…nëse qoftë edhe një send i Fatos Prendit rezulton i zhdukur apo i dëmtuar.
Ngjyra iu zhduk menjëherë nga fytyra Mimoza Currit; lëkura iu bë e zbehtë si hi. Dora që mbante lopatën iu ul pa forcë përgjatë trupit.
— Çfarë vjedhjeje?! — klithi ajo me zë të hollë, duke u kapur fort pas kornizës së derës sikur të kërkonte mbështetje. — Kjo është shtëpia e djalit tim! Jemi familje! Hana, thuaju të largohen menjëherë!
— Apartamenti është në pronësinë time, zonja Mimoza, — iu përgjigja qetësisht, duke ia ngulur sytë që i lëviznin me ankth. — Dhe unë nuk ju kam ftuar këtu. Keni pesëmbëdhjetë minuta kohë për të mbledhur gjërat. Pas kësaj, Fatos Prendi do të kontrollojë çdo send të tij. Nëse në laptopin e tij gjen qoftë edhe një gërvishtje të vetme, do të shoqëroheni të dyja në komisariat për deklarime.
Ishte e pabesueshme sa shpejt e pushtoi paniku Elsën. Ajo vraponte nëpër studio si e çmendur, duke futur macet në kafaze plastike me një shpejtësi marramendëse, ndërsa ato ulërinin të tmerruara. Në nxitim e sipër, derdhi ushqimin e thatë mbi linoleum dhe u përkul ta mblidhte me duar që i dridheshin, ndërsa boja e syve i rridhte mbi faqet e fryra. Mimoza përpiqej të telefononte dikë, por gishtat i rrëshqisnin dhe telefoni i binte përdhe herë pas here.
— Koha po mbaron, zonja, — tha nënkoloneli, duke hedhur sytë nga ora e dorës dhe duke artikuluar çdo fjalë me ton prerës. — Çantat me sendet e mia sillini nga ballkoni dhe vendosini aty ku ishin. Pa lëvizje të nxituara.
Njëzet minuta më vonë, shkallët e pallatit ishin mbushur me trastë, valixhe me kuadrate dhe shtëpiza për mace. Elsa, duke qarë me zë, tërhiqte pas vetes një valixhe të madhe që përplasej nëpër shkallë. Mimoza doli e fundit, me frymëmarrje të rënduar.
Sapo dolën në rrugë, vjehrra u ndal papritur. U përpoq të thoshte diçka me mllef, por nga fyti i doli vetëm një zë i ngjirur. Sytë i lëviznin të çakërdisur; bëri një hap drejt meje, por gjunjët nuk e mbajtën. Këtë herë nuk ishte teatër për publikun — frika nga turpi para gjithë lagjes dhe prania e policisë e kishin mpirë vërtet. U ul rëndë në stolin prej druri, duke fërkuar kofshët që i ishin mpirë dhe duke marrë frymë me vështirësi. Ishte një krizë e pastër paniku.
Elsa nisi të kërkonte me dëshpërim nëpër qeset me ushqime që e ëma kishte sjellë nga dyqani. Nxori një shishe ujë mineral dhe u përpoq ta qetësonte, ndërsa ankohej me zë të lartë për nusen “pa zemër”. Nënkoloneli vetëm tundte kokën me mospëlqim dhe u drejtua nga makina e patrullës.
Fatos Prendi telefonoi menjëherë një mjeshtër të njohur që të vinte urgjentisht për të ndërruar cilindrin e bravës me një të ri e të sigurt, çelësat e të cilit do t’i kishim vetëm ai dhe unë. Mimoza me të bijën qëndruan ulur pranë hyrjes së pallatit derisa erdhi një furgon, i thirrur nga ndonjë i njohur i tyre, për t’i marrë bashkë me gjithë plaçkat.
Në mbrëmje, Ilir Imeri u fut në shtëpi me sy të zgurdulluar nga tronditja. Që në prag nisi të bërtiste, duke tundur krahët.
— Hana, a e ke humbur fare arsyen?! Bëhet fjalë vetëm për beton e tulla! Për disa metra katrorë je gati ta çosh nënën time në varr dhe të shkatërrosh familjen?! I janë mpirë këmbët nga nervat! Njerëzit normalë nuk veprojnë kështu… — vazhdoi ai, me zërin që i dridhej nga zemërimi.