Fjalët e tij ranë në ajër si gurë të thatë. E dëgjova deri në fund, duke vështruar fytyrën e skuqur nga inati. Pikërisht atë çast kuptova me një qartësi të ftohtë se me këtë njeri nuk ndërtohej më asgjë. Ai ishte plotësisht i bindur se unë isha fajtore për atë që kishin bërë vetë.
Pa thënë asnjë fjalë, mora nga rafti i sipërm valixhen e madhe të udhëtimit dhe hapa garderobën.
— Nëna jote ka shumë qejf të vendosë për shtëpitë e të tjerëve, apo jo? — thashë me qetësi, ndërsa palosja dhe hidhja brenda këmishët e pantallonat e tij. — Le të merret tani me strehimin tënd. Ke gjashtëdhjetë minuta kohë të mbledhësh çfarë të ka mbetur dhe të largohesh nga prona ime. Përndryshe, do të telefonoj policinë. Sot kam fituar përvojë të mjaftueshme me dëbime të shpejta.
Ilir Imeri mbeti i ngrirë. S’e kishte parashikuar këtë kthesë. U përpoq të zbutte tonin, belbëzoi se kishte folur në nerva, se mund ta zgjidhnim ndryshe. Por vendimi im ishte marrë. Me një njeri që të tradhton, nuk ndërton familje. Ai përplasi derën me zhurmë dhe u nis drejt shtëpisë së Mimoza Currit.
Këtu mund të ishte mbyllur gjithçka me një divorc të zakonshëm. Por jeta, si gjithmonë, kishte plane më ironike.
Dy muaj më vonë u ndeshëm përpara gjykatës, ku po firmosnim dokumentet e ndarjes. Iliri dukej i rraskapitur, më i dobët, me sy të lodhur. Më shikonte me një mall që nuk përpiqej ta fshihte.
— Hana, a mund ta provojmë edhe një herë? — më foli me zë të ulët, duke shtrënguar rripin e çantës në duar. — Nuk po e përballoj dot më. Është bërë ferr.
Rezultoi se pas reagimit tim të prerë, Mimoza Curri ishte trembur seriozisht. Nga frika se mos e padisja për dëmtimin e pasurisë së Fatos Prendit apo për ndonjë hakmarrje tjetër, vendosi të siguronte veten. Njëkohësisht, u kujtua për “të gjorën” Elsa Cani, që sipas saj kishte mbetur pa çati mbi kokë. Pa humbur kohë, ajo ia kaloi me akt dhurimi apartamentin e saj me dy dhoma vajzës.
Elsa nuk vonoi ta kuptonte se tashmë ishte pronare me të drejta të plota. Brenda pak javësh, në derë u shfaq sërish ai i dashuri për të cilin ajo kishte humbur më parë banesën me qira. Tani Mimoza jeton në një dhomë të vogël kalimtare, bashkë me djalin e rritur, duke dëgjuar çdo natë zënkat e vajzës me bashkëjetuesin dhe duke pastruar pas tre maceve. “Dhëndri” i ri i lë të kuptohet hapur Ilirit se duhet të kërkojë një strehë më vete, sepse apartamenti i përket Elsës.
— Kur ata grinden, detyrohem të fle në një shtrat kampingu në kuzhinë, — u ankua Iliri, duke më kërkuar mëshirë me sy. — Më kthe në shtëpi, Hana. E kam kuptuar gabimin. Edhe mami qan çdo ditë. Thotë se bëri marrëzinë më të madhe të jetës.
Buzëqesha me mirësjellje, rregullova jakën e palltos dhe e pashë drejt e në sy.
— Thonë se në familje gjithçka ndahet bashkë, — iu përgjigja qetësisht. — Tani ju tre e keni ndarë vërtet gjithçka: shtëpinë, problemet dhe pasojat. Shijojeni bashkëjetesën.
U ktheva dhe mora rrugën drejt metrosë. Garsonierja ime vazhdon t’i jepet me qira Fatos Prendit, i cili paguan pa vonesë çdo muaj. Me kursimet e mbledhura kam vendosur që në verë të shkoj në një sanatorium të mirë. Vetëm. Në qetësi të plotë dhe, mbi të gjitha, në paqe me veten.