— …si dikush që sapo ka zbuluar vendin ku fshihet një thesar i vjetër.
— Ku po shkon kështu? — u habit Arlindi. — Ne do shkojmë te mami… dollapi, patatet…
— Ti do shkosh te mami, — ia ktheu Hana me një qetësi të butë. — Unë kam takim me agjentin imobiliar. Dhe më pas me avokatin.
— Me… kë?! — Arlindit iu var nofulla.
— E dashur zemra ime, mbrëmë mendova gjatë për fjalët e nënës sate. Për shpirtëroren, për familjen, për heqjen dorë nga gjërat materiale. Dhe arrita në përfundimin se ajo ka të drejtë. Ne jemi marrë tepër me lekët. Prandaj vendosa të çliroj buxhetin tonë.
— Çfarë do të thotë kjo “ta çlirojmë”?
— Shumë e thjeshtë. Meqë nuk kemi pretendime për trashëgimi, atëherë jemi njerëz të lirë. Pa detyrime. I telefonova mamit tim dhe ajo u entuziazmua nga ideja ime.
Arlindi ndjeu menjëherë erën e rrezikut. Sa herë që Hana fliste me atë ton të ëmbël si mjaltë, zakonisht përfundonin ose duke bërë një rinovim të madh, ose duke u dorëzuar ai pa kushte.
— Hana, mos më tremb. Çfarë ke në mendje?
— Asgjë dramatike. Që nga sot funksionojmë me parimin “secili për vete”. Nëna jote do ta japë me qira apartamentin? Shumë mirë. Me ato të ardhura le të paguajë ndonjë mjeshtër për dollapët. Edhe furnizimin me ushqime le ta porosisë vetë. Ndërkohë, ne fillojmë të kursejmë për këstin e parë të shtëpisë sonë. Dhe si hap i parë… anulova kartën tënde shtesë, Arlind. Po, atë kartë me të cilën “harroje” të tërhiqje para nga mamaja.
Fytyra e tij u zbeh.
— Po… ajo do mërzitet. Eriola do qajë…
— Lotët pastrojnë shpirtin, — i mbylli syrin Hana. — Meqë ra fjala, edhe Eriolës i bëra një surprizë. Ia dërgova CV-në një kompanie mjaft interesante. Po kërkojnë dikë me “aftësitë” e saj.
— Çfarë aftësish? — u hutua ai.
— Aftësinë për të ndenjur pa bërë asgjë. Vetëm se atje, për këtë talent, të vendosin gjobë.
Tërë ditën Hana qëndroi jashtë. E fiku qëllimisht telefonin, e bindur se në anën tjetër do shpërthente një vullkan i vërtetë. U kthye vetëm në mbrëmje, e ngarkuar jo me qese pazari, por me dosje e dokumente. Shtëpia ishte çuditërisht e heshtur. Arlindi rrinte në divan me kokën ndër duar.
— Si shkoi misioni? — pyeti ajo me gjallëri, ndërsa hiqte takat. — U rregullua dollapi? U blenë patatet?
— Ishte ferr, — psherëtiu ai. — Mami bërtiste se ti je gjarpër helmues dhe mosmirënjohëse. Eriola u mbyll në dhomë dhe qante, sepse refuzova t’i paguaj kursin “Si të marrësh frymë me mitër për të tërhequr bollëkun”. Kur u thashë se në kartë s’kishte para… mami gati sa nuk më hodhi një vazo. Tha se jam djalë i keq.
— Shkëlqyeshëm, — pohoi Hana. — Faza e parë e detoksifikimit u realizua me sukses. Tani kalojmë në të dytën.
— Ka edhe fazë të dytë? — e pa ai i tmerruar.
— Sigurisht. Nesër i ftojmë të dyja për darkë solemne. Do përgatis diçka… të veçantë.
— Nuk do vijnë. Janë të fyer.
— Do vijnë, — tha ajo me siguri. — I shkrova Eriolës se kam një ofertë për të, të cilës nuk do t’i rezistojë. Dhe ka lidhje me apartamentin që planifikojnë ta japin me qira.
— Do t’i ndihmosh ta lëshojnë me qira? — pyeti ai me shpresë.
— Oh, synimet e mia janë më të mëdha. Dua që ai apartament, më në fund, të punojë për familjen tonë.
Mbrëmjen e kaloi duke shkruar në një bllok, herë pas here duke qeshur nën hundë. Ndihej si një mjeshtre shahu që po përmbyllte një lojë me fillestarë. Teuta dhe Eriola besonin se kishin gjetur formulën për një jetë komode mbi supet e “djalit të fortë”. Kishin harruar vetëm një detaj të vogël: pas atij djali qëndronte një grua që dinte t’i kthente limonët jo në limonadë, por në karburant të pastër për kundërsulm.
Të nesërmen, fiks në orën gjashtë të mbrëmjes, ra zilja. Në prag u shfaq Teuta me fytyrën e një mbretëreshe të fyer, ndërsa Eriola ishte mbështjellë me shall sikur po nisej për në Polin e Jugut, jo për në kuzhinën e vëllait.
— Kemi ardhur vetëm për hir të fëmijëve, — tha ftohtë vjehrra, duke hyrë brenda. — Dhe për të dëgjuar kërkim-faljen tënde, Hana.
— Patjetër, patjetër, — këndoi ajo me një ëmbëlsi të tepruar. — Urdhëroni te tavolina. Sonte kemi menu speciale. Familjare.
Në tryezë nuk kishte asnjë nga pjatat e zakonshme të bollshme. Vetëm një tenxhere e madhe me makarona të ziera dhe një pjatë me bukë të prerë trashë.
— Po pjesa tjetër ku është? —