…ku aty duhej të rrije në këmbë, gjë që, sipas Eriolës, ishte një padrejtësi biologjike, sepse këmbët e saj qenkan krijuar për “qëllime më sublime”.
— Pra, ta sqarojmë njëherë e mirë, — tha Hana, duke tundur peshqirin me një vrull që të linte përshtypjen se po përgatitej të godiste dikë me të. — Eriola nuk punon. Ju, mami, hiqni dorë nga puna për të “shijuar jetën”. Jetoni të dyja në apartamentin me tre dhoma, ndërsa garsonieren e jepni me qira dhe me ato para i blini Eriolës biskota pa gluten? Ndërkohë ne vazhdojmë t’i japim gjysmën e rrogës së Arlindit një pronari anonim për këtë strofull me myk në banjë?
— Ne jemi familje, Hana! — shpërtheu Teuta me një patos teatral. — Duhet të mendosh për vlera shpirtërore, jo për metra katrorë! Pastaj, nëse jo Arlindi, kush do të na sjellë ushqimet dhe do të rregullojë rubinetin? Eriola nuk merret dot me çelësa anglezë, metali i shkakton migrenë.
— Migrenë nga metali, por oreks nga pensioni i mamit, — mërmëriti Hana me zë të ulët.
Ajo u kthye nga i shoqi. Arlindi përtypej në heshtje mbi pjatën me hikërror, me atë shprehjen e fajtorit që kërkon falje pa folur. Ishte njeri i mirë, nga ata që ndihmojnë gjyshet të kalojnë rrugën edhe kur ato nuk kanë ndërmend ta kalojnë. Por përballë nënës së vet shndërrohej në një masë të butë, pa shtyllë kurrizore.
— Arlind, — u ul përballë tij Hana, duke e parë drejt në sy. — E kupton që motra jote ka vendosur të mos punojë më kurrë? Dhe nëna jote e mbështet këtë zgjedhje me paratë tona. “Të çosh ushqime” do të thotë shpenzim. “Të rregullosh rubinetin” do të thotë të paguash ustain, sepse ato s’kanë para, përveç atyre për bukëzat speciale.
— Mos fillo prapë, të lutem… — psherëtiu ai. — Mami tha që Eriola do ta kujdeset për të në pleqëri.
— Do ta kujdeset? — ngriti vetullën Hana me ironi. — Eriola nuk skuq dot një vezë pa rrezikuar zjarrfikëset. Do të kujdeset për nënën njësoj siç kujdesem unë për kaktusin: një herë në muaj më bie ndër mend ta ujit, nëse s’është tharë.
Në atë çast dera u përplas dhe në kuzhinë hynë me vrap Marseli, i ndjekur nga Endriti. Në dorën e më të voglit varej një atlete e të madhit, e cila, nga sa dukej, kishte shërbyer si trofe në një betejë vëllazërore.
— Mami, ai donte ta hidhte atleten time në tualet! — bërtiti Endriti.
— S’doja ta hidhja, po po testoja a noton! — u mbrojt Marseli.
Hana mbylli sytë dhe numëroi deri në dhjetë. Në filma, nëna në situata të tilla qajnë hijshëm me shami mëndafshi. Ajo, përkundrazi, ndiente dëshirën të dilte në ballkon e të ulërinte aq fort, sa të zgjoheshin qentë e gjithë lagjes.
— Mjaft, kampionë të notit! Në dhomë, menjëherë! — urdhëroi ajo. Pastaj iu kthye të shoqit. — Arlind, nesër është e shtunë. Të ka telefonuar mami yt?
— Po, — u përgjigj ai me zë të shuar. — Tha të kalojmë nga shtëpia. Garderoba e Eriolës kërcet dhe ajo s’po fle dot. Duhet edhe të shkojmë në treg, se Teuta do të blejë patate e qepë për dimër.
— Në treg, pra. Me makinën tonë, me naftën tonë dhe, besoj, me kartën tënde në arkë?
Arlindi heshti. Heshtja e tij fliste më shumë se çdo justifikim. Në familjen e tyre ishte krijuar një zakon i çuditshëm: Teuta hartonte një listë ushqimesh sa një pergamenë antike, Arlindi i blinte të gjitha, dhe kur përmendej çmimi, ajo tundte dorën: “Ah, bir, e lashë portofolin në çantën tjetër. Herën tjetër ta jap.” Ajo “herë tjetër” nuk vinte pothuajse kurrë.
Atë mbrëmje, Hana qëndroi gjatë zgjuar në errësirë, duke dëgjuar gërhitjen monotone të Arlindit dhe frymëmarrjen e qetë të djemve përtej murit. I erdhi ndër mend si, në drekën e fundit familjare, Eriola kishte shpallur me solemnitet se puna është skllavëri e shpirtit dhe se misioni i vërtetë i gruas është të sodisë bukurinë. Ndërkohë, “soditësja” shijonte me oreks petulla të ngrira nga supermarketi, të paguara me rrogën që Hana fitonte duke u rraskapitur nga nëntë në gjashtë.
“Pra, Arlindi qenka skllav, unë skllave dyfish, ndërsa ato aristokrate,” mendoi ajo me hidhërim. “Njëra fiton nga qiraja, tjetra mediton në divan. Kurse fëmijët e mi do të rriten me kredi mbi supe, sepse babai është tepër zemërbutë dhe gjyshja tepër ‘strategjike’.”
Të shtunën në mëngjes, Hana u ngrit para të gjithëve. Nuk përgatiti petullat e zakonshme. Në vend të tyre zjeu një tenxhere me qull të thjeshtë dhe ngjiti një shënim në derën e frigoriferit.
Kur Arlindi, ende i përgjumur e me flokët e shpupuritur, hyri në kuzhinë, e gjeti të shoqen gati për dalje: e grimuar me kujdes, me kostum serioz dhe me një buzëqeshje enigmatike si ajo e Mona Lizës,