…ku nuk dallohej më qartë nëse mbizotëronte lëndimi apo inati që skema e saj kishte dështuar.
— A ishte në dijeni Arlindi për këtë? — pyeti ajo me zë të ulët, pothuaj të shuar.
— Që ditën e parë, — u përgjigj ai, duke dalë nga kuzhina dhe duke iu afruar korridorit.
Teuta e mbylli derën me kujdes të tepruar. Pa zhurmë. Pa përplasje. Dhe pikërisht ajo qetësi e rëndë peshoi më shumë se çdo derë e përplasur me forcë.
Në mbrëmje, Elira dhe Gentiani qëndruan bashkë në verandë. Errësira kishte mbuluar detin poshtë tyre, dhe mbi sipërfaqen e tij lëkundeshin shirita të gjatë portokalli nga dritat e shëtitores.
— Fatura mbeti pa u shlyer, — tha Gentiani, duke thyer heshtjen.
— Nuk ishte çështje parash, — ia ktheu Elira. — Ajo që më duhej ishte diçka tjetër.
— Çfarë, konkretisht?
— Që të largoheshin vetë. Pa debate, pa sqarime të pafundme. Thjesht të mblidhnin plaçkat dhe të iknin.
Tetë ditë më vonë, kur ishin kthyer në shtëpi, Arlindi i zgjati telefonin pa thënë asnjë fjalë. Teuta kishte dërguar një mesazh të gjatë: një renditje kronologjike pakënaqësish, një listë e gjatë e “sakrificave” që pretendonte se kishte bërë ndër vite dhe, në fund, një pyetje retorike mbi kuptimin e familjes së vërtetë. Mesazhi ishte menduar për Arlindin privatisht. Por gabimisht kishte përfunduar në bisedën e përbashkët familjare.
Në atë grup ishte edhe Hyrie, nëna e tyre, shtatëdhjetë e dy vjeçe, grua e heshtur që rrallë e shprehte hapur mendimin. Pas afro gjysmë ore, ajo shkroi:
“Teuta, ti e telefonove Elirën dhe e njoftove që do vije. Nuk e pyete — e vendose. Kështu nuk ndërtohet familja. Më vjen turp ta lexoj këtë.”
Pas atij mesazhi, heshtje. As atë ditë, as ditët që pasuan, askush nuk shtoi asnjë fjalë.
Elira ia ktheu telefonin Arlindit dhe u afrua te dritarja. Jashtë shtrihej oborri i zakonshëm i qytetit: një plep i lartë, një stol i vjetër, një makinë e parkuar pranë bordurës. Gjithçka në vendin e vet. Pa det, pa drita portokalli.
Nuk ndjeu as triumf, as pendesë. Vetëm një ndjesi të qëndrueshme, të qartë, sikur vija ndarëse mes të drejtës dhe fajit në këtë histori nuk ishte aspak e turbullt. Dhe ajo nuk e kishte kapërcyer.
Thuhet shpesh se në familje duhet të lësh pe. Është e vërtetë. Por askush nuk tregon deri ku shtrihet ai kufi. Dhe çfarë ndodh kur tjetri e merr durimin tënd si detyrim — herë pas here, çdo herë pak më tej se më parë.
Elira e dinte tashmë përgjigjen. Ajo kishte një çmim: tridhjetë mijë lekë. Dhe ajo nuk pagoi asnjë qindarkë.