…vendosi mbi të një fletë të shtypur.
— Çfarë është kjo? — pyeti Teuta, duke hedhur një vështrim të shpejtë mbi letër.
— Fatura, — u përgjigj Elira pa ngritur zërin. — Tre net. Shtatë persona. Tridhjetë mijë lekë.
Teuta e mori fletën. E lexoi ngadalë, sikur, po ta shihte mjaftueshëm gjatë, shifrat do të ndryshonin vetë.
— E ke seriozisht?
— Plotësisht.
— Elira… — toni i saj ndryshoi; nuk ishte më ai i sjellshmi për të tjerët, por ai i brendshmi, familjar. — Ne jemi të afërm. Jemi gjak. E di çfarë do të thotë kjo?
— E di shumë mirë. Pikërisht për këtë arsye e përmenda çmimin që në mbrëmjen e parë.
— Nuk e përmende, na e vure përpara si fakt të kryer!
— Ashtu siç më more në telefon edhe ti, si fakt të kryer, — ia ktheu Elira qetë. — Në këtë pikë, jemi të barabartë.
Teuta u ngrit në këmbë. Tani nuk po përpiqej më të ruante fasadën.
— Nuk do të paguajmë asnjë lek. Kjo është marrëzi. Sot largohemi, dhe më pas do të pendohesh që u solle kështu me familjen.
Elira tundi kokën lehtë dhe formoi një numër në telefon.
Gentiani mbërriti pas rreth dyzet minutash. I nxirë nga dielli, me një dosje nën sqetull, veshur me një bluzë me stemën e klubit lokal të jahteve. Në fytyrë kishte atë shprehjen e dikujt që i ka ardhur në majë të hundës nga papërgjegjshmëria e të tjerëve.
— Përshëndetje, — tha ai, duke hyrë dhe duke i vështruar mysafirët pa ndonjë ngrohtësi të veçantë. — Jam Gentiani, pronari i apartamentit. Kontrata e qirasë është lidhur me këta të dy. — Tregoi me kokë nga Elira dhe Arlindi. — Emrat tuaj nuk figurojnë askund. Nuk kam dhënë pëlqim për qëndrimin tuaj. Pagesa për tre net nuk është kryer. Pres që ambienti të lirohet brenda një ore.
— Po dëgjoni… — nisi Teuta me indinjatë. — Si quhet kjo…
— Quhet qëndrim pa marrëveshje dhe pa pagesë, — e ndërpreu Gentiani, pa asnjë interes për debat. — Kujtim, — iu drejtua Teuta të shoqit.
Kujtimi pa një herë Gentianin, pastaj të shoqen. U ngrit pa fjalë dhe filloi të mbledhë rrobat.
Përgatitjet zgjatën. Lindita rrinte ulur mbi valixhen e saj dhe psherëtinte rregullisht, pothuajse me ritëm ore. Klajdi, pa folur, hapi telefonin dhe rezervoi një dhomë hoteli tre rrugë më tutje — nga çmimi dukej se nuk ishte aspak ekonomik. Fëmijët pyetën edhe dy herë nëse mund të shkonin në plazh.
Kur çanta e fundit kaloi pragun, Teuta ndaloi te dera. Ajo e shikoi Elirën me një shprehje ku ishte e vështirë të dalloje nëse mbizotëronte fyerja apo zemërimi që plani i saj nuk kishte funksionuar…