— A je bërë e shurdhër apo çfarë? Po të them — dasmë! Këtu, në shtëpinë tonë! Pas një muaji! — Iliri qëndronte në pragun e dhomës së ndenjjes, ende me xhupin veshur dhe qeset e pazareve në duar. E shihte Arlindën sikur sapo të kishte shpallur diçka krejt të zakonshme. — Xhoana po martohet dhe ne do ta ndihmojmë. Kaq. U vendos.
Arlinda nuk reagoi menjëherë. Ishte ulur në divan me këmbët e mbledhura, përkulur mbi laptop. Gishti i kishte mbetur pezull mbi butonin “Dërgo” — kontrata e qirasë për apartamentin e ri në Rrugën e Lumit ishte plotësuar, firmosur elektronikisht dhe priste vetëm një prekje.
Vetëm një.
Ajo mbylli kapakun ngadalë.
— Tungjatjeta, — tha me një qetësi të kontrolluar.
Iliri shkoi drejt kuzhinës; qeset u përplasën mbi tavolinë, kavanozët tingëlluan mes tyre. U kthye pa xhup, duke fërkuar duart me vetëkënaqësinë e dikujt që mendon se ka zgjidhur një çështje madhore.
— Pra? E dëgjove çfarë thashë?
— E dëgjova, — ajo vendosi laptopin mbi tavolinën e vogël. — Ma shpjego më hollësisht.
Xhoana, motra më e vogël e Ilirit, ishte nga ata njerëz që, sapo futen në një dhomë, e bëjnë atë të duket më e ngushtë. Njëzet e tetë vjeçe, zë i prerë si i prezantueseve televizive, shikim i mprehtë. Ajo nuk kërkonte; ajo njoftonte. Dhe, për çudi, të gjithë pranonin. Edhe Arlinda, e cila në shtatë vite martesë e kishte mësuar këtë familje përmendësh — çdo zakon, çdo nënkuptim, çdo heshtje me peshë.
I fejuari, Krenari, ishte shfaqur tetë muaj më parë. Në darkën familjare të shkurtit kishte folur pak, kishte prekur ushqimin me majë piruni, por kishte vëzhguar me kujdes apartamentin. Arlinda atëherë e quajti drojë. Më pas nisi të dyshonte se ndoshta nuk ishte vetëm kaq.
— Duan diçka modeste, — shpjegonte Iliri duke ecur nëpër dhomë. — Rreth dyzet vetë. Restoranti kushton shtrenjtë, salla po ashtu. Ne kemi hapësirë, shtrojmë tavolina, vendosim muzikë…
— Dyzet? — përsëriti ajo.
— Ndoshta pak më shumë. Xhoana tha “afërsisht”.
— “Afërsisht” sa është?
Ai ndaloi.
— Arlindë, është motra ime. Martohet një herë në jetë.
Ajo e pa drejt në sy. Pastaj hodhi sytë nga laptopi. Sërish tek ai.
Brenda saj një zë i kthjellët pëshpëriti: ja ku erdhi.
Të nesërmen, Xhoana u shfaq pa paralajmërim, si gjithmonë, sikur dera e të tjerëve të ishte hyrje publike. Në dorë mbante një dosje të trashë. Arlinda e pa dosjen para se t’i takonte sytë.
— I kam sistemuar të gjitha, — tha Xhoana në vend të përshëndetjes, ndërsa hynte.
Krenari mbeti një hap pas saj. I buzëqeshi Arlindës me një mirësjellje paksa të tepruar — një buzëqeshje që vishet si pallto: të mban ngrohtë, por nuk është e jotja.
— Urdhëroni, — tha Arlinda.
U ulën rreth tavolinës. Dosja u hap. Brenda kishte printime nga Pinterest, lista gatimesh, skica për vendosjen e tavolinave — të gjitha të menduara për një shtëpi ku Xhoana nuk jetonte.
— Këtu heqim divanin dhe vendosim tre tavolina nga gjashtë persona, — tregoi ajo me gisht. — Në këtë cep bar me qira. Kam zgjedhur edhe kompaninë e kateringut, vijnë me enë dhe shërbim…
Arlinda dëgjonte. Pohonte me kokë. Bënte ndonjë pyetje të shkurtër, me ton të qetë. Sa më shumë kalonte koha, aq më e qartë bëhej diçka: ajo nuk ekzistonte në ato plane. Ekzistonte vetëm apartamenti — metrat katrorë, prizat për dritat zbukuruese, hapësira bosh.
Krenari fliste rrallë. Shfletonte telefonin, herë pas here ngrinte kokën dhe miratonte me një tundje të lehtë, sikur vuloste vendime të marra.
— Po shpenzimet? — pyeti më në fund Arlinda.
Xhoana u step për një çast.
— Eh… me Ilirin ramë dakord t’i ndajmë përgjysmë.
— Iliri me mua nuk ka rënë dakord për asgjë, — u përgjigj ajo me të njëjtën qetësi të rrezikshme.
Ra një heshtje e shkurtër. Xhoana këmbeu një vështrim të shpejtë me Krenarin. Arlinda e kapi.
— Jemi familje, — tha Xhoana, sikur kjo fjalë të mbyllte çdo diskutim.
Në mbrëmje, Arlinda hapi sërish laptopin.
Kontrata e priste ende. Apartamenti në Rrugën e Lumit — dy dhoma plot dritë në katin e katërt, me pamje nga parku, tavane të larta dhe fqinjë ende të panjohur. E kishte kërkuar për tre muaj. Nuk i kishte thënë Ilirit — jo për fshehtësi, por sepse vetë nuk kishte qenë e sigurt. Shpresonte se ndoshta gjërat do të rregulloheshin. Se ndoshta po e tepronte.
Tani nuk kishte më dilemë.
Gishti iu afrua touchpad-it.
Në atë çast, nga korridori erdhi zëri i Ilirit. Fliste në telefon, qeshte. Me sa duket me një mik, për dasmën — me një lehtësi festive, sikur bëhej fjalë për një argëtim, jo për një barrë të hedhur në jetën e dikujt tjetër.
Arlinda e tërhoqi dorën.
E mbylli laptopin.
U ngrit, shkoi në kuzhinë, mbushi një gotë me ujë. Qëndroi pranë dritares. Poshtë, një grua shtynte karrocën e foshnjës; dy adoleshentë rrëshqisnin me monopatina; një pëllumb rrinte në parvazin e pallatit përballë me një qetësi të ftohtë, sikur edhe ai ta kishte kuptuar se diçka po ndryshonte në atë shtëpi dhe se shumë shpejt asgjë nuk do të mbetej si më parë.