuti kartoni. Në timon ishte Besnik Imeri.
Ornela i preu rrugën, ndezi dritat e gjata. Furgoni frenoi me një kërcitje të lehtë. Besniku zbriti, i hutuar.
— Ornela, ç’po bën? Kështu ramë dakord me Erionin.
— Me mua jo, — ia ktheu ajo, e qetë, por e ngrirë. — Shkarkoji të gjitha dhe ktheji brenda.
Ai qeshi me përbuzje.
— Mos e tepro. Janë gjëra të përbashkëta.
— Shtëpia është në emrin tim. Çdo send brenda saj është nën përgjegjësinë time.
Besniku hapi gojën për të kundërshtuar, por Ornela iu afrua aq sa ai ndjeu frymën e saj.
— Mos më vër në provë. Nëse duhet, telefonoj policinë dhe deklaroj se po merrni pasuri pa leje. Do protokoll?
Ai hezitoi, fërkoi qafën me siklet dhe më në fund ngriti supet.
— Bëj si të duash. Nuk kam ndërmend të përzihem më.
U hodh në kabinë, përplasi derën dhe u largua, duke spërkatur baltë në ajër. Ornela mbeti në mes të rrugës, e lagur deri në palcë, por më e fortë se pak minuta më parë.
Në mbrëmje e mori Erioni. Zëri i tij ishte i ashpër, i tendosur.
— Pse shkove atje?
— Sepse është prona ime, — u përgjigj ajo pa ngritur tonin.
— Po bën dramë kot! Donim të çonim disa mobilie te mamaja.
— Pa më pyetur? Kjo quhet marrje pa leje.
Ai heshti një çast, pastaj shpërtheu me fjalë të shpejta:
— Ti e shkatërrove gjithçka! Tani mamaja thotë se s’jam burrë, vëllai më sheh shtrembër, Elsa mezi më flet. Je e kënaqur?
— Unë nuk shkatërrova asgjë, Erion. Thjesht nuk lejova të më shkeleshin kufijtë.
— Çfarë kufijsh? Ne jemi familje!
— Ishim familje, — tha ajo me zë të ulët. — Tani ka mbaruar.
Nga ana tjetër e linjës u dëgjua vetëm frymëmarrja e tij.
— Atëherë gëzohu. S’kthehem më.
— S’ka nevojë, — tha Ornela dhe mbylli telefonin.
Një javë më pas, në adresën e saj mbërriti një njoftim nga avokati. Erioni kishte kërkuar ndarjen e pasurisë, duke pretenduar se banesa ishte fituar gjatë martesës. Ornela buzëqeshi me ironi: akti i dhurimit nga prindërit e saj, i para martesës, ishte i sistemuar me kujdes në një dosje të veçantë.
Në sallën e gjyqit, Erioni dukej i rraskapitur. Në krah kishte Bardha Toplanën, e cila e shikonte Ornelën me mllef të hapur. Ornela qëndroi drejt, pa ulur sytë.
Gjykatësi e shqyrtoi çështjen shpejt. Dokumentet ishin të qarta: apartamenti ishte dhuratë personale përpara lidhjes martesore. Kërkesa u rrëzua.
Në dalje, Bardha Toplana iu afrua dhe i foli mes dhëmbësh:
— E shkatërrove përfundimisht. Kënaqu tani.
Ornela e pa qetësisht.
— Jo. Thjesht nuk lejoj më të më drejtojnë jetën.
Pas kësaj, gjithçka mori një ritëm të ri. Pa britma, pa përplasje. Ina vazhdonte shkollën, Ornela punonte më gjatë. Mbrëmjeve gatuanin së bashku, shihnin filma të vjetër shqiptarë dhe qeshnin për gjëra të vogla.
Ndonjëherë, sidomos kur binte shi dhe errësohej herët, e kapte një boshllëk i lehtë. Do të donte një përqafim, një zë pranë. Por e dinte se edhe ajo ndjesi do të zbehej me kohën.
Në fund të nëntorit, e takoi rastësisht Erionin para një marketi. Mbante një qese në dorë, ishte dobësuar dhe mjekra i ishte rritur pa kujdes.
— Përshëndetje, — tha ai.
— Përshëndetje.
— Si është Ina?
— Mirë.
Ai hezitoi, pastaj pyeti:
— Mund ta takoj ndonjëherë?
Ornela mendoi për disa sekonda.
— Mundesh. Por jo në shtëpinë time.
Ai tundi kokën.
— E kuptoj.
Nuk shtoi asgjë tjetër. Vetëm e pa, pa armiqësi, me një lodhje të thellë, dhe u largua.
Ornela e ndoqi me sy dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk ndjeu zemërim. Vetëm një pikë trishtimi për atë që kishin qenë dikur.
Ngriti jakën e palltos, thithi ajrin e ftohtë dhe u nis drejt shtëpisë. Oborri ndriçohej nga drita të zbehta, asfalti i lagur shkëlqente si pasqyrë.
Brenda, Ina ishte ulur në tavolinë dhe po vizatonte një mace.
— Mami, dukesh në humor sot, apo jo?
Ornela buzëqeshi lehtë.
— Po, besoj se po. Thjesht ndihem e qetë.
Vajza pohoi me kokë dhe vazhdoi të vizatonte. Edhe Ornela mori një laps. Secila ndiqte vijën e vet, krijonte formën e vet.
Mbrëmja rrëshqiste butë, ndryshe nga më parë. Ornela e dinte se jeta nuk do të ishte më e lehtë, por do të ishte e drejtë.
Hodhi sytë nga dritarja: disa flokë bore binin ngadalë mbi prag, duke u shkrirë menjëherë. Nëntori po mbyllej.
Dhe bashkë me të, edhe një kapitull i vjetër i jetës së saj.