— Nuk doja që ta dëgjonit nga goja e tyre, — kishte shtuar Bashkimi para se të mbyllte telefonin. — Në atë darkë kanë ndër mend ta shpallin lidhjen e tyre… dhe fundin tuaj. Përpara të gjithëve. Që të mos keni mundësi të reagoni.
Tani gjithçka mori kuptim. Këmbëngulja e Arben Toplanës. Entuziazmi i papritur i Pranvera Xhafës për të mbledhur familjen. Nuk ishte festë. Ishte një ekzekutim i menduar me kujdes — publik, poshtërues.
Eriola u ul ngadalë në karrige. Një nyjë i ishte mbledhur në fyt, por lotët nuk po vinin. Vetëm zemërim. Një zemërim i nxehtë, therës, që nuk e kishte ndier prej kohësh.
— Faleminderit që më paralajmëruat, — tha ajo me një qetësi të çuditshme. — Po ju… çfarë do të bëni?
Në anën tjetër pati heshtje.
— Ende nuk e di. Po mendoj. Kam dy fëmijë… — psherëtiu ai. — Por ju lutem, mos i lini t’ju kthejnë në viktimë. Jo në atë tryezë. Më kuptoni.
Telefonata u mbyll. Eriola mbeti duke vështruar ekranin e fikur. Pastaj u ngrit dhe hyri në dhomën e gjumit. Hapi dollapin. Rrobat e Arbenit ishin ende aty, të radhitura si gjithmonë. Ajo nisi t’i nxirrte një e nga një: këmisha, pantallona, çorape. I paloste me kujdes dhe i vendoste në valixhen e madhe që kishin blerë tre vjet më parë për një pushim të përbashkët. Një pushim që nuk ndodhi kurrë — në minutën e fundit ai kishte thënë se puna nuk priste.
Telefoni dridhi sërish. Mesazh nga Elsa Qosja: “Eri, ambienti po ikën. Pronari pret përgjigje deri në mbrëmje. Vendos tani.”
Eriola hodhi sytë mbi valixhen e mbushur. Mbi këmishat e palosura me kujdes. Mbi katër vitet e fundit të jetës së saj që, papritur, i përkisnin së shkuarës.
Shkroi: “Po jap kaparin. Sot. Më prit në dy.”
Pastaj hapi laptopin dhe u fut në llogarinë bankare. Llogaria e përbashkët. Aty ku kishin kursimet e tyre. Dyqind e shtatëdhjetë mijë lekë. Pa hezitim, i transferoi të gjitha në kartën e saj. Një klikim i vetëm.
U ul dhe priti. Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash erdhi mesazhi i parë nga Arbeni: “Ç’PO NDODH? KU JANË PARATË?!”
Ajo u përgjigj me qetësi: “Për sallonin. Meqë ra fjala, darka anulohet. Ushqimet janë në frigorifer — merre vetë. Ose le t’i marrë Pranvera.”
E vendosi telefonin në heshtje. Thirrjet nisën të shumohen — brenda gjysmë ore, mbi njëzet. Pastaj një mesazh zanor nga vjehrra, i mbushur me indinjatë dhe kërcënime. Më pas Arbeni sërish, këtë herë me fjalë të rënda e akuza.
Eriola nuk lexoi asgjë. Mblodhi sendet e saj në një çantë: dokumentet, disa rroba, çantën e kozmetikës. Porositi një taksi. Kur makina mbërriti, doli nga apartamenti pa kthyer kokën pas.
Brenda taksisë ishte ngrohtë. Në radio luhej jazz i qetë. Qyteti kalonte me dritat e tij përtej xhamit — po ai qytet ku katër vjet më parë ishte martuar, e bindur se po hynte në lumturi.
— Ku do të shkojmë? — pyeti shoferi.
— Te një shoqe, — u përgjigj Eriola me një buzëqeshje të lehtë. — Pastaj do të hapim një sallon bukurie.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeu se po merrte frymë lirshëm.
Elsa e priti te dera e ambientit — i vogël, por i ndriçuar, me dritare të mëdha që shikonin nga një rrugë e frekuentuar. Brenda ndihej aroma e bojës së freskët dhe e një fillimi të ri.
— U vonove pesë minuta, — tha Elsa, por e përqafoi fort. — Çfarë ka ndodhur? Je zbehur fare.
Eriola tregoi shkurt, pa dramatizime. Vetëm faktet. Elsa dëgjoi pa e ndërprerë dhe, kur ajo mbaroi, tundi kokën.
— Çfarë njeriu i ulët, — murmuriti. — Hajde, të firmosim kontratën. Pastaj merremi me pjesën tjetër.
Pronari ishte një burrë i moshuar, me sy të butë. U dha dokumentet. Dora e Eriolës dridhej paksa teksa firmoste, por ajo e mbajti veten. Kapari ishte pesëdhjetë mijë lekë. I transferoi menjëherë. Tani ambienti ishte zyrtarisht i tyre.
— Suksese, vajza, — tha burri duke u larguar. — Do ta bëni diçka të bukur këtu, jam i sigurt.
Sapo dera u mbyll, Elsa nxori nga çanta një shishe shampanjë.
— E ndjeja që sot do të vendosej gjithçka, — tha ajo duke mbushur gotat plastike. — Për ne. Për fillimin e ri.
Trokiten gotat. Ngrohtësia që përshkoi Eriolën nuk vinte nga alkooli, por nga vetëdija se kishte zgjedhur veten.
Telefoni vazhdonte të dridhej në çantë. Ajo hodhi një sy ekranit: tridhjetë e dy telefonata të humbura. Pranvera, Arbeni, dhe disa numra të panjohur. Eriola mori frymë thellë dhe e çaktivizoi plotësisht zërin, duke vendosur që, të paktën për sonte, askush të mos kishte më pushtet mbi qetësinë e saj.