— Do rrish te unë për ca kohë? — e pyeti Elsa Qosja, duke e parë drejt në sy. — Derisa të gjesh një apartament.
Eriola hezitoi për një çast.
— Vetëm nëse nuk të bezdis…
Elsa qeshi dhe e shtyu lehtë me bërryl.
— Mos u sill si e huaj. Tani jemi në një bark. Do ta ngremë bashkë gjithçka.
Mbrëmja i gjeti në kuzhinën e Elsës, përballë një tavoline të mbushur me fletë, lapsa dhe filxhanë çaji që avullonin. Hartuan lista: pajisje për manikyr, poltrona për klientet, pasqyra të mëdha, kontakte për teknikë, ide për promovim në rrjete sociale. Ishte shumë punë përpara, por për herë të parë pas shumë kohësh, Eriola nuk ndiente ankth. Frika i përkiste të shkuarës — kohës kur jetonte sipas rregullave të të tjerëve. Tani ndiente vetëm gjallëri.
Të nesërmen, ende pa zbardhur mirë, ajo u zgjua. Elsa flinte. Eriola u vesh në heshtje dhe doli jashtë. Dhjetori e priti me ajër të akullt dhe qiell të kthjellët. Vitrinat ndriçonin me drita festive, pemët e zbukuruara reflektonin në xhamat e dyqaneve. Njerëzit ecnin me hapa të shpejtë drejt punës, disa ndaleshin për kafe, të tjerë bënin fotografi pranë dekorimeve.
Ajo hyri në një dyqan lulesh dhe bleu një tufë trëndafilash të bardhë. Pa arsye të veçantë. Thjesht sepse mundej.
Më pas shkoi te lokali i tyre — salloni që ende mbante aromën e bojës së freskët. Hapi derën, vendosi lulet në parvazin e dritares dhe u ul në dyshemenë bosh. Qetësia e hapësirës së zhveshur kishte diçka premtuese. Ajo mbylli sytë për pak çaste dhe imagjinoi zërat, muzikën e lehtë, klientet që qeshnin.
Telefoni u drodh në dorë. Një mesazh nga një numër i panjohur:
“Jam Bashkim Pepa. Si jeni?”
Eriola buzëqeshi lehtë dhe shkroi:
“Jam mirë. Vërtet mirë. Faleminderit.”
Përgjigjja erdhi pothuaj menjëherë:
“Gëzohem. Edhe unë mora një vendim sot. Dorëzova kërkesën për divorc. Le të rrinë bashkë — i meritojnë njëri-tjetrin.”
Ajo mbeti për një moment duke parë ekranin. Sa e çuditshme — dy njerëz që nuk njiheshin, të lidhur vetëm nga një tradhti e përbashkët, dhe megjithatë, në një farë mënyre, në të njëjtën anë.
Rreth mesditës, Elsa mbërriti me një vajzë të re — Xhoana Basha, dizajnerja. Flokët e saj me ngjyra të ndezura binin në sy menjëherë, ndërsa në tablet vizatonte skica me lëvizje të sigurta. Diskutuan për nuancat e mureve, vendosjen e karrigeve, ndriçimin, këndin e pritjes. Eriola ndërhynte herë pas here me sugjerime. Xhoana tundte kokën dhe shënonte çdo ide.
— Keni ndjeshmëri shumë të mirë për hapësirën, — tha ajo në fund. — Jo shpesh klientët dinë çfarë duan me kaq qartësi.
Eriola e falënderoi me një ndjenjë të pazakontë në kraharor. Prej vitesh askush nuk i kishte dhënë vlerë mendimit të saj. Askush nuk e kishte dëgjuar me vëmendje të plotë.
Kur të gjithë u larguan, ajo mbeti sërish vetëm. U ul në parvazin e dritares dhe vështroi rrugën. Kalimtarë me histori të panjohura kalonin përpara, secili i zhytur në botën e vet. Dhe ajo ishte pjesë e atij rrjedhimi — jo si gruaja e braktisur, jo si nusja që duhej të duronte çdo gjë, por si Eriola Begaj. Gruaja që po hapte biznesin e saj. Gruaja që po niste nga e para.
Telefoni ra përsëri. Këtë herë emri në ekran ishte Arben Toplana.
— Alo, — tha ajo qetësisht.
— Eriola… — zëri i tij dridhej. — Ku je? Eja të flasim, të lutem…
— Nuk kemi më çfarë të diskutojmë, Arben.
— Është keqkuptim! Pranvera… ajo vetë… unë nuk doja…
Një buzëqeshje ironike i rrëshqiti në fytyrë.
— Katër muaj “keqkuptim”? Tingëllon interesante. Nuk kam ndërmend të humbas kohë. Të hënën do dorëzoj kërkesën për divorc. Shtëpia mbetet e jotja. Nuk do kërkoj asgjë. Paratë që mora janë të miat — i kam fituar vetë. Kaq.
— Por Eri…
— Mos më thirr ashtu. Nuk jam më “e jotja”. Jeto me Pranverën. Uroj të jeni të lumtur.
E mbylli telefonin pa pritur përgjigje. Numrin e tij e bllokoi. Pastaj të Pranverës Xhafa. Dhe çdo kontakt që i përkiste jetës së vjetër.
Jashtë, dritat e rrugës u ndezën. Filloi të binte borë — e imët, e butë, e heshtur. Flokët e bardhë rrotulloheshin në ajër nën ndriçimin e vitrinave. Dhjetori po mbyllej dhe me të edhe një kapitull.
Ajo u ngrit, mbylli derën me çelës dhe eci përgjatë trotuarit. Në xhep kishte tufën e çelësave të sallonit — të rëndë, të vërtetë. Telefoni ishte i heshtur. Mendja e mbushur me plane.
Përpara saj shtrihej gjithçka.
Pas një muaji, salloni do të hapte dyert. Klientet e para do të uleshin në karriget e reja. Elsa do të merrej me manikyrin, Xhoana me prerjet dhe stilimet. Ndërsa Eriola do të drejtonte gjithçka — punën e saj, ëndrrën e saj.
Sa për Arbenin… le të vazhdonte jetën me Pranverën. Le ta kishte në krah dhe nën urdhrat e saj. Ajo histori kishte marrë fund.
Historia e Eriolës fillonte këtu — në këtë qytet, në këtë rrugë të ndriçuar, në një sallon të vogël me dritare të mëdha. Aty ku përzihej aroma e bojës me aromën e shpresës. Aty ku, më në fund, ajo ishte vetvetja.