Fëmijët shpërthyen drejt verandës sapo dëgjuan fjalën “det”, duke shtyrë njëri‑tjetrin për të parë i pari horizontin blu. Lindita, pa humbur kohë, hyri në kuzhinë dhe nisi të hapte dollap pas dollapi, si të ishte në shtëpinë e saj, duke kontrolluar gotat, pjatat e kavanozët me kujdes kritik. Kujtimi vendosi frigoriferin portativ pranë murit, fshiu ballin dhe kërkoi një gotë ujë. Klajdi gjeti prizën më të afërt, futi karikuesin dhe u zhyt menjëherë në ekranin e telefonit, sikur pjesa tjetër e botës të mos ekzistonte.
— Teuta, — foli Elira pasi zhurma e parë u zbut disi, — ka diçka që duhet ta dish. Kjo banesë nuk është e jona. Është me qira. Pronari e jep për dhjetë mijë lekë nata.
Ra një heshtje e rëndë.
— Sa the? — u kthye Teuta ngadalë.
— Dhjetë mijë lekë për gjithë apartamentin. Këto janë çmimet e korrikut në këtë zonë, mund ta verifikosh ku të duash.
— Po ju jetoni këtu…
— Po, dhe paguajmë për çdo ditë që qëndrojmë. Askush nuk ju ftoi.
Teuta hapi gojën për të thënë diçka, pastaj e mbylli. Hodhi sytë nga Kujtimi, i cili po vështronte gotën e ujit me një përqendrim të çuditshëm, sikur po zbulonte për herë të parë se çfarë ishte uji. Pastaj u kthye sërish nga Elira.
— Mirë, — tha ajo më në fund. Në zërin e saj u ndie ai shtresim që Elira e njihte prej dymbëdhjetë vitesh: jashtë qetësi pajtuese, brenda bindja se gjithçka do të rregullohej vetvetiu. — Vetëm tri ditë. Pastaj largohemi. Janë fëmijët… deti… e kupton vetë.
— E kuptoj, — u përgjigj Elira.
Tri ditët kaluan pikërisht siç e kishte parashikuar. Që në mëngjesin e parë, Lindita riorganizoi kuzhinën sipas shijes së saj: pjatat në një raft tjetër, filxhanët të grumbulluar njëri mbi tjetrin, erëzat të zhvendosura në një cep të errët. Fëmijët hynin brenda me këmbë të lagura, linin gjurmë në dysheme e mbi divan, ndërsa peshqirët përfundonin shpesh në ballkonin poshtë pasi rrëshqisnin nga parmakët. Klajdi pushtoi divanin më të rehatshëm, lëshonte muzikë nga altoparlanti i telefonit dhe nuk ofroi ndihmë për asgjë. Teuta hapte frigoriferin me një natyrshmëri të plotë, si të ishte ajo që kishte bërë pazarin.
Arlindi, sapo mbaronte kafen e mëngjesit, merrte peshqirin dhe zhdukej drejt plazhit. Elira punonte në distancë: laptopi mbi gjunjë, kufjet në vesh, ulur në cep të verandës. Ajo i ndiqte lëvizjet e tyre me një qetësi të ftohtë, si dikush që vështron akrepat e orës — pa nxitim, pa nervozizëm, e bindur se momenti i duhur do të vinte vetë.
Në mëngjesin e katërt, ndërsa Teuta po bëhej gati të dilte me fëmijët, Elira doli nga dhoma, iu afrua tavolinës dhe vendosi mbi të një fletë të shtypur…