— Mamaja jote tha që të dy apartamentet do t’ia kalojë Eriolës, — foli Hana pa ia hedhur sytë të shoqit. Kishte gjithë ditën që e rrotullonte në mendje këtë bisedë, por guximi po i vinte me pikatore.
— Po, — pohoi Arlindi me një lëvizje koke. — E di.
Hana heshti për disa çaste, pastaj e tha troç:
— Nëse të dyja banesat përfundojnë në emër të motrës sate, atëherë edhe ne nuk kemi më arsye ta mbështesim financiarisht nënën tënde. — Me një pirun nxori nga lavamani një masë makaronash të ngjitura, të gjata sa radha në ambulancë. — Mos më shiko ashtu, Arlind. Në sytë e mi nuk po luhet “Hamleti”, por po punon kalkulatori. Dhe ai sapo nxori zero të madhe te rubrika “përfitimi ynë”. Ne japim lekë pa fund, dhe çfarë marrim në këmbim?
Arlindi Enot, njeri paqësor nga natyra, i qetë si një hipopotam në gjumë, vetëm gërhiti lehtë. Qëndronte pranë dritares dhe me thua po kruante cepin e zhubravitur të tapetit të murit. Tapetet në dyshen e tyre me qira, në periferi, dukeshin sikur kishin jetë më vete: në verë fryheshin nga lagështira, në dimër fëshfërinin nga korrenti, sikur bënin mbledhje për të diskutuar se kur më në fund familja Enot do të blinte një shtëpi të tyren.
— Hanush, është nëna ime, — mërmëriti ai pa u kthyer. — Ka tension të lartë. Dhe Eriola… e njeh si është. Natyrë e brishtë, artistike. I duhet hapësirë personale për t’u zhvilluar.
— Zhvillimi personal i motrës sate ndodh vetëm shtrirë në divan, nën shoqërinë e patatinave, — tha Hana duke përplasur pjatën me hikërror mbi tryezë. — “Natyrë e brishtë” tridhjetë e pesë vjeçe, që rri në kurriz të së ëmës dhe planifikon ta vazhdojë këtë sport deri në pension. Madje deri në pensionin e të dyjave.
Struktura e familjes Enot ishte klasike: Hana motori që i jepte drejtim gjithçkaje, Arlindi frena që e ngadalësonte, dhe dy djemtë — Endriti dhe Marseli — specialistë për konsum energjie dhe prodhim zhurme. Endriti, dhjetë vjeç, po perfeksiononte artin e injorimit selektiv të kërkesave prindërore. Marseli, shtatë vjeç, jetonte në fazën kur çdo objekt shtëpie mund të shndërrohej ose në shpatë, ose në ushqim.
Thelbi i konfliktit ishte i thjeshtë: Teuta, vjehrra e Hanës, zotëronte dy prona të lakmueshme. E para ishte apartamenti i madh në një pallat të vjetër me tavane aq të larta sa dukej sikur preknin retë. E dyta, një njësi e vogël njëdhomëshe, e mbetur nga bashkëshorti i ndjerë. Hana, si grua praktike që numëron çdo qindarkë në faturën e supermarketit, kishte menduar me naivitet se trashëgimia do të ndahej drejt — gjysma këtej, gjysma andej, si në filmat sentimentalë.
Por Teuta kishte një plan të vetin, me finesë strategjike që do ta kishte zili edhe ndonjë oborr mbretëror.
— Hana, përpiqu të më kuptosh, — kishte ligjëruar ajo një javë më parë, duke trazuar çajin në filxhanin prej porcelani që vetë Hana ia kishte dhuruar për përvjetor. — Arlindi është burrë. I fortë. Ai ndërton shtëpi, mbjell pemë dhe paguan kredi për pesëdhjetë vjet po të jetë nevoja. Kurse Eriola… ajo është si lule serre. Ka nevojë për mbështetje.
“Nëse mbështetja përbëhet nga dy apartamente, atëherë nuk kemi më lule, por baobab,” kishte menduar Hana, por me zë të lartë kishte folur me takt:
— Teuta, ne kemi dy fëmijë. Endritit dhe Marselit shpejt do t’u duhen dhoma më vete, jo këto krevate marinari ku rrinë mbi kokën e njëri‑tjetrit.
— Fëmijët janë bekim, — ia kishte prerë shkurt vjehrra. — Eriola do të jetojë me mua në apartamentin e madh. Do të kujdesemi për njëra‑tjetrën. Ndërsa të voglin do ta japim me qira. Eriolës i duhen të ardhura; ajo nuk mund të punojë në zyrë, atje… atmosfera është e rëndë. Edhe kondicionerët fryjnë.
Eriola Enot, kunata, kishte tundur kokën në shenjë miratimi pa e ngritur shikimin nga telefoni. Prej tre vitesh ndodhej “në kërkim të vetes”. Duke gjykuar nga kohëzgjatja e kërkimit, vetja e saj duhej të ishte fshehur diku mes ishujve tropikalë, por aktualisht gjendej kryesisht në kuzhinën e së ëmës. Hana ishte përpjekur tri herë t’i gjente punë: herën e parë si recepsioniste në një sallon bukurie (Eriola u largua pas dy orësh, sepse klientët merrnin frymë shumë zhurmshëm), herën e dytë në arkiv (pluhuri i dëmtonte bronket e saj “delikate”), dhe herën e tretë në një pikë shpërndarjeje porosish, ku aty duhej të rrije në këmbë