Ato ishin pikërisht kursimet që ajo kishte menduar t’i hidhte si kapar për pajisjet.
Eriola mbylli sytë për një çast. Në tëmtha i rrihte gjaku me forcë. Papritur, si një dritë e shkrepur në errësirë, iu shfaq para syve dita e dasmës. Katër vjet më parë, në gusht. Arben Toplana kishte recituar vargje të shkruara prej tij — të sikletshme, por të ëmbla. I kishte premtuar se do ta mbante në pëllëmbë të dorës. Se do të ishin një skuadër, gjithmonë në të njëjtën anë. Skuadër… Sa bosh tingëllonte tani ajo fjalë.
— Eri, po më dëgjon apo jo?! — bërtiti ai nga dhoma, me nervozizëm.
— Po, po të dëgjoj, — tha ajo duke hapur sytë. — Do të shkoj.
Veshi xhaketën me nxitim, futi këmbët në atlete, mori çantën dhe kartën. Në korridorin e pallatit mbante erë lagështire dhe tymi cigaresh. Ashensori, si zakonisht, jashtë funksionit. Zbriti shtatë kate në këmbë, duke kaluar pranë mureve të mbushura me shkrime dhe një dere pas së cilës një grua ulërinte ndaj fëmijëve.
Jashtë ishte acar. Eci shpejt, pothuajse me vrap, drejt marketit 24-orësh në cep të rrugës. Makinat kalonin me shpejtësi, grupe të rinjsh qeshnin me zë të lartë, dikush bënte fotografi pranë bredhit të ndriçuar. Viti i Ri po afrohej dhe qyteti ishte zhytur në ethet e festës. Ndërsa në mendjen e saj rrotullohej vetëm lista: birra, pula, patate…
Brenda dyqanit ishte nxehtë dhe dritat të verbonin. I hodhi sendet me shpejtësi në shportë, pagoi në arkë. Gjashtë mijë e treqind Lekë. Transaksioni kaloi. Në llogari mbetën vetëm dyqind Lekë. Dyqind, deri më njëzet e shtatë dhjetor.
Kur u kthye në shtëpi, Arbeni kishte rënë përmbys në divan, i shtrirë pa kujdes, me telefonin mbi gjoks, duke gërhitur lehtë. Televizori vazhdonte të fliste në sfond. Eriola la qeset në kuzhinë, fiku dritën e sallonit dhe mbylli derën me kujdes.
U ul në tavolinë. Mori telefonin dhe i shkroi Elsa Qosjes: “Mos u mërzit me mua. Do ta sqaroj gjithçka.”
Por çfarë të sqaronte? Në të vërtetë, kishte aq shumë për të thënë, saqë nuk dinte nga t’ia niste. Mjaftonte të hapte gojën dhe gjithçka do të shembej. Si një kështjellë me letra që e kishte mbajtur në këmbë me mund për muaj të tërë.
Mbështeti ballin mbi duar dhe qëndroi ashtu, në heshtjen e kuzhinës bosh, ku pika e rubinetit binte me ritëm të njëtrajtshëm dhe llamba e frigoriferit pulsonte herë pas here. Nesër do të vinte një ditë tjetër. Pastaj një tjetër. Të mërkurën do të mbërrinin të ftuarit dhe ajo do të buzëqeshte, do të shpërndante sallata e pjata të ngrohta. Vjehrra do të gjente patjetër diçka për të kritikuar — flokët, fustanin, mënyrën si kishte shtruar tryezën. Arbeni do të qeshte bashkë me të tjerët.
Sepse kështu kishte qenë gjithmonë.
Në mëngjes, ai doli herët. Dera u përplas fort, pa një “mirupafshim”. Eriola rrinte shtrirë, duke vështruar tavanin, dhe dëgjonte hapat e tij që zhdukeshin në shkallë. Ora shënonte shtatë. Mund të flinte edhe pak, por gjumi i ishte arratisur.
U ngrit, vuri çajin në zjarr. Në lavaman ishin grumbulluar enët e darkës — Arbeni nuk kishte larë asnjë. Ajo nisi t’i pastronte mekanikisht, kur telefoni cingëroi. Numër i panjohur.
— Alo?
— Zonja Eriola Begaj? — zë mashkulli, i panjohur, me një theks të lehtë. — Jam Bashkim Pepa. Po ju telefonoj për bashkëshortin tuaj.
Zemra iu drodh fort. Aksident? Spital? Mendja i shkoi menjëherë te më e keqja — kështu ndodh kur një i panjohur telefonon në shtatë të mëngjesit.
— Çfarë ka ndodhur? — nxori me vështirësi.
— Asgjë e rrezikshme. Thjesht mendova t’ju njoftoj vetë. — Një pauzë e shkurtër. — Burri juaj ka një lidhje me gruan time. Prej katër muajsh.
Eriola mbeti me sfungjerin e lagur në dorë. Nuk doli asnjë fjalë. Në kokë i bëhej një boshllëk i bardhë, që gumëzhinte.
— Jeni aty? — pyeti ai.
— Po… — pëshpëriti. — Si e dini?
— Gjeta mesazhet e tyre. Po planifikojnë të jetojnë bashkë pas Vitit të Ri. Arbeni i ka premtuar se në janar do të kërkojë divorc. I ka thënë se gjithçka është vendosur.
Sfungjeri i rrëshqiti nga dora dhe ra në lavaman. Ajo u kap pas tavolinës për të mos u rrëzuar.
— Kush është ajo? — zëri i saj tingëlloi i huaj.
— Pranvera Xhafa. Shoqe e ngushtë e vjehrrës suaj.
Pranvera. E njëjta Pranverë që do të vinte të mërkurën. Për të cilën duhej të shtrohej tryeza për dymbëdhjetë veta. Një e qeshur e çuditshme i shpërtheu nga kraharori — e mprehtë, histerike.
— Jeni mirë? — u shqetësua Bashkimi.
— Po, — tha ajo mes të qeshurave. — Është vetëm… ironike. Ai më kërkoi të përgatis darkën. Për të. Për të gjithë ata. E kuptoni?
— E kuptoj, — u përgjigj ai me zë të ulët. — Prandaj po ju marr. Nuk doja që ta mësonit nga të tjerët.