Një muaj, mendoi Arlinda. Vetëm një muaj.
Ajo ende nuk e dinte se Krenari ishte i zhytur në borxhe. Nuk e dinte që kompania e catering-ut, ajo që figuronte me aq krenari në dosjen e Xhoanës, rezultonte të ishte në pronësi të kushëririt të tij. As që kishte idenë se “rreth dyzet të ftuar” në të vërtetë përktheheshin në gjashtëdhjetë e dy persona me lista konkrete.
Por do ta merrte vesh. Shumë më shpejt nga sa mendonte.
Gjithçka nisi nga një tabelë.
Xhoana ia kishte dërguar të dielën në mëngjes, në orën shtatë e dyzet e pesë — në një kohë kur shumica e njerëzve ende flenë. Dokumenti quhej “Buxheti i dasmës” dhe ishte i ndarë me përpikëri: lule, shërbim ushqimi, pajisje me qira, dekor, fotograf. Në fund, me shifra të zeza e të qarta, qëndronte totali: 380 mijë lekë. Në kolonën përbri ishte shënuar paraprakisht: “Ilir dhe Arlinda — 50%”.
190 mijë lekë.
Arlinda e lexoi mesazhin ulur në kuzhinë, me filxhanin e kafesë në dorë. Në dhomën tjetër, Iliri flinte ende. Ajo mbaroi kafen, e la filxhanin në lavaman, hyri në dhomë dhe u vesh me kujdes, pa bërë zhurmë. Doli nga shtëpia.
I duhej heshtje. Pa zëra të tjerë, pa ndikime, pa sy që e vrojtonin.
Eci deri te shëtitorja buzë lumit. Qyteti sapo po zgjohej: disa vrapues, një i moshuar me qen, ajër i freskët prilli. Arlinda hodhi sytë mbi ujë, por mendimet e saj nuk silleshin rreth shumës. Paratë ishin vetëm pasojë. Thelbi ishte modeli që përsëritej prej shtatë vitesh: fillimisht një kërkesë e vogël, pastaj një tjetër pak më e madhe, e më pas gjithçka kthehej në diçka “normale”, të pritshme. Dalëngadalë, ajo kishte pushuar së qeni person në këtë histori — ishte shndërruar në burim.
Një burim i qetë. Praktik. Që nuk kundërshtonte.
Rreth orës dhjetë u kthye në shtëpi. Iliri ishte zgjuar; rrinte në kuzhinë, lëvizte gishtin mbi ekranin e telefonit dhe pinte çaj.
— E pe tabelën? — pyeti ai pa ngritur kokën.
— Po.
— Si t’u duk? Xhoana ka bërë punë të mirë, i ka llogaritur të gjitha.
— Shumë e detajuar, — tha Arlinda me ton të qetë. Mori një gotë ujë dhe u ul përballë tij. — Ilir, ne nuk do të paguajmë 190 mijë lekë.
Ai ngriti sytë ngadalë, sikur të mos e kishte kuptuar gjuhën.
— Është dasma e saj. Ndodh një herë në jetë.
— Këtë ma the edhe dje. Tani më dëgjo mua. — Ajo vendosi duart mbi tavolinë, pa dramë, pa ngritur zërin. — Unë nuk jam financuese e festave të të tjerëve. Nëse dëshiron t’i dhurosh para motrës, bëje nga pjesa jote personale. Por buxheti ynë i përbashkët nuk preket.
Iliri heshti disa sekonda, pastaj foli me një ton më të rëndë:
— E mendon si duket kjo? Çfarë do të thonë njerëzit?
— Cilët njerëz, Ilir?
Ai nuk dha përgjigje. U ngrit dhe doli në korridor. Pas pak u dëgjua zëri i tij i ulët — po fliste me Xhoanën.
Ajo mbërriti pasdite. Këtë herë pa dosje në dorë, por me një shprehje serioze, si për një takim zyrtar. Krenari qëndroi pranë derës, me telefonin në dorë, duke bërë sikur nuk ishte pjesë e bisedës.
— Arlindë, — nisi Xhoana, duke u ulur në divan me një përgatitje të dukshme, — e di që shuma është e lartë. Por është minimumi. I kemi shkurtuar shumë gjëra.
— E kam parë tabelën.
— Atëherë e kupton që nuk zbret më poshtë. Me catering-un pothuajse jemi marrë vesh, fotografi po ashtu…
— Xhoanë, prit pak. — Arlinda e ndërpreu butë, por mjaftueshëm që tjetra të ndalonte. — Kompania e ushqimit quhet “Shije dhe Formë”, apo jo?
Xhoana u tendos lehtë.
— Po… pse?
— Pronari është Vasil Curri. Kushëri i Krenarit, saktë?
Heshtja u zgjat më shumë seç duhej. Në korridor, Krenari ngriti sytë nga telefoni.
— Nga e di ti… — filloi Xhoana.
— U informova. — Zëri i Arlindës mbeti i qetë. — Përpara se të investoj 190 mijë lekë, dua të di ku shkojnë. Është krejt normale. Dhe kontrollova çmimet. I njëjti shërbim për gjashtëdhjetë persona ofrohet me gjysmën e kostos nga të paktën tre kompani të tjera.
— Ne i zgjodhëm sepse kemi besim, — tha Xhoana, me një teh të mprehtë në zë.
— Mund ta kuptoj. Por unë nuk kam. — Arlinda u ngrit dhe u afrua te dritarja, pastaj u kthye nga ata. — Jam gati të ndihmoj me organizimin. Të merrem me koordinimin, me telefonata, me detaje. Kohë dhe energji po. Para — jo. As 190 mijë, as 90, as 50. Fakti që po e bëni dasmën në apartamentin tonë është tashmë një kontribut i madh, nëse nuk ju ka shpëtuar kjo.
Xhoana i hodhi një vështrim të shpejtë të vëllait. Iliri mbante sytë ngulur mbi tavolinë.
— Ilir, — e thirri ajo.
Ai nuk reagoi.
— Ilir, thuaj diçka.
— Arlindë, ndoshta të paktën një pjesë… — murmuriti ai pa e parë në sy.
— Jo. — Një fjalë e vetme. E prerë. Pa zemërim, por përfundimtare.
Pas njëzet minutash, Xhoana u largua. Veshi pallton pa folur, i dha një tundje koke të shkurtër vëllait dhe kaloi pranë Arlindës pa e parë. Krenari e ndoqi, po aq i heshtur, me telefonin ende në dorë. Te pragu i derës u kthye dhe e pa Arlindën drejt në sy — një vështrim i gjatë, matës, sikur po e rivlerësonte për herë të parë.
Nuk ishte një shikim i këndshëm.
Arlinda mbylli derën me qetësi.
Iliri mbeti në korridor, me një shprehje të humbur, si dikush që e kupton se skenari i menduar nuk po zhvillohet sipas planit — dhe ai nuk e dinte si ta vazhdonte bisedën.