— Po të tjerat ku janë? — pyeti Eriola e hutuar, duke hedhur sytë rreth e rrotull sikur pjatat të ishin fshehur pas perdeve.
— Të gjitha “të tjerat” janë investuar në fondin e shtëpisë sonë të ardhshme, — u përgjigj Hana me një qetësi të gëzueshme, ndërsa zinte vend në krye të tryezës. — Tani jemi në regjim kursimi. Shpirti mbi barkun, apo jo? Por, në fakt, nuk ju ftova për menunë.
Ajo nxori nga dosja një fletë të shtypur dhe e vendosi me kujdes përpara Teutës.
— Teuta, po mendoja për planin tuaj. Doni të jetoni me Eriolën që ajo të kujdeset për ju, ndërsa garsonieren ta jepni me qira. Por pse t’ua besoni të huajve? Rrezik i madh. Mund t’ju përmbytin, t’ju shkatërrojnë mobiliet, t’ju mbushin shtëpinë me lloj-lloj njerëzish…
— Dhe zgjidhja jote? — e shikoi me sy të ngushtuar vjehrra.
— Qiramarrësi perfekt: Arlindi me djemtë. Endritin dhe Marselin.
Dhoma u mpirë. Arlindi u mbyt me ujin që po pinte.
— Fëmijët? — Eriola hapi sytë e habitur.
— Pikërisht. Ne transferohemi në apartamentin tuaj njëdhomësh. Do t’ju paguajmë qira të rregullt, me kontratë, sipas çmimit të tregut. Por — ngriti gishtin Hana — meqë do t’ju japim para çdo muaj, nuk do të ketë më “ndihma familjare”. As pazare, as riparime dollapësh, as thasë me patate falas. Në këmbim, ju merrni të ardhura të sigurta.
— Ne mendonim ta jepnim më shtrenjtë… — murmuriti Eriola.
— Më shtrenjtë s’ka si, me atë banjë që ka mbetur nga koha e Olimpikut të ’80-ës, — ia preu Hana. — Por ka edhe diçka tjetër. Eriola, kjo është për ty.
Ajo i zgjati një tjetër dokument.
— Çfarë është kjo? — Eriola e mori fletën me dy gishta, sikur të ishte e papastër.
— Kontratë shërbimi për kujdesin ndaj fëmijëve. Meqë do rrish në shtëpi e do “zhvillohesh personalisht”, do marrësh nipërit nga shkolla e kopshti, do t’u japësh drekë dhe do t’i mbikëqyrësh me detyrat. Ne do të të paguajmë rrogë. Nga ato para që do të kursejmë… si ta them… nga benzina dhe tekat e tua.
— Unë? Dado? — Eriola u ngrit me vrull. — Mami, po e dëgjon? Do të më kthejë në shërbëtore!
— Jo shërbëtore. Person aktiv me të ardhura, — e korrigjoi qetë Hana. — Ose kështu, ose nga nesër harrojmë adresën tuaj. Kur t’ju digjet llamba apo t’ju mbarojë letra higjienike, telefononi urgjencën. Apo OKB-në. Kë të doni.
Fytyra e Teutës mori ngjyrë të kuqe të thellë.
— S’ke të drejtë të na vendosësh kushte! Arlind, thuaj diçka!
Arlindi pa të ëmën, pastaj Hanën, pastaj nga dhoma tjetër ku Endriti me Marselin po grindeshin sërish për një lodër. Për herë të parë pas shumë vitesh, në sytë e tij u duk një kthjelltësi e re.
— Mami… — foli ngadalë. — Nëse jemi “të huaj” kur bëhet fjalë për pronat, pse duhet të jemi “familje” kur bëhet fjalë për portofolin tim?
Teuta mbeti pa frymë. Një kundërshtim i tillë nga djali i saj i bindur nuk kishte ndodhur kurrë. Ajo hapi gojën për një ligjëratë mbi detyrimin birnor, por Hana e ndërpreu.
— Dhe pjesa më interesante, Teuta: nëse refuzoni, unë nesër nxjerr në shitje pjesën time në apartamentin e nënës sime. (Ndoshta nuk ekziston tamam siç e imagjinoni, por kush do ta verifikojë?) Marrim kredi dhe zhdukemi nga horizonti juaj. As festa, as fundjava. As nipër. Do të keni vetëm Eriolën. Pa ndërprerje. Përjetësisht.
Eriola dhe Teuta shkëmbyen një vështrim të tensionuar. Ideja për të mbetur vetëm, pa paratë e Arlindit dhe pa duart e tij të arta për çdo defekt, ishte shumë më e frikshme sesa disa orë në ditë me dy djem energjikë.
— Mirë, — tha më në fund Teuta me dhëmbë të shtrënguar. — Po qiraja do të jetë pesë mijë lekë më shumë.
— Pesë mijë më pak, — ia ktheu menjëherë Hana. — Rubineti në banjë duhet ndërruar dhe do ta bëjë Arlindi. Llogaritet si pagesë.
Mbrëmja u mbyll me heshtje të rëndë, por marrëveshja — edhe pse vetëm verbale — u arrit. Pasi të afërmit u larguan, Arlindi u mbështet te korniza e derës dhe psherëtiu.
— Hana, je e frikshme. Por jam krenar për ty. Mendon vërtet se Eriola do ta përballojë një javë me djemtë?
Hana buzëqeshi, duke pirë çajin tashmë të ftohur.
— As edhe tri ditë. Dhe pikërisht kjo është thelbi.
Arlindi ende nuk e dinte se, paralelisht, gruaja e tij kishte folur me një agjent imobiliar për shitjen e asaj garsoniere “modeste”, duke i shpjeguar Teutës një detaj të vogël ligjor që, për çudi, rezultonte tepër fitimprurës për ta.