— Elira, kemi dalë në autostradë. Nga mbrëmja mbërrijmë. Liro dhomën e dytë — jemi shtatë veta, — zëri në telefon erdhi pa përshëndetje, pa asnjë ndalesë. I rrafshët, i prerë, si një mesazh i regjistruar.
— Teuta, prit pak. Po më pyet apo thjesht po më vë në dijeni?
— Po të njoftoj. Jemi rrugës.
Elira e largoi celularin nga veshi dhe qëndroi disa çaste duke parë nga dritarja. Përtej xhamit shndriste deti — i kaltër në të gjelbër, i nxehtë, tipik korriku. Ajo dhe Arlindi e kishin marrë me qira apartamentin që në mars: dy dhoma, verandë e gjerë, pamje nga gjiri. Kishin kursyer gjashtë muaj rresht për ta përballuar. Kjo ishte pushimi i parë i vërtetë pas tre vitesh pa ndalesë, ndaj kishin ardhur me zemër feste.
Arlindi rrinte në verandë dhe e kishte dëgjuar bisedën. Kur Elira mbylli telefonin, ai uli gotën mbi tavolinë.
— Unë nuk e ftova.
— E di.
— Çfarë bëjmë tani?
Ajo heshti pak. Pastaj buzëqeshi ngadalë — jo me buzëqeshjen e pajtimit, por me atë që paralajmëron një vendim.
— Le të vijnë.
Arlindi e vështroi me një grimë ankthi. E njihte atë shprehje.
Shtëpinë e kishin marrë nga Gentiani, mik i vjetër i Elirës që nga koha e universitetit. Ai jetonte në Shkodër, por çdo verë e jepte me qira apartamentin buzë detit — me kontratë të rregullt dhe çmim sipas tregut. Njëzet minuta pas telefonatës me kunatën, Elira e mori në celular.
— Gentian, kam një kërkesë pak të çuditshme.
— Të dëgjoj.
— The që do kaloje të merrje dokumentet. A mundesh pas tre ditësh?
— Besoj se po. Ç’ka ndodhur?
— Asgjë alarmante. Thjesht dua të jesh këtu si i zoti i shtëpisë. Në fund të fundit, je pronari. Dhe do të më duhet ta luash atë rol.
Gentiani heshti një çast.
— E kuptova. Do ta bëjmë siç thua.
Teuta mbërriti rreth orës shtatë e gjysmë të mbrëmjes. Hapi derën e para, me katër çanta të mëdha që i vendosi në korridor pa pritur ftesë. Pas saj u derdhën tre fëmijë nga shtatë deri në dymbëdhjetë vjeç, bashkëshorti i saj Kujtimi, nëna e tij Lindita dhe nipi Klajdi, rreth të njëzetave, i cili sapo kaloi pragun pyeti:
— Cili është fjalëkalimi i wi‑fi‑t?
— Ja ku erdhëm! — tha Teuta, duke hapur krahët dhe duke hedhur vështrimin rrotull me kënaqësinë e një zonje shtëpie. — O Zot, sa bukur qenka këtu!