— A je në vete fare? — Arben Toplana nuk e ngriti kokën nga telefoni kur Eriola Begaj kaloi pranë tij me çantën hedhur në sup. — Ku po shkon kështu?
Ajo mbeti e ngrirë në korridor, me dorën tashmë mbi dorezën e derës. Jashtë, mbrëmja e dhjetorit ishte kthyer prej kohësh në natë të thellë. Në apartament ndizej vetëm llamba e kuzhinës, që lëshonte një dritë të zbehtë e të verdhë, nga ajo llambë e vjetër që Arbeni premtonte ta zëvendësonte që në tetor.
— Kam një takim me Elsa Qosjen. E lamë prej ditësh… — nisi ajo me qetësi, por ai e ndërpreu, duke hequr më në fund sytë nga ekrani.
— S’më intereson fare ai “instituti yt i bukurisë”! — shfryu me përbuzje. — Shtro tavolinën për mysafirët e mamit dhe pastaj bëj ç’të duash!
Në zërin e tij kishte një të ftohtë që e bëri Eriolën të lëshonte pa dashje dorezën. Ai gjithmonë e quante kështu projektin e saj — me ironi, duke e zgjatur fjalën sikur bëhej fjalë për një lodër fëmijësh. Ndërkohë që ajo prej gjashtë muajsh kishte investuar gjithçka: kursimet nga paga si financiere, orët e gjata pas pune, besimin se mund të ndërtonte diçka të vetën. Elsa kishte gjetur ambientin e duhur dhe të hënën planifikonin të firmosnin kontratën e qirasë. Çdo gjë ishte gati.
— Arben, por ne e kishim planifikuar këtë takim që javën e kaluar. Nuk e dija që mamaja jote…
— Tani e di. — Ai u ngrit nga divani. I rëndë, me bluzën e lirshme të njollosur me salcë, iu afrua dhe asaj i erdhi era e birrës. — Do të jemi dymbëdhjetë veta. Më telefonoi para një ore. Vjen Pranvera Xhafa me familjen, Gentian Elezi me gruan, edhe Denisa Qosja… shkurt, përgatit gjithçka. Sallata, meze, si gjithmonë.
Dymbëdhjetë persona. Të mërkurën. Tre ditë para fundjavës, kur ajo punonte deri në tetë të mbrëmjes, kur duhej të blinte ushqime, të gatuante dhe të pastronte këtë shtëpi gjithmonë të rrëmujshme. Eriola shtrëngoi rripin e çantës; lëkura kërciti nën gishta.
— Nuk mund ta anuloj. Është shumë e rëndësishme. Nëse nuk paguajmë kaparin para të premtes, e humbasim lokalin.
Ai qeshi me përbuzje, duke shtrembëruar buzët.
— Po më thua seriozisht që ajo puna jote paska më shumë peshë se familja? Mami po i mbledh të gjithë sepse do të shpallë… — u ndal papritur, por Eriola e vuri re. E pa si e ndërroi temën me nxitim. — Sidoqoftë, s’është puna jote. Tavolina duhet shtruar. Pikë.
Ajo qëndroi aty, me çantën në dorë, dhe ndjeu diçka që po përmbysej brenda saj. Jo për herë të parë këto muaj. Ndoshta prej një viti të tërë. Arbeni kishte ndryshuar — ose ndoshta thjesht kishte hequr maskën. Dikur, të paktën bënte sikur dëgjonte. Dikur kërkonte falje kur e tepronte. Tani as këtë përpjekje nuk e bënte.
— Mirë, — tha ajo me zë të ulët dhe e hoqi çantën nga supi.
Ai pohoi me kokë, i kënaqur, dhe u rikthye te divani. Mori telekomandën, ndezi një emision argëtues dhe nisi të qeshte me zë, duke pirë birrë nga kanaçja. Eriola hyri në kuzhinë dhe mori telefonin.
“Elsa, më fal, sot nuk mundem. Flasim nesër?”
Përgjigjja erdhi menjëherë: “Eri, kjo është hera e tretë këtë muaj. Çfarë po ndodh?”
Çfarë po ndodh? Ajo hodhi sytë nga dritarja. Përtej xhamit, dritat e qytetit vezullonin; njerëzit jetonin jetën e tyre, takoheshin, qeshnin, bënin plane. Ndërsa ajo rrinte në kuzhinë me një rrobë shtëpie që Arbeni e quante “si plake”, pa ditur ç’t’i shkruante mikeshës.
“Gjithçka në rregull. Jam thjesht e lodhur. Nesër patjetër.”
E la telefonin mbi tavolinë dhe hapi frigoriferin. Gjysmë bosh. Duhej të shkonte në market. Dymbëdhjetë veta. Sallata, antipasta, një pjatë e ngrohtë… ndoshta mish në furrë? Vjehrra e adhuronte zhylienin, edhe pse gjithmonë gjente ndonjë të metë: kërpudhat jo të duhura, djathi që nuk shkrihej siç duhej.
— Eri! — thirri Arbeni nga dhoma. — S’ka më birrë?
— Jo! — ia ktheu ajo.
— Atëherë zbrit e bli!
Ajo nuk reagoi. Nxori një bllok shënimesh nga sirtari dhe filloi të hartonte listën: tre pula, tre kilogramë patate, karota, qepë, majonezë, vezë… Shumat i përllogariste në mendje — rreth pesë mijë Lekë, ndoshta gjashtë. Në kartë kishte gjashtë mijë e pesëqind, para që i kishte ruajtur për kaparin e ambienteve. Ishin pikërisht ato para që kishte menduar t’i përdorte si pagesën e parë për pajisjet.